TamTam

Liefde is...

2010-08-17T00:31:00.003+02:00

Ik heb altijd gedacht dat je liefdesverdriet voelt als je gedumpt wordt. Als de ander besluit om de relatie te beëindigen. Maar vandaag hoorde ik Theo Maassen op TV het woord liefdesverdriet zeggen. En ik ging nadenken. Waar komt dat woord vandaan? Ineens raakte het mij. Liefdesverdriet is verdriet om de liefde. En ik besefte mij, ik heb liefdesverdriet. Verdriet om de liefde. Omdat de liefde niet liep zoals ik had gewild, zoals ik had gehoopt.

Ik ben 1 keer gedumpt in mijn leven, toen ik 16 was. Ik had 17 dagen verkering. Dat was voor mij een record. Ik had al vele malen eerder verkering gehad, maar ik maakte het altijd na 14 dagen uit. Dit keer durfde ik het aan om over deze 14 dagen heen te gaan. Ik was al een jaar verliefd op deze populaire jongen. Maar toen maakte hij het uit. Ineens, plotsklaps. 3 maanden ben ik er kapot van geweest. Al die tijd heb ik gedacht dat dat liefdesverdriet was.

In alle andere relaties heb ik het uitgemaakt. Ik heb er wel verdriet om gehad, maar nooit heb ik mij bedacht dat dat liefdesverdriet was. Ik was immers niet gedumpt.
En nu, de laatste keer, hebben wij het samen uit gemaakt. Een beetje van hem, een beetje van mij. Die avond kwamen we samen tot de conclusie dat het niet meer ging. Ik werd niet gedumpt maar ik was ook niet de dumper. We waren het met elkaar eens.

Hoezeer ik er ook achter sta dat het over is, ik heb wel verdriet. Verdriet om de liefde. Over waarom de liefde mij in de steek heeft gelaten. Over wat dan wel liefde is. Over wat dan niet liefde is. Wanneer liefde klopt. Wanneer je weet of liefde niet klopt.

Los van dat ik verdriet heb over het onthechten van Eks, heb ik voornamelijk verdriet om de liefde, het spel wat liefde heet. Wat doet besluiten dat je ontzettend om iemand gaat geven. Wat doet besluiten dat je jezelf helemaal wegcijfert. Wat doet besluiten dat je doorgaat, ook al ben je ongelukkig. Wat doet besluiten dat je het oké vind dat je jezelf verliest. Wat doet besluiten dat je helemaal in iemand wil kruipen. Dat heet dan liefde. Liefde heeft meerdere kanten. Het is niet alleen maar rozegeur en maneschijn, ook al ken ik mensen voor wie dat wel zo geldt. Liefde komt in meerdere gedaantes. Liefde is. Zonder oordeel.

Poezie Breezah!

2010-08-10T01:06:00.003+02:00

Hier is ze dan! Breezer

Substitute for love

2010-08-09T01:30:00.003+02:00

Zes jaar lang lag poes Breezer ‘s nachts in mijn bed. Knorrend en spinnend onder de veiligheid van mijn oksels (daar lag ze het liefst).
Vruuger, toen ik ging samenwonen, mocht de poes welgeteld één week in onze kamer. Daarna had Eks er genoeg van (trouwe bloglezers zien de woordgrap). Al die haren, je zou er maar eentje tegenkomen.

Ik moet eerlijk zeggen, na al die jaren nam ik mijn Breezer “for granted”. Ze was er gewoon en gewoon is al snel normaal. Regelmatig gooide ik haar van mijn schoot af omdat dat niet lekker zat, of negeerde ik haar gemauw omdat ik nog lag te slapen. Maar ’s nachts wrong ik mijzelf wel in allerlei bochten zodat ze lekker zij aan zij, lepeltje lepeltje, naast mij kon blijven liggen zonder wakker te worden. Ware liefde, als je het mij vraagt.

Op een nacht, toen wij dus een week samen woonden, kwam ik thuis ( één van de laatste keren in die tijd dat ik ging stappen denk ik) en was de slaapkamerdeur dicht. Ik kwam binnen en liet de deur voor de poes openstaan. Eks mompelde: “doe je de deur even dicht voor de poes.” Ik bevroor.
Zei hij dit nu serieus? Dacht hij nu werkelijk dat hij 6 jaar lang trouwe poezeliefde met een slaapdronken opmerking zomaar aan de kant kon zetten! Dacht het niet!
Maar meteen zei een stemmetje in mijn hoofd: “de wensen van je vriend zijn toch wel belangrijker dan een poes?”
Dus ik deed de deur dicht. Poes snapte er niks van. Ze bleef maar krabben en miauwen aan de deur. Mijn ogen vulden zich langzaam met tranen. Elke krab was een uithaal naar mijn ziel, elke mauw was een wanhoopskreet voor mijn liefde. Tranen biggelden over mijn wangen tot ik het niet meer hield en ik gierend begon te huilen. Eks schrok zich kapot en vroeg wat er was. “Breeeezuuuuhuuuuuuurrrr.” En ik mocht de deur openmaken.

De dag erna, na relationeel overleg, besloten om de slaapkamerdeur toch maar dicht te houden. Poes heeft 2 nachten staan krabben en vergat daarna, door haar ernstig verstandelijk gehandicapte intelligentie, dat ze ooit zes jaar lang bij mij in bed had geslapen.
Nog 53 nachtjes slapen en ik krijg ’s nachts weer onvoorwaardelijke liefde, geborgenheid en veiligheid van mijn lieve poezie Breezer! En dit keer laat ik haar nooit meer gaan!

Medicatie

2010-08-03T22:54:00.006+02:00

"Hallo meneer de huisarts. Waar ik voor kom? Heb je toevallig ook pilletjes met geborgenheid? Niet? En zalfjes met erkenning dan? Oh. Eeh, een poedertje met genegenheid moet dan toch wel lukken? Ook niet? Nou dan maar een zetpil met waardering?! Nou ja zeg! En druppels met liefde? Allemaal niet? Maar hoe ga ik daar aan komen dan? Een vriend? Moet ik daarvoor een vriend hebben? Nee, die heb ik niet en daar moet ik voorlopig ook even niet aan denken. En nu? U weet het niet? Mooie huisarts bent u! Dan moet ik het maar in mezelf gaan zoeken. Wat zegt u? Is dat moeilijk? Dat zullen we nog wel eens zien!"

Onthechten

2010-07-19T00:03:00.003+02:00

Ik ben aan het onthechten.
Het ene moment wentel ik mij in de weelde die vrijheid heet, het volgende moment voel ik mij gehalveerd in mijn zijn. Mijn hoofd maakt zoveel overuren dat ik er blosjes van heb op mijn wangen.
Dit is de vierde relatie-fail in mijn leven. Ik begin mezelf af te vragen of ik wel relatiemateriaal ben. Ik begin mezelf af te vragen of ik wel relatiemateriaal wil zijn.
Is het niet het allerleukste om een seriële monogamist te zijn? Om van ieder mens weer te leren. Om steeds weer opnieuw hoteldebotel verliefd te zijn. Alleen is het nadeel van seriële monogamie dat een relatie ook weer over gaat voor een reden, dus dat je ook steeds weer tijden van ongeluk gaat voelen tijdens de relatie en daarna. Weegt dat op tegen de euforische geluksmomenten, vraag ik mij dus af?
En dan heb ik nog het “dertigersdillema”. Is dit wat ik wil, waar ik het wil, hoe ik het wil? Haal ik alles wel uit het leven? Wie bepaalt wat ik uit het leven moet halen? Hoe bepaal ik wat ik uit het leven wil halen? Kan ik tevreden zijn met een leven waarin ik tevreden ben?
Vooralsnog ben ik maar gewoon aan het leven. Aan het genieten van de kleine dingen. Aan het rouwen om de kleine dingen. Proberen om niet te ver vooruit te denken. En dat bevalt mij ook weer prima. Ik voel voornamelijk geluk. Ik prijs mezelf ook gelukkig, dat ik voor deze kans sta. Dat ik die kans heb en dat ik hem kan nemen en durf te nemen.
Lang geleden vroeg iemand mij wat het belangrijkste is in mijn leven. Mijn antwoord was vrijheid.

Oh oh Den Haag

2010-07-15T15:48:00.005+02:00

Twee weken zijn voorbij. Het lijken er wel zes. Twee weken waarin ik een life changing decission heb gemaakt. Ik ga naar Den Haag, per 1 oktober. Alles is al geregeld. Ik ga bij mijn broer wonen. Ik heb een sabattical voor een jaar aan gevraagd bij mijn baas.
En wat ik in Den Haag ga doen? Geen flauw idee. Aan het strand liggen? In de kroeg werken? Met kansarme jongeren werken? Mijn autobiografie schrijven?
Ik ga het leven met de dag nemen. Kijken waar het mij brengt. Wat het mij oplevert. Hoe meer ik besluit met de dag te leven, hoe meer rust ik voel. Stond ik een paar dagen geleden nog stijf van de angsten en zenuwen over dit besluit, nu begin ik enthousiasme te voelen. Passie te voelen. Het leven weer te voelen.
Vooralsnog ben ik een zwerver. Ik zwerf met mijn koffertje en mijn kruiden (kan niet koken zonder mijn kruiden) tussen vrienden, vriendinnen, familie en collega’s. Ontzettend gezellig. Vandaag kijk ik waar ik morgen heen ga. Waar ik overmorgen ben, geen flauw idee.
Ik ben aan het loslaten. Structuren, patronen, verwachtingen, gedachten, alles gaat de lucht in. Kijken wat er overblijft. Wie er overblijft.
Met zo nu en dan tranen pel ik mijn eigen ui tot de pure kern over blijft.

Het roer om

2010-07-04T12:50:00.002+02:00

Exact één jaar en acht maanden geleden leerden we elkaar kennen. Exact 1 jaar en 3 maanden geleden gingen we samenwonen. En nu is het over. Samen de keuze gemaakt. De keuze om weer gelukkig te worden. Om niet langer meer te proberen de verschillen tussen ons te overbruggen.
Dus het roer gaat om! En hoe dat gaat gebeuren horen jullie binnenkort van mij.

baby's deel 2

2009-11-20T00:43:00.003+01:00

Ek zei vorige week dat hij pas baby's met mij wil als ik huishoudelijker zou worden. Ek is de man in huis, maar qua huishouden ben ik de man in huis.
Dus sindsdien heeft de stofzuiger geen stoflaag meer, weegt de kat een kilo minder door het borstelen, krijgt de lelijke teckel regelmatig knusse knuffels, doe ik doordeweeks de was, haal ik voor een week boodschappen in huis en heb ik toestemming gegeven voor een kerstboom in huis. Maar die kerstboom ga ík niet optuigen! Echt niet! No way! Absolutely not! Daar ligt mijn grens! Zo ben ik niet!
En als ik zeg dat ik zo niet ben, ben ik zo ook niet en doe ik zo ook niet. Zoals ik een jaar geleden ook zei nooit burgerlijk te worden. Is dus ook niet gebeurt. Zo!

De allochtoon

2009-10-28T02:10:00.003+01:00

Mijn vriendje is een allochtoon. En dat is zowel hilarisch als frustrerend.
Toen ik hem net kende deden we met zijn allen het spelletje Cranium. Omdat ik graag naast hem wilde zitten en zijn, wilde ik per se met hem in 1 team. Sindsdien wil ik nooit meer met hem in een team. Ek moest namelijk een mijter tekenen. En aangezien ze in Polen geen goede Sint hebben en hij net voorbij sinterklaas-leeftijd was toen hij in Nederland kwam, heeft hij nooit heeft geleerd wat een mijter is. Dus toen verloren we. Dik.
Ik had mijn lesje geleerd. Dus toen we laatst weer met zijn allen het spelletje 30 seconds gingen doen, riep ik meteen dat ik niet met hem in een team wilde. De jongens gingen tegen de meisjes.
Ek ging goed. Zijn team had al 4 van zijn 5 woorden geraden. Maar toen… “Ome Willem, wie is dah?”
Ook moest hij de naam Prins Harry omschrijven. En die ging zo: “Het is net zoals Willem-alexander maar dan is hij de tovenaarsleerling.” Cryptisch bedoeld maar niemand raadde het. Ek wist niet van het bestaan van Prins Harry. En ik kon bijna niet meer ademen van het lachen.
De zanger Prince omschreef hij als volgt: “Hij heeft aids, en is eraan dood gegaan en volgens mij was hij ook homo…en het is Willem-alexander.” Dat laatste deed het hem want toen riep er iemand Prins.

Baby's

2009-10-25T13:11:00.000+01:00

(lepeltje lepeltje in bed)
- Liefje, zullen we baby’s maken.
- Nee eerst nog heel veel oefenen
- Hoeveel wil je oefenen dan?
- Nog 2000 keer.
- Ja maar… (stilte om te rekenen) dan zouden we elke dag moeten sexen en dan duurt het nog 6 jaar. En dan ben ik 34 als ie geboren wordt. Das veels te oud.
- Des te meer reden om 2 keer per dag te sexen dan.
- Ja daaaaag.

- Ik wil wel eerst een jongetje
- Nee ik wil eerst een meisje. Ik wil een mini-me!
- Die krijgen we dan toch als tweede.
- Maar ik denk dat we twee jongetjes krijgen.
- Waarom denk je dat?
- Dat voel ik zo.

- Ik vrees wel het ergste met onze kinderen. Dat worden enorme stuiterballen. Ik was vroeger altijd al de drukste van de klas en ik ben een meisje.
- Ik was ook een terrorkind.
- Nou dat wordt gezellig dan later.
- Ja, leuk he!

- Liefje, wat doe jij?
- Op dit moment steek ik er even een stokje voor.
- Oh...

In mijn hoofd

2009-10-05T16:40:00.002+02:00

Eigenlijk is het vreemd dat het hier zo rustig is. Ik schrijf namelijk wel elke dag een blog. 1 probleem: ik schrijf hem in mijn hoofd. De meest mooie, ontroerende, spannende en grappige blogs heb ik al geschreven. Maar dat doe ik altijd op momenten dat ik niet kan schrijven. In de auto, in de trein of in bed. En even later ben ik de blog alweer vergeten.

Eigenlijk schrijf ik al sinds ik 10 ben blogs in mijn hoofd. Ik overdenk dingen die ik heb meegemaakt en in mijn hoofd herhaal ik ze in verhaal-vorm: "Waarom deed hij dat? Vroeg ik mezelf af. Ik schudde mijn hoofd terwijl ik hem aankeek".
Zo gaat dat dus. ik heb waarschijnlijk al wel meer dan een miljoen blogs bedacht, alleen dus helaas niet geschreven. Of ja, blogs? Die bestonden toen nog niet. Columns dan.

Ik zou willen dat ik een apparaatje in mijn hoofd had dat zodra ik weer een blog zou bedenken, deze automatisch uit de printer zou rollen. Dan zou ik waarschijnlijk een heel succesvolle blogschrijfster zijn geworden.
Maar helaas. Voor mij is een andere carrière weggelegd.

Oktober overvalt me ieder jaar

2009-09-30T18:49:00.000+02:00

In 2 dagen tijd kwamen er twee films op mijn pad. Revolutionary road en Marley & me. Via mijn vingers op het digitale pad, welteverstaan. Sinds ik een computernerd vriendje heb kan ik snel en makkelijk films downloaden. Dat duurt nog maar 15 minuten in plaats 15 uur.

Waar de films over gaan moet je zelf maar opzoeken maar kort door de bocht vond ik de boodschap dat het hebben van een burgerlijk gezin in suburbia de doodsteek is voor al je dromen, hoop en verwachtingen.

Ik woon tegenwoordig in suburbia, in west welteverstaan. Want daar zijn de huizen goedkoop en heb je veel slaapkamers. Over een aantal jaar komt er wellicht een gezinnetje, misschien wel een huwelijk. Dag dag dromen en idealen. Hallo sleur en depressiviteit. Waarom kwamen juist deze twee films op mijn pad?

Ik ben gevoelig voor sleur. Als in, ik kom makkelijk in een sleur. Ik ben ambitieus, maar lui. Meestal wint de luiheid het, en frustreer ik mezelf over mijn niet behaalde doelen en ambities.

Deze week moet ik veel werken, elke dag. De paar uurtjes dat ik vrij ben lig ik op de bank. Te slapen en tv te kijken. Mijn leven bestaat deze week uit werken, slapen, eten, tv kijken.
Slapen, eten en tv kijken kan best vervangen worden door iets anders. Maar door wat weet ik niet. Ik vind het heerlijk om te slapen, eten en tv kijken. Vooral slapen. Veel slapen.
Maar tegelijk frustreer ik mezelf. Ik zit deze week in een sleur. Ik ben gevoelig voor sleur. Wat zal er gebeuren als ik kinderen heb? Kinderen, werken, eten, slapen en tv kijken?

Duidelijk tijd om de lichttherapielamp weer van zolder te halen. Oktober overvalt me ieder jaar. De herfst is al begonnen. En ik wil weer slapen, eten en tv kijken.

Een week uit het leven van Tamek

2009-08-26T15:50:00.003+02:00

Maandag.
10:45. wakker gesmst door Ek waarin ie zegt dat ie veel van mij houdt en mij koestert en naar me verlangt en of ik lekker geslapen heb. Ik reageer terug dat ik zin heb om die avond bruut hard door hem genomen wil worden en eindig met vlekjes.
Ik besluit om mijn bed maar uit te gaan. beneden staat het lelijke lange teckelbeest op mij te wachten om uitgelaten te worden. Ik doe mijn verplichte rondje om de kerk met hem in mijn joggingbroek en mijn out-of-bed-look. De ochtend breng ik door met het eten van yoghurt en cruesli, drinken van chocomel en chillen achter mijn laptop.
Om 13:45 vertrek ik naar mijn werk waar ik ’s avonds om 22:15 van terug ben. Het verplichte hoe was je dag praatje volgt, het geroutineerde stoei-en-kietel-partijtje en de dag eindigt om 23:30 in bed met de beloofde brute sex-partij.

Dinsdag.
6:45. wakker gesnoozed door Ek die besluit om nog 4 keer te snoozen onder met mom van nog even tegen Tam aanlepelen. Ik zucht, grom en steun want ik wil graag nog even slapen.
8:15. Mijn wekker gaat. Om 9:00 op het werk voor weer een ouderwets drukke, gezellige en melige vergadering.
In de lunchpauze de boodschappen doen voor het koken vanavond. 17:30 thuis. Eten koken, eten eten en klussen doen in huis zoals verven, lakken, poetsen, etc.
Om 23:30 naar bed en lepeltje lepeltje in slaap vallen.

Woensdag.
10:30. Vanzelf wakker geworden. Lelijke harige teckel weer uitlaten. Nog een likje vernis over de tafel doen. Om 13:30 op de fiets naar het werk wegens gezondheidsweek.
Na het werk naar een vriend om te borrelen tot 4:00 uur. Op de fiets zwalkend weer terug naar huis. Thuis nog even chillen voor de TV en laptop en dan naar bed.

Donderdag.
Vandaag vrij. Om 9:30 de wekker gezet om naar Den haag te gaan. Daar afgesproken met een vriend van me. Gezellig heel de dag op het terrasje gezeten. Om 20:00 thuis. Eten koken, kletsen, om 23:30 naar bed en nog een uurtje gepornoot.

Vrijdag
12:00 wakker. De hond, de yoghurt en om 13:45 naar het werk. Om 22:00 weer naar huis en aan de wodka met Ek, afgewisseld met rosé. Kletsen, lachen, communiceren en om 2:00 naar bed voor dronken luie sex.

Zaterdag
11:00 wakker. Samen ontbijten en naar de bouwmarkten. Om 16:15 naar mijn werk voor een slaapdienst.

Zondag
9:30. op het werk rondhangen en om 12:30 thuis. Klussen in huis, daar weer heel chagrijnig van worden, veel zuchten, steunen en grommen. Om 18:00 op de bank. Om 20:00 is Ek klaar met klussen, eten in de magnetron, tv kijken, om 23:30 naar bed, lepelen en slapen.

Things to remember

2009-07-12T23:47:00.002+02:00

Vriendje zei van de week dat hij het goed vond gaan met het lijstje.
Het lijstje wat ik een paar maanden geleden had gemaakt toen we net een paar weken samenwoonde. Ik vergat zoveel dingen te doen tot ergernis van vriendje dat ik maar een lijstje gemaakt had en die op de koelkast heb geplakt om het mij beter te herinneren.

Things to remember voor Tam
- Tijdens het douchen de afzuiger aan
- Koelkast dicht doen
- Rustig lopen op de trappen en zolder
- Wc-deur dicht doen zodat de hond niet de wc in kan
- Tandenborstel schoon houden
- Stofzuigen
- Wc poetsen
- Badkamer poetsen
- Was doen, uitschudden en opvouwen
- Slaapkamerdeur dicht doen
- Deuren op slot en op de knip
- Huis afstoffen
- Gordijnen en bank haarvrij maken
- Hond uitlaten
- Kastdeuren op slot doen.
- Afwassen
- Koken
- Boodschappen doen
- Lichten uitdoen
- Niet de kreng uithangen

Things to remember voor Ek
- Sponsje en vaatdoekje op het aanrecht leggen en niet in de wasbak
- Hond uitlaten als Tam dagdienst heeft
- Zo min mogelijk snoozen
- Brood opruimen na gebruik
- Niet zo zeuren

Voor hem poetsen

2009-07-05T23:57:00.003+02:00

Afgelopen zaterdag stond ik met poetsdoek, sponsje en allesreiniger in de badkamer. En daarvoor stond ik in de wc. Daarna liep ik met een stofzuiger te zeulen van de zolder tot aan de huiskamer. En nog erger: ik verplaatste meubels en dergelijke zodat ik erachter kon zuigen want het vriendje zei dat ik altijd alleen maar de markt deed en nooit de zijstraatjes.
Daarna hielp ik mee met het ophangen van de was, meteen nadat het wasprogramma afgelopen was in plaats van daar 2 dagen mee te wachten. Want anders gaat het kreukelen. En het ophangen van de was deed ik door het eerst uit te kloppen, in plaats van het ergens overheen te slingeren. Ook dat helpt tegen het kreukelen.

Al met al, ik stond te poetsen. En ik ben er nu achter gekomen waarom ik eigenlijk amper ooit in mijn leven heb gepoetst. Omdat ik er een hekel aan heb.
En waarom doe ik het dan? Omdat ik anders ruzie krijg met mijn vriend. Die wil namelijk dat het huis zo’n 2 a 3 keer per week gestofzuigd word en dat de badkamer en wc zo’n 1 keer per week gepoetst wordt. En eerlijk gezegd ben ik het ook wel met hem eens. Een kat en een hond laten veel haren achter en een wc en badkamer worden op den duur vies en glad.
Het ziet er na het poetsen allemaal weer fris en fruitig uit en daar geniet ik dan ook wel van.
Maar waar ik het meest van baal met poetsen is dat het een paar dagen later toch weer vies is.

En daarom poetste ik nooit. Nutteloos om ergens veel tijd aan te besteden als het toch snel weer terugkomt en je weer opnieuw moet beginnen.
Maar nu, nu poets ik dus. Want hij vind het niet nutteloos en poetst altijd heel hard en grondig. En als ik niet ook af en toe zou poetsen zou ik ruzie met hem krijgen. En ik wil geen ruzie over poetsen. Dat vind ik pas echt nutteloos.
Dus poets ik maar. Poetsen voor de lieve vrede.

MJ

2009-06-27T01:52:00.002+02:00

De allereerste plaat die ik had/kreeg was van hem, Bad. Ik heb hem kapot gedraaid.
Ik heb, 1 meter lang in die tijd, aan meerdere playback shows mee gedaan, compleet met een mislukte moonwalk en al. Mijn allereerste podiumervaring en die was bad!
6 jaar oud en ik was voor het eerst fan van iemand.
Ik droomde erover om hem te ontmoeten en mijn grootste wens op die leeftijd was MJ ontmoeten.
Toen kwamen daar de kaartjes op mijn pad. Ik riep nog: ik kan later tegen mijn kinderen zeggen dat ik naar Michael Jackson ben geweest.
Nu kan ik zeggen dat ik kaartjes had voor het laatste concert wat hij zou geven.
Ik was "bad" aan het doen, op het moment dat ik via sms te horen kreeg dat hij een hartaanval had. En Billy Jean was not my lover. Ook een mooi verhaal...

Het single leven vs het burgerlijk leven

2009-06-23T18:56:00.003+02:00

De balans.

Single in 2008
De lusten:
- Veel zuipen en geweldige dronken acties.
- Veel stappen en geweldige dronken acties.
- Veel verschillende mannen door geweldige dronken acties.
- Veel geexperimenteer door geweldige dronken acties.
- Veel plezier met vriendinnen door geweldige dronken acties.
- Veel nieuwe mensen leren kennen door geweldige dronken acties.
- Veel doen waar ik lekker zelf egoistisch zin in had, vaak in combinatie met geweldige dronken acties.
- Veel lol door geweldige dronken acties.
- Altijd veel spannende verhalen te vertellen door geweldige dronken acties.
- In een rollercoaster van avonturen zitten door geweldige dronken acties.

De lasten
- Veel geheugenverlies door overmatig dronken acties.
- Veel schaamte door overmatig dronken acties.
- Veel gevaarlijke dingen gedaan door overmatig dronken acties.
- Vaak slechte sex gehad door overmatig dronken acties.
- Gedoe en onzekerheden met mannen door overmatig dronken acties.
- Ongezond en onregelmatig leven door overmatig dronken acties.

Relatie en burgerlijk in 2009
De lusten:
- Ineens in een groot huis wonen.
- Elke avond samen knus in slaap vallen.
- Gezond eten elke dag.
- Voor het eerst in mijn leven een gezond slaapritme.
- Rust, reinheid en regelmaat.
- Altijd iemand die naar mijn saaie verhalen wil luisteren.
- Zoveel goeie sex als ik maar wil.
- Iemand die er altijd en onvoorwaardelijk voor me is.
- Blij zijn met avondjes samen knus op de bank. (WTF?)
- Iemand hebben die helemaal gek op me is en me waardeert voor wie ik ben.
- Iemand hebben die mijn slechte eigenschappen verzwakt en mijn goede eigenschappen versterkt
- Iemand hebben waar ik van leer, die mij spiegelt en confronteert en waar ik verder door ontwikkel.

De lasten:
- Wel eens naar zijn saaie verhalen moeten luisteren.
- Weinig tijd voor jezelf helemaal alleen.
- Ook soms wel eens geen zin hebben in sex. (WTF?)
- Niet meer zo vaak geweldige dronken acties hebben. (WTF?)
- Niet meer zo vaak zin hebben om te stappen. (WTF?)
- Blij zijn met avondjes knus op de bank.
- Ineens een groot huis moeten poetsen.
- Ineens aan zijn verwachtingen moeten voldoen.
- Iemand hebben waar je je aan irriteert maar waar je niet omheen kan.
- Niet meer mijn lieve Poes in mijn bed.
- Ineens een hond moeten uitlaten (WTF?)
- Ruzie hebben met een van mijn beste vriendinnetjes en die moeten missen.
- Een kerstboom hebben staan dadelijk in december. (WTF?)
- Me vaak een saaie burgerlijke muts voelen.

Conclusie:
- Single zijn betekent veel geweldige dronken acties en veel gevolgen van deze acties
- Burgerlijk zijn betekent veel gezelligheid, rust, reinheid en regelmaat en daardoor soms ook wel saaiheid en mutserigheid.

En verder is het appels met peren vergelijken. Ik vind single zijn net zo geweldig als een relatie hebben. Het een is niet beter dan het ander, het een voelt niet beter als het ander en ik was in beide situaties net zo gelukkig maar dan op een andere manier.
Uiteindelijk draait het erom dat je gelukkig bent met jezelf. En als je dat geluk ophangt aan een relatie of aan single zijn zit er iets niet goed. Kuch.

Het 1e item voor onze baby-uitzet

2009-06-21T21:42:00.004+02:00

Ek (mijn vriend) is een grote Metallica fan.
Dus toen we afgelopen zaterdag naar hun concert gingen, kon ik het niet laten om ons allereerste baby-item te kopen.

Dan nog een stel kistjes erbij en een hanekam en je ziet ons over een aantal jaar samen met de kleine over Lowlands struinen...

ps. check de aansteker om te zien hoe schattig klein het shirtje is

Overlijdensbericht

2009-06-19T13:12:00.002+02:00

Afscheid nemen van iedereen waar je van hield
Was voor jou de moeilijkste opgave in je leven

Plots en abrubt is op 2 november 2008 op 26-jarige leeftijd overleden
Onze allerliefste

T-Licious

Nabestaanden
Tilburg: Tamek

Er is geen mogelijkheid tot het nemen van afscheid

Samenwoon perikelen 2

2009-04-03T11:59:00.001+02:00

Een week geleden vond ik in zijn koelkast brood. Ik dacht dat het een vergissing was dus ik legde het brood weer in het kastje.
Niet veel later vond ik het brood weer in de koelkast. Ik vroeg aan hem waarom het brood in de koelkast lag en hij zei dat hij de laatste keer het brood moest weggooien omdat het beschimmeld was, iets wat mij logisch lijkt als je brood een week oud is.

Ergens klonk het me logisch in de oren, brood in de koelkast, maar ergens ook weer niet. Als brood in de koelkast zou horen, zou iedereen dit wel zou doen en ik ken echt niemand die brood in de koelkast legt. De meeste mensen leggen hun brood in een kastje of in de welbekende broodtrommel. En niet in de speciale broodla in de koelkast want die bestaat niet.
En dus legde ik het brood na gebruikt te hebben weer terug in het kastje.

Na een discussie of brood nu of wel niet in de koelkast hoort, besloot ik om te googlen. En dit is wat ik vond:

`Bewaartips en wetenswaardigheden bewaren van brood:
Vaak wordt gedacht dat brood bewaard dient te worden in de koelkast.
Dit verhaal mag absoluut naar sprookjesland verwezen worden.
Het is juist zo dat brood in de koelkast veel sneller oud word.
Het zetmeel in het brood (dat het water als het ware vasthoud) krijgt bij een temperatuur tussen de -5C en de +5C de neiging om dat water juist los te laten, daardoor droogt het brood snel uit en wordt het brood als het ware droog.
De temperatuur in de koelkast ligt ongeveer op die +5C.
Hoe moeten we brood dan wel bewaren:
Brood kan het beste bewaard blijven in een afgesloten broodtrommel in een plastic zak. Hierdoor blijft het brood het langst zacht en mals.
Voor mensen die van brood houden met een krokante korst is het raadzaam het brood in een papieren broodzak te bewaren.
Men dient er wel voor te zorgen dat de broodtrommel schoon is, dus zonder kruimels en condens.`

Nu vertelde hij dat zijn moeder ook altijd brood in de koelkast bewaarde.
Na opnieuw googlen kwam ik erachter wat hier de reden van is. Zijn moeder, en hij dus ook, is pools. In polen hebben ze namelijk heel vast en donkerbruin brood. Een soort van roggebrood. En die kan wel in de koelkast bewaard worden.

Ik ben wel benieuwd hoe vaak hij het brood in de koelkast stopt en hoe vaak ik hem er weer uit haal. We zijn namelijk beide koppig maar ik heb wetenschappelijk bewijs.

Tot zover onze samenwoonperikelen. Je ziet. Dit zijn mijn dagelijkse beslommeringen. Ik maak mij druk om brood. Een half jaar geleden maakte ik mij nog druk om de dingen die ik uitgevreten had terwijl ik zo stomdronken was dat ik de halve avond vergeten was.

Overigens, ergens volgende week, of in ieder geval wanneer de slaapkamer af is, gaat mijn kat bij hem wonen wegens ernstige verwaarlozing van mijn kant. Dus dat betekent samenwonen op proef zeg maar…eenmaal 1 kat over de dam…

Samenwoon perikelen

2009-03-26T01:51:00.002+01:00

Voor alle mensen die zich nu doodschrikken, want T-Licious woont samen, nee ik woon niet samen. Maar ik heb wel een soort van samenwoonperikelen.
Mijn vriend heeft namelijk een huis gekocht. Een rijtjeshuis met 3 slaapkamers. Genoeg om baby’s in te maken.
We hebben nu 5 maanden verkering dus dat vind ik nog te vroeg om samen te wonen, laat staan baby's te maken. Maar wij maken wel samen beslissingen. Welke kleur lamimaat, welke kleur muur, moet die deur er wel of niet in, welke muur wordt zwart, etc.
Dus dat klinkt als samenwonen. Het hoekje in de keuken is ook al gereserveerd voor de kattebak van mijn kat. Maar zijn hond eet kattenbrokken, dus de kattenbrokken moeten ergens hoog komen te staan.
En we verbouwen dus. Al bijna 2 weken. Maar we gaan nog niet samenwonen. Maar we perikelen wat af. Menig vrij uur dat ik heb ben ik aan het klussen. Alsof het mijn huis is. Maar dat is niet zo. Maar het plan is dat dat wel gaat gebeuren.
Ik ga samenwonen. Ooit. Snel. Op korte termijn. Of ergens wanneer het goed voelt. Voor het eerst in mijn leven. Op mijn 27e. Jawel. Wie had dat ooit gedacht…

Klaar met de winter

2009-03-10T22:19:00.004+01:00

Ik ben er helemaal klaar mee. Ik heb tot nu toe de winter redelijk overleefd met behulp van mijn lichttherapielamp maar nu ben ik er toch echt serieus klaar mee.
Ik slaap 12 uur per dag.
Ik slaap 's middags als ik vrij ben.
In het weekend slaap ik ook al om 12 uur 's nachts.
Ik onderneem geen sociale activiteiten.
Ik sms niet, bel niet, krabbel niet, en reageer ook niet als mensen dat bij mij doen.
Ik zit alleen nog maar op de bank.
Ik ruim mijn huisje niet meer op.
Ik voel me suf en energieloos.
Ik kom tot niks op mijn werk.
Ik ben zelden nog uitbundig vrolijk.
Ik heb geen zin meer in winkelen.
Ik heb geen zin leuke kleren aan te doen.
Ik ben er echt klaar mee.

Gelukkig is het maart en heb ik al een paar keer de lente mogen ruiken. Ik kan niet wachten tot ik weer een terasje kan gaan pikken, kan gaan picknicken in het park, lekker op stap kan gaan, en Nederland en Tilburg ga rondcruisen om te chillen met mijn homies.
Bwuh...Nog even volhouden...

Al mijn gedachten van de afgelopen 15 minuten

2009-02-25T14:18:00.004+01:00

- Ik erger me de hele dag door. Aan iedereen om mij heen. Aan mijn collega´s op het werk, aan mijn clienten, aan mijn vrienden of vriendinnen en ook aan mijn lieftallige vriendje. Ik erger me soms zo erg dat ik er niet van kan slapen. Maar het allermeest erger ik mij nog aan mezelf. De hele dag door. En toch is een van grootste kwaliteiten als mens dat ik mij nooit ergens aan erger en dat ik iedereen accepteer zoals hij is.
En nu erger ik me aan het woord erger en vraag ik mij of of het juiste woord niet irriteren moet zijn.

- Ik heb honger maar ik weet niet waar ik zin in heb dus eet ik maar niks en steek ik maar een peuk op tegen de honger, dat werkt. Kut, ik kan mijn vuur niet vinden, waarom heb ik zo´n grote tas?

- He, ik moet Maarten binnenkort echt eens een keer bellen. En dat bedenk ik me nu al weken lang elke dag. Trouwens, ik moet ook al weken de tandarts bellen in verband met mijn vleesetende bacterie. Zou een vleesetende bacterie ook een piemel opeten?

- Ik wou dat het zomer was.

- Ik ben zo´n vies meisje eigenlijk dat ik niet eens eerlijk durf te zijn over hoe vies. Terwijl ik altijd eerlijk ben over alles. Dus kun je nagaan.

- Ik wil naar Zuid-Afrika want ik mis Rob, Barry en Ulla.

- Ik heb paars haar. En ik heb schoenen met roze veters. En ik ben 27 jaar.

- Ik heb nog steeds honger.

- Ik verveel me.

- Ben ik blij dat ik geen vliegangst heb.

- Heb ik zin in ei, of heb ik zin in chocoladepasta?

- Ik heb het koud

Ik haat verliefdheid

2009-02-04T13:17:00.002+01:00

Ik ben zo ontzettend stapelverliefd op mijn vriendje, dat ik er strontchagrijnig van wordt.
Ik ben nu aan het werk, maar heb echt al heel de ochtend geen fuck gedaan. Beetje koffie gedronken, zitten kletsen met collega's, honderd keer Hyves checken, honderd keer mijn Hotmail checken en ondertussen kan ik alleen maar aan hem denken. Ik draai de meeste geile sex fantasien met hem in mijn hoofd af of fantaseer dat ik gewoon lekker knus in zijn armen lig. En dat dat op dit moment niet kan doet gewoon pijn in mijn buik.

We hebben nu 3 maanden verkering en dit vreselijke gevoel wordt met de dag erger. Ik vind er echt geen klap aan zo. Ik ben bijna nog liever single en depressief dan dit knagende, irritante, rommelende, vervelende, zeurende gevoel van hem moeten missen in mijn buik en mij op niks kunnen concentreren. Bijna dan. Want als we samen zijn ben ik heel blij. Lekker tegen mekaar aan liggen op de bank en sexen zoveel als ik maar wil.
Ja een vriendje hebben heeft best zijn voordelen. Maar op het moment vind ik het maar kut. Bah. Wat nou roze wolk. Wat nou "het is zo heerlijk om verliefd te zijn."

Ik ben gewoon verslaafd, verslaafd aan hem. En zonder hem zijn betekent afkicken. en afkicken is kut.

Final Destination

2009-02-01T18:04:00.001+01:00

Ik ben door het oog van de naald gekropen. Ik had hier misschien niet kunnen zijn. Beelden flitsen continu door mijn hoofd. De paniek, mijn hartslag die wel 200 leek te gaan, mijn droge mond, de adrenaline, de machteloosheid. Ik kan met recht zeggen dat ik een engeltje op mijn schouder heb.

De voortekenen waren duidelijk.
Het begon met het uitprinten van de ticket naar Londen. Er stond geen streepjescode op. Bij het inchecken op Eindhoven Airport zeiden ze dat dat geen probleem was. Little did we know…
Toen wij, mijn vriendin M. en ik, vrijdag in het vliegtuig op weg naar Londen zaten, kwam er een vrouw voor ons zitten. Ik had een te grote koffer (ik ging winkelen in Londen, dus ik wilde een extra grote koffer) in de bagageruimte boven ons hoofd gedaan. Hij was 10 cm te lang, wat betekende dat hij niet dwars in het ruim paste, maar over de breedte. Ik dacht dat ik daar wel mee weg zou komen. En bij het inchecken hadden ze daar ook niks over gezegd.
De vrouw voor ons zag mijn koffer en begon te zeuren. “Belachelijk dat mensen zich niet aan de regels houden, dat kan toch niet” en nog veel meer gezeur. M. en ik zaten haar uit te lachen. Little did we know…

Het weekendje Londen was te gek. Veel gewinkeld (de buit: 5 paar nieuwe sneakers), een vette club bezocht (google op de Shunt) en een hoop gezelligheid.
Maar daar diende het volgende voorteken zich aan. Door het winkelen waren we niet op tijd bij de metro. Deze ingang op Oxford Street was ook nog eens dicht. Dus moesten we helemaal omlopen naar een andere metrolijn waardoor we weer flink wat tijd verloren.
Om 17:05 zou ons vliegtuig vertrekken en om 16:10 kwamen we aan op het vliegveld. In principe nog tijd genoeg.
Toen we bij de gate kwamen lieten we onze tickets zonder streepjescode zien. En dat accepteerde ze niet. We moesten in de lange rij gaan staan voor Ryan Air. Op dat moment zonk de moed ons al in de schoenen. Zouden we wel op tijd zijn? We besloten om voor de zekerheid onze bagage toch maar in te checken omdat mijn koffer te groot was en die van M. te zwaar.
Toen bleek dat we bij de verkeerde zone stonden. De tickets kon ze wel opnieuw uitprinten maar de bagage kon niet ingecheckt worden. We besloten de gok te wagen. Little did we know…

We kwam aan de bij de gate en het meisje daar zette meteen de koffer van M. op de weegschaal. Op dat moment wist ik meteen dat ik de Sjaak was. Ze zou meteen zien dat mijn koffer te groot was. En inderdaad. Ik mocht er niet door, welke argumenten ik ook noemde.
Ondertussen was het 16:40. Ze waren al een het boarden. Op dat moment ging mijn hartslag als een razende omhoog en werd mijn mond kurkdroog. Ik wist dat ik met mijn mogelijkheid mijn bagage op tijd kon inchecken. Ik riep tegen M. dat zij maar moest gaan boarden. En ik wist dat ik zou moeten overnachten op de luchthaven want de volgende vlucht zou pas om 7:00 ’s morgens gaan.
Ik rende tegen beter weten in naar de juiste zone van Ryan air. Daar stond een rij van wel 20 meter lang. Dat zou zeker 45 minuten duren. Ik probeerde nog voor te schieten maar werd teruggefloten door het personeel.
Op dat moment raak ik in paniek. Wat moet ik doen? Wat gaat M. doen. Zou ze vannacht bij me blijven of zou ze naar Nederland vliegen. Zou ik morgen terug kunnen vliegen? Ik wist in ieder geval zeker dat dit de ergste nacht in mijn leven zou worden. 14 uur wachten op een vliegtuig!
Op dat moment belde M. Ze was onderweg naar het vliegtuig. Ze vroeg wat ze moest doen. Ik wist het niet, ik kon haar niet vragen of ze bij me wilde blijven, maar ik wilde ook niet alleen blijven. Ze zei dat ze eerst ging kijken hoe lang de rij was bij het vliegtuig en dat ze dan terug zou bellen.

Op dat moment besloot ik om bij een andere balie het opnieuw te proberen met mijn koffer. Ik rende terug naar de ingangen en zag een man staan. Door mijn hoofd schoot dat ik het met mijn mooie blauwe ogen misschien wel kon redden.
Expres hield ik de koffer links achter me. En, zonder enige moeite, liet hij me door!
Yes, ondertussen was het 16:55. Nog 10 minuten voor het vliegtuig zou gaan.

Er stond weer een rij bij het poortje. Ik riep: “my flight leaves in one minute” en iedereen liet mij voor.
Mijn riem uit, mijn jas uit, koffer op de band. Even zei iemand van de douane, “there is something wrong with dat suitcase”. Maar gelukkig, het ging niet over de mijne.
Ik pakte de koffer van de band, mijn jas en mijn riem over mijn arm, ticket en paspoort in mijn hand en rennen maar.
Doordat ik zonder riem renden zakte mijn broek af. Ik denk dat je zeker 10 cm bilspleet zag en een mooie zwarte string, maar het interesseerde me niks (later zei maaike dat ook zij met ontblote billen had rondgerend).
Ik moest even stoppen om mijn jas opnieuw goed op mijn arm te leggen. Toen tikte iemand mij aan. “Is this your ticket?”. Had ik ook nog eens mijn ticket laten vallen. Het volgende voorteken!

Ondertussen belde M. Ze stond bij het vliegtuig en er was nog een steeds een lange rij! Yes, ik zou het halen!
Na 5 minuten rennen zag ik M. zwaaien. Ja ik was er! De opluchting die ik toen voelde kan ik met geen pen beschrijven. Ik kon het gewoon niet geloven. Alles wat er mis kon gaan was mis gegaan, maar alles wat er vervolgens goed kon gaan, was ook goed gegaan. Er stonden nog maar 6 mensen in de rij. M. rende naar een winkeltje om drinken te kopen en op dat moment riepen ze om “the flight takes off in 2 minutes”. Even dacht ik dat we nu alsnog door het drinken kopen van M. te laat zouden komen, maar gelukkig daar kwam ze aan.
Als allerlaatste gingen we naar binnen en de gate sloot achter ons.
In het vliegtuig paste mijn koffer natuurlijk niet in het laadruim. De steward sprak mij aan en zei dat mijn koffer te groot was. Ik zei dat ik overal doorheen gecheckt was en gelukkig zei dat hij hem wel even beneden in het kofferruim zou zetten. Gratis en voor niks dus.

Eindelijk zat ik. Rood, bezweet en met een hartslag van 250.
Een kwartier later, begon het hard te stormen en stortte ons vliegtuig neer.
Wat een doodzonde. Ondanks mijn tegenwerking heeft het lot het toch nog voor mekaar gekregen.

Van je familie moet je het hebben

2009-01-22T17:19:00.002+01:00

De vriend van mijn tante vertelde laatst het volgende verhaal tegen mij:

"ik zat van de zomer op de verjaardag van je opa in de tuin met de hele familie (de koude kant ervan in ieder geval, want ik was er niet bij).
Ik had net de zoveelste stoppoging achter de rug dus ik had geen sigaretten bij. Tante T. (mijn oud-tante) was wel sigaretjes aan het roken. Ik vond de manier waarop ze dit deed al wel opvallend want haar pakje lag niet op tafel, maar zat in haar tas. Toen ze weer een sigaretje pakte zag ik dat het pakje nog bijna helemaal vol zat met sigaretten. Dus ik vroeg aan haar een sigaretje.
Met een zuur gezicht gaf ze me er eentje. Erg hartelijk vond ik dit al niet overkomen, maar ik besteedde er weinig aandacht aan.

Een uur later vroeg ik om nog een sigaretje. En wat ze toen zei, kan ik nog steeds met mijn volle verstand niet bij. Ze zei namelijk dat ze op waren! Terwijl ik zelf het volle pakje duidelijk in haar tas had zien zitten. Ik was echt Flabbergasted en ik geloof dat ik daarna een half uur stil ben geweest. De enige verklaring die ik mezelf maar bleef geven was dat ik het vast verkeerd gezien had, maar dat was mezelf voor de gek houden want ik wist het zeker. Nooit geweten dat deze mensen nog bestaan op de wereld. Tante T. heb ik die dag ook niet meer zien roken.

Een tijdje later ging ik naar de W.C., toevallig net na rante T.
Dacht ik dat ik die dag al een van de meest verwonderlijke dingen in mijn leven had meegemaakt, maar dit sloeg werkelijk alles. Op de W.C. stonk het namelijk heel duidelijk naar rook!
(Nu weet ik dat deze tante al zo lang als ik leef probeert te stoppen met roken. Regelmatig vertelt ze ook aan iedereen dat ze gestopt is, wat ze nooit lang volhoudt. Maar het erge is, for keeping up appearences, dat ze dan ook altijd tijdens zo'n zogenaamde stoppoging stiekem op de W.C. gaat roken. Iedereen van de familie weet en ruikt dit ook, maar ach, niemand zegt er wat over)

Terug in de tuin heb ik allerlei analyses en verklaringen voor mezelf proberen te zoeken voor dit meest gierige gedrag wat ik ooit heb meegemaakt. Maar antwoorden heb ik niet kunnen vinden.
Een paar minuten laten besloten we om naar huis te gaan, toevallig samen met tante T. Mijn vriendin, die ik nog niet had kunnen vertellen van dit voorval, stond in de gang haar jas te pakken, en rook duidelijk de rook. "He bah, wat stinkt het hier naar rook."
Op dat moment keek ik breed grijnzend naar tante T. om haar duidelijk te maken dat ik echt wel wist wat zich hier afgespeeld had.
Ze werd op slag rood en ik heb nog nooit iemand zo snel een jas aan zien doen, en weg zien gaan.
Nu, een half jaar na dato, speelt dit voorval nog regelmatig door mijn hoofd. Ik moet zeggen dat ik altijd wel in staat ben om het gedrag van mensen te analyseren en te begrijpen, maar in dit geval gaat me dat nooit lukken.

Interview met mijn 26-jarige zelf

2008-12-17T01:41:00.002+01:00

Iedereen mijmert en fantaseert over hun toekomst, vooral als je vijftien jaar oud bent. Het zou toch geweldig zijn om even een blik in de toekomst te kunnen werpen om te kijken of je ook terecht komt zoals je wilt en zodat je weet dat de keuzes die je maakt in het leven de juiste zijn? Daarom vond ik het echt super cool dat ik deze sprong in de toekomst mocht maken.

Hoe zou ik eruit zien en wat zou ik doen in 2008?
Ik denk dat ik dan een vaste baan heb in de jeugdhulpverlening. Ik woon al een paar samen met een man en heb een huis gekocht. Ik denk niet dat ik al getrouwd ben, maar wel dat ik rond deze leeftijd aan kinderen ga beginnen.
Waarschijnlijk draag ik nette kleren als in behouden rokjes en nette broeken. Ik heb lange blonde haren in een staart of leuk opgestoken.

We spreken af in Tilburg in een kroegje. Daar was ik al erg verbaasd over want ik had graag in Amsterdam willen wonen. Weg uit dat kansloze en dorpse Brabant.
Ik ga alvast aan een tafeltje zitten (buiten maar wel onder een warmtelamp, want daar mag je roken) maar weet mij al wachtende niet zo goed een houding te geven en steek maar snel een sigaret op.
Na 2 minuten wachten, uiteraard, want ik kom altijd op tijd, komt er een meisje naar me toe.
Ze heeft knal oranje-rood-achtig kort haar, wild overeind en door de war. Ze ziet er punky uit in een zwart rokje, een zwart shirtje, een zwarte legging en hoge zwarte All-Stars. Erg cool!
Aan de ene kant herken ik haar meteen, aan de andere kant moet ik twee keer kijken, maar dat komt vooral door de rust en zelfvertrouwen die ze uitstraalt die ik momenteel niet in mezelf herken.
Ik ben meteen trots op haar. Eigenlijk ziet ze er precies uit zoals ik gehoopt had, maar nooit gedacht had.

Ze gaat zitten, stelt zich voor (hoe raar ook), en zegt hoe leuk ze het vind om mij te zien. Ze bestelt een roseetje bij de ober en ik bestel een biertje. Ze steekt een sigaretje op en het interview kan van start.

- Mijn eerste vraag is waarom je ervoor gekozen hebt om in Tilburg te wonen.
“Ja, ik weet dat ik altijd in Amsterdam heb willen wonen, maar uiteindelijk ben ik een beetje bang voor verandering. Daarom ben ik ook nooit meer voor een jaar naar het buitenland gegaan ook al zou ik dat ergens nog steeds graag willen.
En verder kende ik al iemand in Tilburg, dus toen ik de plaats voor mijn studie moest kiezen, besloot ik om naar Tilburg te gaan, omdat ik de stad al kende, daar al een vriendin had, en het toch nog in het vertrouwde Brabant was.
En ik moet zeggen, ik woon hier nu acht jaar en ik ben van Tilburg gaan houden. Ik kan niet precies uitleggen waarom, want ergens is het net een groot dorp, maar het heeft wel iets. Sowieso heb ik hier nu een groot netwerk van vrienden en vriendinnen dus waarom zou ik weg gaan.”

Het doet mij meteen goed om te horen dat ze zich fijn voelt in Tilburg en dat ze veel vrienden heeft.

- Heb je een vriend en woon je samen?
“Ik heb sinds heel kort een vriend en dat is mijn vierde lange serieuze relatie. Ik ben net anderhalf jaar vrijgezel geweest en heb dan ook flink de bloemetjes buiten gezet. Dat was een geweldige tijd! En nu ben ik weer helemaal happy met mijn vriend.
Alle relaties waren overigens met schatten van jongens dus daar heb ik mazzel mee gehad. Maar nu woon ik dus niet samen.”

- Wat voor werk doe je?
“Ik werk op een leefgroep met pubers. Dat is echt helemaal geweldig. Ken je dat boek nog wat je vorig jaar gelezen had? Precies dat werk doe ik en het is precies wat jij ervan verwacht had. De beste beroepskeuze die ik ooit gemaakt heb kunnen hebben.
Verder heb ik een aantal jaar in een bandje gezongen en ben ook met toneel bezig geweest maar dat staat nu even op een laag pitje.”

- Hoe gaat het eigenlijk met je?
“ Ja super goed. Ben echt gelukkig, en echt helemaal sinds het afgelopen jaar. Op de een of andere manier lijken alle positieve en belangrijke dingen in mijn leven ineens allemaal samen te komen en gaat alles voor de wind. Ik zit super lekker in mijn vel op alle vlakken en kan echt genieten van elke dag en alle kleine bijzonderheden die het dagelijks leven met zich meebrengt.
Maar ik moet zeggen, het is niet altijd zo geweest. Het leven is pas vanaf mijn 22e echt gemakkelijker geworden omdat toen pas op de een of andere manier echt een basis gelegd was.
Maar ik kan je wel zeggen dat alles wat ik ooit heb mee gemaakt de moeite waard was om mee te maken en daar ben ik nu alleen maar een sterker mens door geworden. Ik heb ontzettend lieve en bijzondere mensen om mij heen en daar geniet ik echt zoveel van.

Ik vind het geweldig om haar zo te zien. Ze is alles wat ik gehoopt had te kunnen worden. Tuurlijk vind ik het jammer dat ze bepaalde dromen niet heeft waargemaakt, maar ik merk gewoon aan haar dat het leven dus daadwerkelijk makkelijker en beter wordt en dat ze goed in haar vel zit en veel zelfvertrouwen heeft gekregen. Ik vind het wel lastig om te horen dat dat dus pas echt sinds haar 22e zo was, want dat betekent dat ik nog veel moeilijke jaren voor de boeg heb. Maar zo te zien ga ik daar wel goed uit komen.

- Hoe is het nu met de familie?
Met paps en mams goed. Ik zie en spreek ze niet vaak maar het contact wat we hebben is goed sinds een paar jaar. En ook mijn broer zie ik niet vaak, maar het contact is echt ontzettend bijzonder en ik zou hem echt nooit willen missen. Hij is er als ik hem nodig heb en het is zo´n slimme en wijze man geworden!

- Hoe kijk je nu terug op je leven?
Met veel trots en zonder spijt. Ja, ik had op jouw leeftijd bepaalde wensen en dromen die niet uit zijn gekomen. Maar ik heb echt al heel veel bereikt en geleerd en dat komt doordat alles zo had moeten zijn zoals het gelopen is. Ik neem niemand wat kwalijk en heb alleen maar lering getrokken uit de moeilijke dingen des levens. Ik sta positief en meestal met een goed relativeringsvermogen in het leven. Het leven is bizar maar vooral erg mooi. Tuurlijk is het ook vaak moeilijk, oneerlijk en kut, maar het is maar net hoe je daar mee om gaat.

Ze kijkt me aan met haar indringende ogen. Het lijkt net alsof ze dwars door me heen kijkt dus ik kijk snel weg. Toch heb ik ook een aantal keer gezien dat zij zelf bewust wegkeek en dat ik een bepaalde pijn in haar ogen zag als ze nadacht over dingen uit het verleden. Maar ik had wel het idee dat die gedachten verder geen invloed hadden op haar leven in algemene zin.
Ik wil haar eigenlijk meer vragen. Levensvragen. Waarom dingen in het leven toch zo fucking moeilijk kunnen zijn en hoe ze daarmee om gaat of mee om is gegaan. Ik wil dat ze me gerust stelt, dat ik niet bang hoef te zijn en dat het allemaal wel goed komt.
Maar kijkend naar haar heb ik op een bepaalde manier al antwoord op deze vragen. En ik wil ook accepteren dat je nu eenmaal niet alles kan voorspellen in het leven en dat je dingen ook maar moet laten gebeuren.

Wist ik dit maar echt op mijn vijftiende, dat had het makkelijker gemaakt… maar misschien ook niet. Als ik dit toen al had geweten had ik misschien andere keuzes gemaakt waardoor mijn leven anders gelopen was en misschien was dat wel nadeliger geweest. En nu is het allemaal goed zo. Dat weet ik.

Interview met mijn 15-jarige zelf

2008-12-01T23:26:00.002+01:00

Ik spreek met mezelf af bij het bankje bij het Grote Meer, het meer bij onze middelbare school.
Het meer waar altijd voor schoolfeesten ingedronken werd, waar de eerste en volgende kusjes werden uitgedeeld, waar de eerste en volgende jointjes gerookt werden en waar we elk tussenuur rondhingen.

Het is 1997. Ik zit op de enige Havo-Vwo school van het dorp die daardoor bekend staat als een kakschool. De populatie bestaat voor 75% uit nerds, voor 15% uit normalen, voor 7% uit rijkeluiskakkers, voor 1% uit gabbers, voor 1% uit alto´s en voor 1% uit skaters.
Ik behoor tot de laatste groep. Niet omdat ik ooit op een skateboard gestaan had of ooit naar herriemuziek geluisterd had, maar omdat ik de skateschoenen, wijde broeken en capuchonstruien cool vond. Behalve dat ik make-up droeg was er weinig vrouwelijks te bekennen aan mij en het Tom-boy gehalte in deze kledij beviel mij dan ook goed. Ook vond ik jongens in deze kleren uiterst sexy en dat is nu, 11 jaar na dato, niet veranderd.

Ik had het moeilijk in deze tijd. Een soort van depressief, ontheemd, eenzaam en met een chronisch gevoel van leegheid. Het is dat ik toentertijd nog niet wist dat er zoiets als krassen bestond, anders had ik mij zoals het een halve goth betaamd behoorlijk lopen scarificeren.

Samen staan we bij het Grote Meer. We dragen allebei skateschoenen en een baggy broek. Overigens draag ik pas sinds de laatste jaren ook veel rokjes, jurkjes en sexy shirtjes maar nog regelmatig hijs ik mij in mijn Tom-boy outfit. Some things never change.
Ik vraag haar of ze een sigaretje wil, dat is wel zo veel lekkerder dan een sjekkie. Dankbaar neemt ze die aan.
Het is vreemd om mezelf weer zo te zien. Ze heeft lange blonde haren met vage groene strepen erin en ze draagt een brilletje. Haar ogen zijn zwart omlijnd met kohlpotlood en ze kijkt quasi chagrijnig en nonchalant voor zich uit. Toch kan ik wel zien dat ze later een mooie meid gaat worden.
We gaan op het bankje zitten en het interview kan van start.

- Hoe gaat het ermee?
“Mwah. Kut he. Ik weet niet zo goed waar ik moet beginnen.”

- Ok, hoe gaat het op school?
“Qua leren niet zo. Ik zit in 4 VWO maar doe er niks voor. Maak nooit mijn huiswerk en ja, daar haal je niet echt goeie cijfers door. Vorig jaar ben ik op het randje over gegaan maar dit jaar zal het niet gaan lukken denk ik. Maar mooi niet dat ik 4 Vwo opnieuw ga doen. Dan ga ik liever naar de Havo.
In de klas is het kut. Het grootste deel van de klas bestaat uit nerds waar ik niks mee heb. De meiden dragen stomme kleren, zijn nog bezig met barbies, dragen geen makeup, gaan niet op stap, en hebben niet eens ooit met een jongen gezoend, terwijl ik al gewoon sex heb gehad.
De jongens zijn zielige sukkels met kleine pikkies. Daar heb je helemaal niks aan.
Dan zitten er een stuk of 6 van die populaire kakkers in mijn klas. Het enige wat ze doen is meelopen, mooi wezen en mij in de zeik zetten omdat ik anders ben dan zij. Ik ben de enige skater in de klas en zeg ook nog es vaak rare dingen die ze niet begrijpen. Ik sta er alleen voor, weet je wel.
Vooral de pauzes zijn kut. Ik weet niet waar ik moet gaan staan. Bij mijn vrienden van vorig jaar, of bij mijn nieuwe vrienden die mijn vrienden nog niet zijn.

“Hoe gaat het thuis?”
“Ook kut. Mijn ouders zijn echt vet irritant. Ik zit altijd alleen maar op mijn kamer en luister muziek of lees boeken. Mijn ouders snappen echt helemaal niks van me en ik snap nog minder van hun. Ik vind ze echt een stel trieste lui. Hoe kun je nou zo´n leven leiden? Elke dag dezelfde sleur, dezelfde saaie dingen, nooit wat spannends in je leven. Echt het grote voorbeeld van hoe ik het niet wil. Me moeder is een saaie doos en me vader is een klootzak. Ik kan niet wachten tot ik 18 ben en het huis uit ben. En me broer is een sukkel die denkt dat ie alles is.”

- Wat vind je het moeilijkst aan je leven momenteel?
“Dat ik overal en nergens bij hoor en me zo anders voel dan de rest. Soms wou ik dat ik zo´n popi meeloper was, dat zou het allemaal veel makkelijker maken, maar dan verloochen ik mezelf. Er zijn allerlei groepjes en in elk groepje zit wel iemand met wie ik overweg kan, maar ik hoor bij geen enkel groepje.
Ik kan ook mezelf niet zijn. Op de een of andere manier flap ik er vaak de raarste dingen uit in de les die ik zelf erg grappig vind, maar de popi´s kijken me dan aan alsof ik van mars kom en boren me de grond in. Ik probeer me er niks van aan te trekken maar het is toch kut, weet je. Niemand begrijpt mijn humor. Behalve bepaalde leraren. Zij zien me wel voor wie ik ben en met hun kan ik leuk kletsen en goed praten. Zij zeggen steeds dat ik er wel kom later, maar wat heb ik daar nu op dit moment aan?!
Ook thuis is het gewoon kut. Ik doe mijn ding en mijn ouders hebben geen idee van wie ik ben. Ze vinden me maar chagrijnig en egoïstisch en dat ben ik ook, want thuis hangt er echt geen enkele sfeer.

- Wat vind je wel leuk aan je leven?
“Ik trek veel op met een groepje jongens, skaters. Daar heb ik veel lol mee. Met een stel van hun heb ik ook al verkering gehad, maar op de een of andere manier maak ik het altijd na 2 weken uit. Ik weet niet wat dat is. Ben ik maanden verliefd op ze, krijg ik er iets mee, en dan vind ik ze stom. Dat schiet niet echt op.

- Waar zie je jezelf als je 26 bent?
“Ik wil graag met probleemjongeren werken. Dat lijkt me erg vet. Verder denk ik dat ik wel een relatie heb, waarschijnlijk al samen woon en misschien al wel aan kinderen ga beginnen. Qua kleren zal ik er wel netjes uitzien. Vrouwelijk enzo.
Verder zal ik in een succesvolle band zingen en veel optreden. Ook zal ik iets met toneel doen. Misschien dat ik ondertussen ook een tijd in het buitenland heb gezeten.
Hopelijk kan ik tegen die tijd wel eindelijk mezelf zijn en heb ik een leuke club vrienden en vriendinnen. Met mijn ouders en ik zal het ook wel beter gaan, al kan ik mij daar nu niks bij voorstellen. Mijn broer zal nog steeds wel een sukkel zijn, al zeggen ze dat je daar vaak later een betere band mee krijgt.

Dan is het tussenuur weer bijna voorbij. Ik geef haar nog een sigaretje en samen roken we die zwijgend op.
Zo onopvallend mogelijk observeer ik haar en ik zie haar denken. Alles overdenken. Ik kijk naar haar ogen en nu pas zie ik goed waarom mensen toch altijd aan mij vragen wat ik denk. Haar grote blauwgroene ogen worden donker en ze lijkt in zichzelf gekeerd. Ze is onbereikbaar en je kan alleen maar gissen naar wat ze denkt, maar diepe shit is het zeker.
Ik zou haar zo graag een knuffel willen geven. Zeggen dat het allemaal wel goed komt. Dat het zeker nog zwaar gaat worden, maar dat ze er wel gaat komen. Dat ze in zichzelf moet geloven en zich niets moet aantrekken van anderen. Dat ze bijzonder is en dat ze zich dat op een dag ook echt gaat beseffen. Maar ik weet ook dat dit haar pad is om te bewandelen. Ze komt er toch wel, zonder dat ik dit allemaal tegen haar heb kunnen zeggen.

Wordt vervolgd: “Interview met mijn 26-jarige zelf.”

Cursus Brabants

2008-11-29T15:12:00.001+01:00

Ernstig grappig.

Ik ben niet geniaal

2008-11-28T02:35:00.002+01:00

Ik lees blogs, veel blogs.
Dat moet ik eigenlijk niet doen, want uit elke blog die ik lees, blijkt dat ik niet geniaal ben.
Ik ben jaloers op veel bloggers.
Ik ga ze niet bij naam noemen, want dan gaan jullie ze lezen en als jullie ze lezen, dan leest helemaal niemand mijn blogs en dan sterf ik een akelig trieste dood.

Ik weet dat er mensen zijn die mijn blogs graag lezen en ze hilarisch en herkenbaar vinden en ze daarom blijven lezen. Ergens snap ik dat ook wel, want er zijn blogs van mezelf die ik amusant vind, maar geniaal zijn ze niet.

Maar wat is geniaal, denk ik dan. Voor mij heeft het te maken met bepaalde woordkeuzes in combinatie met bepaalde zinsopbouw.
Ik kan nooit aan dat niveau tippen van vele bloggers. Nu heeft iedere soort blog zijn eigen kwaliteiten waar je jezelf in kan vinden of niet dus dat staat er los van, maar toch.

Ik heb een magere woordenschat. Ik lees soms blogs waarin bepaalde synoniemen verwerkt zijn waar ik never nooit niet op gekomen zou zijn. Daardoor voel ik mij een loser in bloggersland.
Maar tegelijkertijd besef ik mij dat de keuze van een woord niet hoeft te bewijzen dat je blog geniaal is (Harry Mulisch is niet te vergelijken met Kluun bijvoorbeeld. Toch lees ik liever Kluun dan Mulisch)

Misschien ben ik beter in het verklaren van teksten, dan in het schrijven ervan. Voor mijn Nederlands mondeling op de Havo, over Bernlef, haalde ik een 10!
De eerste 10 in jaren, vertelde mijn Nederlands lerares! Ik kan Bernlef dan ook verklaren als de beste.
In mijn opleiding moesten we ook korte verhalen schrijven. Ook daarin werd ik erkend als de beste. Als het goed is wordt mijn korte verhaal nog steeds elk jaar voorgelezen als voorbeeld.

Maar toch. Ik ben niet geniaal. En ik zou dat graag willen. Ik word vervuld met triestheid als ik weer eens geniale zinnen of woordkeuzes te lezen krijg, waar ik zelf nooit of te nimmer op zou komen,
Het is mijn lot. Ik zal het moeten accepteren. En blij moeten zijn met die lezers die mijn blogs wel geniaal en hilarisch vinden.

T-

FF zeiken

2008-11-25T01:39:00.004+01:00

Al wekenlang spelen de volgende gedachten door mijn hoofd maar ik vind dat ze allemaal geen aparte blog verdienen dus ik zet ze maar in 1 blog.

Sinterklaas:
Ik word schijtziek van Sinterklaas op tv.
Ik snap het ook niet. De doelgroep is duidelijk. Kinderen van nul tot zeven jaar. Ik ken de demografie van Nederland niet, maar dit zal maar om enkele duizenden kinderen gaan. Waarom wordt er dan zo veel aandacht aan besteed?
Je hebt de reclames, de Sinterklaas-journaals, de Sinterklaas-liedjes in de supermarkt, overal die smerige pepernoten, noem maar op.
Sinterklaas, je bent een oude zak en ga terug naar Spanje. Ik moet je niet en heb je nooit gemogen. Ik wist al vanaf me zevende dat je niet bestond, en in tegenstelling tot veel andere kinderen die een trauma overhielden aan het ontmaskeren van deze leugen, trok ik juist aan je baard en vond ik mezelf super stoer dat ik je ontmaskerd had. Lul!

Pesten:
Ik wil een stichting opzetten: de pro-pesten-stichting.
Want weet je dat juist de kinderen die vroeger gepest zijn, de meest coole volwassenen worden? Ik vind daarom dat pesten gestimuleerd moet worden omdat je daarmee juist een hoop goede dingen leert over jezelf en er alleen maar een beter mens van word. Niet allemaal zielig gaan lopen doen omdat je vroeger gepest werd, maar er juist dankbaar voor zijn en je pester op je blote knietjes ervoor bedanken.

T-:
Ze heeft nu drie en een halve week een relatie en negen dates gehad. Van die negen dates heeft ze er acht op de bank door gebracht. En dan zitten ze ook de hele tijd aan mekaar vast geplakt.
1 date was met wederzijdse vrienden en ook toen zaten ze klef aan mekaar vast geplakt. Getver de getver. In die drie en een halve week is T- twee keer op stap geweest in plaats van zes keer.
T- is een duidelijke loser. Ik heb het haar nog niet horen zeggen, maar wel zien denken: `ik heb rust gevonden`.
En is ze dan eindelijk een keer een avond zonder hem, dan voelt ze zich onrustig en wilde ze dat ze met hem was.

Sneeuw:
Sneeuw is kut want het is koud.

Sigaretten:
Zijn kut want lekker maar ik heb er nu nog maar 1 en de nacht begint net.

Bah.

Licious

Het vervolg

2008-11-19T01:17:00.002+01:00

Om dit uit te kunnen leggen fabriceer ik voor de gelegenheid even een 3e persoon in mijn persoonlijkheid: de objectieve waarnemer.
T-Licious: dit is een samenvoeging van 2 persoonlijkheden. Namelijk T- (de beginletter van haar echte naam) die serieus en filosofisch in het leven staat.
En Licious, de alterego van T-, die geweldig mooi, intelligent, narcistisch, onweerstaanbaar aantrekkelijk etcetera enzovoorts is.

Ik zit in tweestrijd, zoals jullie al hebben kunnen lezen. Voor deze blog even in driestrijd, maar laten we het vooral niet moeilijker maken dan het al is.
Licious noemde het al eerder in deze blog: Mijn leven volgens Yin en Yang

Nu, meer dan ooit, is deze tweestrijd er. Licious heeft een ontzettende hekel aan T- momenteel, gezien T- momenteel een relatie heeft, zoals je kon lezen in: Ik haat mensen met een relatie

Dus deze twee voeren nu continu een strijd. Beide hebben een hoop te vertellen, maar ze zitten elkaar steeds in de weg. Na al dat gevecht hebben ze besloten om dan maar naast mekaar te leven. Dit betekent dat ze vast veel commentaar op elkaars blog zullen hebben en ze samen water en vuur zullen zijn, maar de een kan niet bestaan zonder de ander.
Ik, als objectieve waarnemer, ben erg benieuwd hoe dit gaat lopen.
Lezers, blijf dus regelmatig deze blog checken. Mijn bezoekersaantal is de afgelopen 2 weken dramatisch gedaald, maar ik beloof jullie dat er snel weer nieuwe shit geplaatst word.

groet,
T-, Licious en de objectieve waarnemer.

Back to sleep

2008-11-12T22:20:00.002+01:00

Jullie zien het goed. Al een week niet geblogged. En waarom? Omdat er momenteel in het leven van T. geen cynisme en sarcasme bestaat.
En ja, daar kan inderdaad maar 1 reden voor bestaan. Mijn ergste nachtmerrie is waarheid geworden: ze is verliefd! Ze kan er maar niet over ophouden en loopt de hele dag te stuiteren. En hij is ook nog eens verliefd op haar. En hij is ook nog eens erg leuk. Bah bah. Wordt er schijtziek van. Dus ik ga maar weer slapen want al dat positivisme kan ik echt niet aan.
Hopelijk komt ze binnekort weer wat tot zinnen en kan ik mijn sarcastische shit hier weer droppen.

Vervlogen tijden

2008-11-04T00:54:00.004+01:00

Vervlogen tijden. Niet in staat zijn om het af te sluiten, om het achter me te laten, om het los te laten.
Als tastbare bewijzen aan de herinneringen, alsof de herinneringen alleen niet genoeg waren. Alsof ik niet kon geloven dat het echt gebeurd was.

Smsjes voordat het mis ging. Dat waren de beste. Gelukshormonen die mijn lichaam doorgierden.
Smsjes nadat het mis ging. Beschamend. Stom. Pijnlijk.
Bijzondere smsjes, nare smsjes, vooral veel dronken smsjes.

Nog 1 keer terug in de tijd. Een samenvatting van mijn leven. Ik had de smsjes al ooit geselecteerd. De niet boeiende weggegooid.
Vanaf 1,5 jaar geleden tot aan vandaag. Nog even terug lezen. Mezelf afvragen waar het mis ging. Waarom het eerst wel kon. Wat het verschil dan maakte. Hoe ik mezelf voor de gek hield. Proberen te begrijpen en te analyseren maar niet tot een antwoord komen.

Omdat ik nooit om een antwoord vroeg. Ook niet durfde te vragen. Maar soms is het antwoord ook gewoon simpel. Heeft dat geen uren, dagen, weken of maanden aan zelf-of-de-ander-analyse nodig. Dingen zijn. Mensen zijn. Gevoelens zijn. En vaak worden die gevoelens niet beantwoord. Hoe moeilijk en onverklaarbaar ook. Ook omdat ik zeker leek te weten dat ik het gevoeld had. Dat het wel goed zat.

Nog 1 keer die kriebels in mijn buik, de knoop in mijn buik, de pijn in mijn buik. Het onbegrip, het plezier, de vreugde, de onzekerheid.
Sommige kon ik niet lezen. Dat lukte gewoon niet. Wilde het niet.
In plaats van 1 voor 1 markeren drukte ik de knop alle markeren in. De laatste 20 smsjes deselecteerde ik weer. Ik moet nog wat te lezen en te wissen hebben de volgende keer.

Voordat ik op verwijderen drukte twijfelde ik even. Maar ik besefte dat de enige reden waarom ik ze wilde laten staan was om mijn gevoel van eigenwaarde op te vijzelen. En op het moment dat ik dat besefte, besefte ik mij ook dat ik dat ik daar die smsjes niet voor nodig had. Dat gevoel zat al in me.

Al weken, maanden, zat ik tegen dit moment op te hikken. Vandaag voelde ik dat ik het kon. En ik heb het gedaan.
Ik voel me bevrijd, opgelucht. Een streep onder het verleden. Ik laat ze gaan. Ik laat ze los. En daarmee voel ik ruimte.

Overigens, bedenk ik me nu, krijg ik binnenkort een nieuwe gsm. En daar staan sowieso oude smsjes niet op. Dus eigenlijk voor niks gedaan. Praktisch gezien dan. Emotioneel gezien niet.

Waarom vrouwen altijd...

2008-11-02T22:36:00.003+01:00

Mannen, opgelet. Bij deze enkele geheimen van vrouwen!

Waarom vrouwen altijd:
- Met zijn tweeën naar de wc gaan
Vrouwen zijn gezelschapswezens. Tijdens de WC spreken ze de avond door en roddelen ze wat af. Hier bespreken ze hun laatste avontuurtjes, hoe groot de bobbel in de broek van die ene gozer is, of hij neukbaar is etcetera enzovoorts.

- Na de sex naar de WC gaan.
Plassen na de sex verkleint de kans op blaasontsteking. In jullie piemels zitten nogal wat bacteriën en als die in onze plasbuis komen krijgen we een blaasontsteking. Hoe groter de piemel, hoe groter de kans is op een blaasontsteking. Maar de voornaamste reden is nog altijd om de hoeveelheid sperma te lozen in de wc. Je wilt toch niet gaan slapen terwijl er de hele nacht nog sperma lekt.

- Boos worden als je niet terug smst.
Vrouwen zijn van de details en overanalyses. Zelf kan ik het ook niet hebben als mannen niet terug smsen want dan blijf ik ze bestoken met smsjes. Terwijl als ik just not that into een man ben, en ik sms niet terug, ik dan ook nooit meer iets hoor van hem. Wat dat betreft wou ik dat ik een man was.
Vrouwen hangen hun gevoel van eigenwaarde op aan het terugsmsen van een man. Triest maar waar. Daarom hebben loverboys zoveel succes en bestaan er amper lovergirls.

- Tot in de details hun sexleven bespreken.
Vrouwen gebruiken nu eenmaal veel woorden. Zegt een man: “ik heb lekker geneukt”, zegt een vrouw: we hebben die en die standjes gedaan, ik ben niet klaargekomen, zijn piemel was zo en zo groot, we hebben nog lekker geknuffeld en we hebben goed gepraat.

- Gevaarlijker vreemdgaan dan mannen
Kijk, mannen gaan vreemd omdat ze hun lul achterna lopen. Dat kan gebeuren en dat zegt niks over de kwaliteit van hun relatie. Meestal blijft het dan ook bij 1 keer, of in ieder geval bij 1 keer met verschillende vrouwen. Dit hoeft dus helemaal geen bedreiging te zijn voor hun relatie.
Vrouwen gaan vreemd als het slecht gaat in hun relatie. En als ze vreemd gaan, is het meteen een langdurige relatie met 1 man. Dat is dus veel bedreigender voor hun eigen relatie. Vrouwen zijn wat dat betreft dus veel erger dan mannen.

- Minder psychiatrische stoornissen hebben dan mannen
Mannen hebben statistisch gezien een grotere kans op een psychiatrische stoornis dan vrouwen. Dit komt omdat vrouwen praten over hun gevoelens en mannen niet. Vrouwen zijn gewoon het sterke geslacht. Geen discussie over mogelijk.

- De baas zijn.
In welke cultuur dan ook, vrouwen zijn de baas. Mannen zijn ondergeschikt. Vrouwen zijn manipulatief en laten mannen denken dat ze de baas zijn, maar dat is dus nooit zo.
Dit zit hem in de kerndriften van een mens. Mannen willen altijd sex en moeten dus wachten tot een vrouw ook besluit om sex te willen. Dit zorgt ervoor dat mannen ondergeschikt zijn aan vrouwen.

Zo, dat waren weer even wat nutteloze weetjes...

Vrijdagavond

2008-10-31T22:20:00.002+01:00

Het is vrijdagavond en T. besloot om met alle macht voor het eerst in 1,5 jaar tijd eens niet op stap te gaan en op de bank te blijven zitten en T-licious slapende te houden.
Maar T-licious hou je niet voor de gek. Ondanks haar winterslaap wist ze donders goed dat het vrijdag was.
Dus zitten we dadelijk weer in de kroeg...

Winterslaap

2008-10-29T00:31:00.003+01:00

Wegens winterslaap door langdurige kater van T-Licious is deze blog een week gesloten.
Vanaf zondag 2 november gaat er weer geblogged worden.
Excuses voor het ongemak.
Vertel in de reacties maar hoeveel jullie mij zullen missen!

Soms, als je dronke bent

2008-10-26T02:21:00.002+02:00

soms mpoet je ook wel es iets poosten, als je errug dronken bent.
en dat bren ik nu,
hi hi.
ik ga dan altokjd diepe gedachten denken.
jahaaa.,
wat wik wou zeggen, is , is dat ik erg gelkkig ben.

vandaag was echt leuk
ik heb 2 keer een gehandicapte uitgelachen
en 1 keer ouders met kinderne. ik zei toen per onge+lukg hardop: `ik haat anderemans kinderen`.
de mo3eder keek me erg vuil aan en mkaakte een opmerking die ik niet kon horen maar erg vuil was. n aja! erg belachelihk he!

ik ga slapen! deeeeeenk!
daaaag
t0ot snel me trouwelije lezertjtes....+

Age is nothing but a number?

2008-10-24T02:05:00.001+02:00

Afgelopen weekend, bij het NSK, zei ik: “houdoe, tot volgend jaar”.
Toen ik het zei besefte ik mij ineens dat ik volgend jaar bijna 28 ben, want het duurt niet al te lang meer voor ik 27 ben.
En daar heb ik toch een dikke issue mee!

Ik vind het heerlijk om 26 te zijn. 26 is echt de perfecte leeftijd. Ik kan er nog over opscheppen zonder triest te zijn. Ik ben net 25 af, maar ben nog lang geen 30.
Ik word namelijk regelmatig 21 geschat. En als ik dan zeg dat ik 26 ben zie ik ze denken, wow, die ziet er dan wel goed uit voor haar leeftijd. Ik zie mezelf dan gewoon stijgen in hun aanzien. Ook is het best nog wel cool als jong broekie zijnde om een 26-jarige meid (vrouw krijg ik echt mijn strot niet uit) te scoren.
Maar als je 27 bent, gaan mensen echt wel denken, wow, dat is triest dat zij er nog zo jong uitziet en nog steeds het leven leidt en de kleren draagt van een 21-jarige.
En dat gaat alleen nog maar erger zijn als ik 28 ben.

Ik heb nooit een issue gehad met mijn leeftijd. Maar die begint nu toch wel te komen. Want ik ga er waarschijnlijk niet veel ouder uit zien over een paar maanden. Maar ik zal nog steeds wel vallen op 20-plussers. En die zullen dan denken, jeezus, die T-Licious is een Milf!. En ik wil echt geen Milf zijn.
Ik denk dat ik ga liegen over mijn leeftijd.

Toen ik 14 was dacht ik dat ik op mijn 27e mantelpakjes zou dragen, een koophuis zou hebben, getrouwd zou zijn en zwanger zou zijn van mijn 2e kind. Not gonna happen!
Ik heb gewoon al de neiging om te zeggen: je bent zo oud als je je voelt. Triest triest triest.

Alle theatersporters zijn lelijk

2008-10-21T02:03:00.012+02:00

Sinds een paar maanden zit ik niet meer bij theatersport. Twee jaar geleden ben ik daar begonnen om mannen te scoren, omdat ik in de veronderstelling was dat acteurs half-goddelijk aantrekkelijk zijn.
Ik schrok me dood toen ik in de proefles zat. Jezus wat zijn theatersporters lelijk. Maar ik zag onmiddellijk 1 voordeel. Mijn magistrale aantrekkelijkheid verhoogde de gemiddelde schoonheid van de theatersporters met wel 300%. En eerlijk is eerlijk, het is toch erg fijn om het mooiste meisje van de club te zijn. Nu ben ik daar al wel behoorlijk aan gewend, maar je kan maar niet vaak genoeg het mooiste meisje van de club zijn.

Uiteindelijk werd ik toch depressief van het steeds maar weer aan moeten kijken tegen lelijke mensen. En we weten allemaal dat ik een groot issue heb met lelijke mensen, dus ik besloot om ermee te stoppen.
Toen kwam het NSK 2008. Uiteraard werd ik door mijn oude teamgenoten gevraagd om mee te doen omdat nu eenmaal bewezen is dat magistraal aantrekkelijke mensen positiever beoordeeld worden dan lelijke mensen en ik als uitzondering op de regel ook nog eens een waanzinng theatertalent bezit.
Ik had eigenlijk geen zin, maar uiteindelijk wist A. mij te overtuigen door te vertellen dat er altijd volop geslet werd binnen het NSK. Gezien ik mij al weer een tijdje liep te vervelen, besloot ik om dat gokje maar te wagen. Onder 1 voorwaarde, what happens in Enschede, stays in Enschede.

We waren nog geen uur in de fistingbar of ik had al spijt als haren op de hoofd van een niet nader te willen noemen presentator. Tering, echt alle theatersporters zijn lelijk. Als je blijkbaar vooraan hebt gestaan bij het uitdelen van theatertalent, sta je onmiddellijk achteraan bij het uitdelen van aantrekkelijkheid.
Ik besloot om het maar op een zuipen te zetten. Ik werd uiteraard aan alle kanten versierd maar iedereen wist dat ze boven hun league zaten te vissen. Ondertussen probeerde ik maar weer te genieten van het feit dat ik wederom het mooiste meisje van de club was.

Uiteindelijk brak de hemelpoort open en zond god mij alsnog een geschenk uit de hemel op zijn ijzeren ros die mij een heerlijke warme nacht met een geniale douche in zijn studentenvilla schonk. Ik had de eerste dag overleefd.

Maar gods wegen zijn ondoorgrondelijk en zijn toornen zijn des duivels, want net als je denkt dat het niet erger kan, was daar de folkdans. Ai, ai ai, wat voor Karma heb ik om dat te verdienen? (check de lelijke theatersporters triest dansen in onderstaand filmpje.)
Welke 2 dingen zijn nog erger dan de meest lelijke theatersporter? De meest lelijke theatersporter in trance met zijn ogen dicht in deze paringsdans, en de zangeres van deze band die 100 keer zong `neem een slok uit de flessss`. Overduidelijk een gevalletje van iets te veel slokken uit die fles.
Normaal ben ik uiterst scherp en cynisch maar dit ging zelfs mijn uiterst intellectuele verstand ten boven waardoor ik voor de eerste keer in mijn leven mijn tong was verloren.

Net op het moment dat ik besloot dat ik wel de meeste gruwelijke dingen gedaan moest hebben in mijn vorige levens om dit te verdienen, kwam daar de (uiterst geniale) finale van het NSK.
Ja, ik had het ook nooit verwacht maar er zijn dus blijkbaar 2 dingen (mensen) nog erger dan de paringsdans en de slok uit de fles... Do I need to say more?

Mijn haat-liefde verhouding met alcohol

2008-10-17T01:45:00.005+02:00

In mijn familie heerst alcoholisme. Dit gaat enkele generaties terug en gezien alcoholisme erfelijk is kan ik er niks aan doen dat ik teveel zuip.
Tot aan een paar jaar geleden dronk ik bier. Helaas werd ik van dit goedkope drankje altijd ziek de dag erna. Van mijn 16e tot en met mijn 21e moest ik elke zondag heel de dag kotsen tot aan 19:00u ’s avonds. In de tijd dat ik thuis woonde kreeg ik ook een kotsverbod van mijn ouders. Het was toen dat ik geleerd heb om geluidloos te kotsen.

Daarna ontdekte ik bacardi-lemon-cola-light. Aangezien ik toentertijd maar eens in de maand op stap ging kon ik dit goed betalen. Ik kan makkelijk vijftien bacardi’s op en nog steeds helder zijn en geen kater hebben. Ideaal drankje dus. Het enige nadeel is dat het erg duur is en ik er ook teveel van kan zuipen zonder iets te voelen. Dit geld ook voor whisky. I love it, maar te duur.

Dus drink ik sinds twee jaar rose. Goedkoop en ik word er snel dronken van. Maar er kleeft 1 groot nadeel aan. Zeven rose kan ik goed hebben en ben ik lekker aangeschoten, maar de achtste rose kickt altijd ontzettend in, en vervolgens heb ik geheugenverlies.
Gemiddeld heb ik dus zo’n twee keer per maand geheugenverlies. Elke keer als dat gebeurt baal ik daar zo van, dat ik het weekend erop die achtste rose niet meer neem, maar het weekend daarna ben ik het alweer vergeten (geheugenverlies he) en ga ik weer te ver. Overigens heb ik hier ook nooit een kater van.

De meest spannende avonturen heb ik beleefd met rose op. Het nadeel is dat ik mij niets meer kan herinneren van enkele van deze avonturen. Af en toe een flits, maar meestal is het een complete black-out. Over het algemeen gezien kan ik mij 75% van deze avonturen herinneren. Voor de andere 25% moet ik altijd vriendinnen bellen die mijn geheugen opfrissen of zegt het feit dat er een kerel 's morgens naast me ligt al genoeg.

Ik heb een hekel aan liegen. Het voordeel aan dit geheugenverlies is dat mocht ik ooit een relatie hebben en vreemdgaan, ik niet hoef te liegen daarover, omdat ik het mij gewoon niet kan herinneren.
Ik kan nu dus ook met alle zekerheid zeggen dat ik nog nooit ben vreemd gegaan! En die vlekken in mijn bed kwamen omdat ik graag yoghurt eet in bed.

He´s just not that into you

2008-10-16T02:48:00.002+02:00

Ik weet het, er is al een boek over maar die heb ik niet gelezen dus ik pleeg geen plagiaat.
Het is alleen dat ik zie dat zoveel meiden om mij heen bezig zijn met mannen die gewoon just not that into you is. En ja, helaas, ook ik heb in het verre verre verleden wel eens met dat bijltje gehakt, maar zelf ben ik ook zo´n trut geweest naar andere mannen toe.
Naar aanleiding van deze verhalen alle smoezen die een vrouw zichzelf verkoopt als een man just not that into her is.

1) “Hij belt/smst me als hij dronken is. En dronken mensen spreken de waarheid, dus hij vind me wél leuk.”
Als hij belt/smst als hij dronken is vind ie je juist niet zo boeiend. Dan is hij gewoon geil en heeft hij zin in sex en ben jij een makkelijk slachtoffer.

2) “Hij komt net uit een relatie en heeft nu bindingsangst. Dus hij wil gewoon even rustig aan doen.”
Als hij echt gek op je is, maakt het niet uit of hij net uit een relatie komt. Dan gaat hij er gewoon voor.

3) “Hij is al vaak gekwetst dus heeft hij verlatingsangst.”
Er is een reden waarom hij het achterste van zijn tong niet laat zien en je bijna nooit belt. Omdat hij je gewoon niet zo boeiend vindt.

4) “En toch denk ik wel dat hij verliefd op me is. We slapen lepeltje-lepeltje, we knuffelen veel en hij maakt ontbijtjes voor me.”
Sja, ook mannen hebben behoefte aan affectie en gezelligheid. En gezien ze geen relatie hebben verders, is het makkelijk om jou daarvoor te gebruiken.

5) “Hij heeft het erg druk en daarom weinig tijd voor me.”
Niet weinig tijd, jij bent gewoon geen prioriteit.

6) “Ik heb vast te veel gebeld of gesmst. Dat vind hij niet leuk dus neemt hij afstand.”
Als een man echt verliefd op je is, belt en smst hij je net zo vaak terug.

7) “Maar hij is zo lief voor me. Hij geeft me altijd complimentjes en noemt me schat.”
Ja, hij weet ook wel dat hij je op deze manier het snelst in bed krijgt en je ook meer van hem pikt.

Enzovoort enzovoort.

Ik weet het, het is moeilijk om over dit soort mannen heen te komen. Maar de volgende dingen moet je echt nooit meer doen:
- Hem binnenlaten als hij weer eens midden in de nacht aan komt waaien.
- Maar blijven smsen/bellen ook al krijg je geen reactie
- Op je telefoon gaan zitten in afwachting van een telefoontje
- Met je dronken hoofd gaan smsen/bellen terwijl je net besloten had om niks meer van je te laten horen.
- Expres in die kroeg rond gaan hangen in de hoop dat je hem tegenkomt.
- Zijn hyves dwangmatig gaan bekijken elke dag.
- Het van hem pikken als hij voor de zoveelste keer de date afzegt.
- Er onzeker van worden en aan jezelf gaan twijfelen.

Ik heb 3 keer een lange relatie gehad en bij 2 relaties waren de mannen in het begin ook just not that into me. Door een hoop geduld, het los te laten, relaxed te zijn en echt te voelen dat het zijn verlies is als hij me niet wil, gingen de mannen er uiteindelijk wel 100% voor. Maar dat zijn uitzonderingen.
Diep van binnen weet je het wel als een man niet 100% voor je wil gaan. Want als je denkt aan de keren dat een man wel voor je wilde gaan, weet je gewoon dat dat heel anders voelde, en hij wel op al je belletjes en smsjes reageerde.

Veroordeel jezelf

2008-10-14T00:02:00.001+02:00

Het laatste wat ik wil is andere mensen veroordelen maar ik vind mensen die andere mensen veroordelen erg triest. Maar met deze zin veroordeel ik al, want ik veroordeel de mensen die anderen veroordelen. Dus vind ik mezelf ook triest. Ik vind mezelf ook wel eens triest dus wat dat betreft is het cirkeltje wel weer rond.

Mensen die anderen veroordelen doen dit meestal om 2 redenen:
1) Om zich goed voelen want ze kunnen op iemand neer kijken.
2) Omdat ze stiekem jaloers zijn op de ander en het zelf stiekem ook wel zouden willen.

Als je mijn blogs goed gelezen hebt zie je dat ik anderen helemaal niet veroordeel. Ik irriteer me alleen aan bepaalde zaken of eigenschappen omdat ik voor mezelf bepaalde waarden in het leven heb gesteld. In bijna al mijn blogs komen diezelfde eigenschappen steeds weer naar voren.

- Haal alles uit het leven wat er in zit; live life to the max.
Eigenlijk maakt het me helemaal niet uit op welke manier je dat doet. Het enige wat ik doe met mijn blogs is je aan het denken zetten of je op deze manier wel alles uit het leven haalt wat er in zit. De conclusie is niet aan mij, die is aan jezelf. Je leeft maar 1 keer, dus doe het met overtuiging. Maak je keuzes bewust en sta voor die keuzes.
- Sta zo echt en oprecht mogelijk in het leven. Doe jezelf niet anders voor dan je bent en hou jezelf en anderen niet voor de gek.
- Neem het leven en jezelf vooral niet te serieus. Wordt geen oude zuurpruim waarvan het glas altijd halfleeg is.

Maar goed, het is aan jullie of jullie volgens deze waarden leven of willen leven. Het zijn mijn waarden, ze zeggen iets over mij. Dus als ik mij irriteer komt het omdat anderen niet leven volgens de voor mij zeer belangrijke waarden. Als ik die irritatie bemerk kan ik uiteindelijk alleen maar trots zijn dat ik volgens zulke mooie waarden leef.

En om eerlijk te zijn, voor de rest kan het me echt serieus geen drol schelen of je vroeger een dik kind was, of je een loser bent, of je pornofilms wel of niet geil vind, of de liefde alles is waar je ooit hebt zitten wachten, of je met je kind op je profielfoto wil staan, of je kinderen hebt tussen de 7 en 12 jaar, of je een relatie hebt, en of je gehandicapten leuk vind.
De meest bijzondere mensen, vrienden en vriendinnen in mijn leven, en ook ik zelf, zullen zich herkennen in bovenstaande situaties. En die lachen, net als ik, hartelijk om mijn blogs.
Zelfspot misstaat niemand, namelijk.

iiiiik beeeen benjamin ben

2008-10-10T17:20:00.002+02:00

Hilarisch! dit is echt jeugdsentiment. Mijn god, wat is die pop toch lelijk. Waarom moet alles wat de EO maakt toch lelijk zijn, behalve Arie Boomsma.

Ik haat mensen met een relatie

2008-10-07T01:29:00.006+02:00

Tegenwoordig is het in om een relatie te hebben. Ja, ok, niet tegenwoordig, altijd al zo geweest, maar tegenwoordig irriteert het me.
De een na de ander in mijn omgeving krijgt een relatie. Is ook niet zo raar als je 26 bent natuurlijk, maar waarom veranderen die mensen dan meteen in saaie, burgerlijke trutten/nerds.

Als ik aan die mensen vraag hoe het met ze gaat nu ze een relatie hebben, zeggen ze allemaal dat ze eindelijk rust hebben gevonden.
Wat nou rust? Wat is er zo fijn aan rust. Rust staat voor mij gelijk aan saai, sleur, oppervlakkigheid en inkakken.

Mensen die een relatie hebben gaan nooit meer stappen, worden nooit meer dronken, hangen alleen nog maar op de bank en verwaarlozen hun sociale contacten,
Het opvallende is ook dat toen deze mensen nog geen relatie hadden, ze altijd zeiden `als ik een relatie heb, ga ik nog wel gewoon stappen hoor, en contact houden met iedereen`. Maar nee hoor, daar komt nooit iets van terecht. Ze hebben namelijk genoeg aan elkaar. Puke!

Gelukkig heb ik N., mijn lieve vriendinnetje die ook vrijgezel is en die ik heb verboden om de komende 2 jaar een relatie te hebben. Samen maken we 2 dagen per week de stad onveilig. Ook hebben we samen de belofte afgelegd dat ook al mochten we een relatie hebben, we wel gewoon nog gaan stappen. Ze is ook zo lief dat als ik stomdronken ben, zij mij aan mijn handje neemt en mij thuis brengt omdat ik niet meer kan fietsen
En bij deze ook respect aan mijn vriend C., die al jaren lang een relatie heeft maar nog steeds elke week met ons gaat stappen en mijn kaartje aan de Nacht betaald omdat ik nooit genoeg geld bij me heb voor een after party daar!

Ik heb nog wel meer vrijgezelle vriendinnen maar zij vinden blijkbaar dat als je 26 bent, je niet meer zo vaak op stap hoort te gaan en meer op de bank moet zitten.
Misschien ben ik abnormaal en zit ik in mijn tweede puberteit omdat ik in mijn eerste puberteit niet kon zijn wie ik wilde zijn en moet ik nu de schade inhalen. Dat zou allemaal kunnen, maar goed, ik irriteer me dus aan iedereen die niet leeft zoals ik leef. Dat is het eigenlijk.

ps. Ja dat zijn mijn ogen in die foto. Mooi he!

Mijn fantasie over mijn leraar deel 2

2008-10-04T02:15:00.002+02:00

Het was het jaar 2000 en ik was achttien jaar oud toen ik aan mijn opleiding begon. T-licious bestond toen nog niet. Ik had toen wel een andere alter ego die voornamelijk actief was als zangeres in de nederhop, maar zij is ondertussen overleden. Je kan haar wel zien als de voorgangster van T-licious.
Aan de ene kant was ik toentertijd een verlegen muurbloempje, maar aan de andere kant ook een extreem uitgesproken meisje, met paars, roze en blauw haar en de meest wijde broeken aan die er toen maar bestonden.
Ik denk dat hij toen begin 30 was, dus dat maakt dat hij ondertussen rond de 40 is. Er zijn ondertussen wat rimpels bij gekomen en ook is hij een heel stuk grijzer geworden, wat hem alleen maar sexier maakt.

Vandaag had ik dus mijn eerste cursusdag met mijn oud leraar.
Ik was ’s morgens een half uur bezig met het uitzoeken van de juiste kleding. “Zou ik mijn coole spijkerbroek aandoen of een leuk stoer rokje. Maar maakt dat rokje mij niet jonger dan ik ben, want ik moet ook wel laten zien dat ik ouder geworden ben en niet meer dat groene blaadje ben”.
Uiteindelijk werd het mijn lievelingsrokje. Stoer, hip, mezelf, maar niet te jong.

Zenuwachtig kwam ik het leslokaal binnen lopen. Hij keek op en ik zag een verraste maar aangename blik in zijn ogen. “Dag juffrouw”, zei hij met een twinkeling in zijn ogen.
Ik ging stoer zitten en deed alsof ik druk was met van alles.
Je moet weten dat ik voor mijn studie nooit iets gedaan heb. Ik was eigenlijk alleen maar lijfelijk aanwezig en liep voornamelijk de les te verklooien met mijn bijdehante opmerkingen of geklets met mijn buurvrouw.
Werkstukken leverde ik altijd te laat in en voor tentamens deed ik altijd net genoeg om het te halen.

Maar tegenwoordig is dat anders. Ik vind theorie helemaal geweldig en ben uitermate kritisch naar de vertaling ervan in de praktijk. Ik zit tijdens een cursus op het puntje van mijn stoel en vuur de ene kritische vraag na de andere af.
Zo ook vandaag. De eerste opmerking die ik maakte was zowel kritisch als weer ouderwets scherp en grappig. Een brede lach kwam op zijn gezicht te staan en hij zei:”je bent toch ook niks veranderd he.”
Nu moet ik zeggen dat ik gisteren ook weer op stap geweest was, net als vroeger, dus ik was weer op mijn scherpst.
Hij was overduidelijk blij met mijn vragen en opmerkingen. Die werden steeds als voorbeeld gebruikt: “wat T-licious net zei…”.

3,5 uur lang heb ik zitten zwijmelen en blozen. Dit keer niet over de bobbel in zijn broek, want zijn t-shirt hing er overheen, maar wel over trouwen en kinderen krijgen. Op de momenten dat hij praatte hing ik aan zijn lippen en keek hem aan met de meest intense en diepzinnige blik in mijn ogen die ik heb.
Mijn ogen geven mensen vaak het gevoel dat ik meteen tot in het diepste van hun ziel kijk, dus die blik heb ik dan ook flink in lopen zetten vandaag.

Helaas moest ik meteen na de cursus weg om te gaan werken. Dus daar ging mijn fantasie. Toen ik langs hem liep op weg naar de deur, vroeg hij nog aan mij: “en, ben je nog steeds … (en hij noemde mijn oude alter ego van vroeger). Ik zei lachend: “nee, ik heb nu een ander alter ego, maar die verklap ik niet. Die is geheim”.
Ja stel je voor zeg, dat hij mij dan zou googlen en hij komt op deze blogs uit. Ik zou hem nooit meer recht in de ogen aan durven kijken…

De volgende keer, over een maand, hoef ik niet meteen weg na de cursus. Dus hopelijk komt er dan “Mijn fantasie over mijn leraar, deel 3”.

6 tips om mij te versieren

2008-10-03T04:29:00.005+02:00

Mocht jij mij ooit tegenkomen en je wilt mij versieren, wat ik mij uiteraard kan voorstellen, dan heb je hier 6 tips.

1) Wees onder de 26 jaar oud. Ik val op jongere jongens.

2)Wees een gruwelijk lekkere kerel. Zodra je hier aan voldoet, hoef je de rest van de tips niet eens te lezen. Je hoeft alleen maar te zijn en ik doe de rest.

Heb je een in mijn optiek een twijfelachtig uiterlijk (niet lelijk, niet mooi) dan heb je iets aan de volgende tips. Want eigenlijk ga ik alleen maar voor de gruwelijk lekkere kerels, maar ok, ook ik heb mijn zwaktes. Ben je lelijk, stop dan met lezen, je maakt echt geen kans bij me.

3) Heb zelfvertrouwen/wees arrogant. Straal uit dat je de mooiste en leukste vent van de kroeg bent. Als je hier niet aan voldoet is het een verloren zaak en kun je beter meteen afdruipen met je staart tussen je benen. Voldoe je hier wel aan, ga dan door naar tip 4

4) Negeer mij het grootste deel van de avond en praat en of dans met iedereen behalve met mij. Ik zal steeds oogcontact met je zoeken en hoe vaker je amper naar me kijkt, hoe interessanter je wordt. Op het einde hoef je maar 1 keer goed oogcontact met me te maken en ik ben om.

5) Draag een capuchonstrui. Mocht ik namelijk nog twijfelen, ben ik na het zien van dit kledingstuk om. Capuchonstruien zijn uitermate sexy.

6) Als je uiteindelijk met mij praat, doe dan het volgende:
- Wees grappig! Humor staat bij alle vrouwen op nummer 1.
- Luister! Stel veel vragen en laat mij vooral het woord doen.
- Wees intelligent! Laat merken dat je weet wat er in de wereld speelt of dat je sociaal gezien intelligent bent. Weet door mijn façade heen te prikken.
- Wees artistiek! Doe aan toneel, speel in een band, of doe een artistieke opleiding/heb een artistieke baan.

Nou, kom maar op heren! Laat zien wat jullie in huis hebben.
(Jullie snappen toch wel dat ik deze blog stiekem schrijf zodat nog meer kerels zich succesvol aan mijn voeten zullen werpen).

p.s. wie is die gruwelijk lekkere kerel (die dus alleen maar tip 1 en 2 hoefde te lezen) waar ik volgens een vriendin van me afgelopen weekend mee heb staan zoenen maar waar ik niks meer van af weet omdat ik te dronken was?

Mijn leven volgens Yin en Yang

2008-10-01T02:49:00.007+02:00

Ik kan hard roepen over hoe goed het mij bevalt om single te zijn.
Ik kan hard roepen over hoe goed het mij bevalt om regelmatig te scoren.
Ik kan hard roepen over dat ik mij nog nooit zo gelukkig heb gevoelt als in het afgelopen jaar.
Ik kan hard roepen over hoe compleet ik mezelf voel zonder een relatie in mijn leven.

Bovenstaande roep ik dan ook zeer hard en ik meen het dan ook vanuit het diepst van mijn hart.

Dat neemt niet weg dat ik erken dat liefde het belangrijkste is wat er bestaat in het leven.
Dat neemt niet weg dat ik ooit ben aangekeken door iemand met een blik in zijn ogen die mij trof tot in het diepste van mijn ziel.
Dat neemt niet weg dat ik het verlangen erken om vervuld te willen worden met dat warme gevoel waar geen hete kop thee tegenover kan staan.
Dat neemt niet weg dat hoe belangrijk vrijheid ook voor mij is, ik wel in staat zou kunnen zijn om daar een deel van in te willen leveren.

Meer dan ooit bestaat mijn leven uit Yin en Yang. Dat betekent dat bovenstaande dus perfect naast mekaar kunnen bestaan in mijn leven. Beide zul je nodig hebben om een gelukkig leven te kunnen leiden.
Ik leef het leven graag in deze uitersten. Niet in het veilig, grijze, middengebied van Yin en Yang, maar aan de buitengrenzen van deze gebieden of er overheen.
Ik denk dat veel mensen daarin de fout gaan. Omdat zij in de ene fase van het leven meer aan de Yin kant leven, zullen zij in de volgende fase meer aan de Yang kant leven, of kiezen zij voor de gulden middenweg. Deze manieren lijken mij niet de juiste. Zij zullen leiden tot een leven vol sleur, regelmaat, voorspelbaarheid en verveling of juist tot een leven vol ontevredenheid, onrust, chaos en hulpeloosheid.

Mijn vader zei altijd dat ik nooit aan het randje van de afgrond moest lopen omdat de kans groot was dat ik eraf zou vallen. Zo lang ik onder de vleugels van mijn vader leefde heb ik geprobeerd om mij daaraan te houden.
Maar uiteindelijk kwam ik erachter dat ik er van hou om op dat randje te lopen. Want pas dan heb ik het gevoel dat ik leef. En ja, ik donder er wel eens van af. Bewust, en heerlijk onverantwoordelijk. Want volgens mij leef ik dan pas echt volgens het principe van Yin en Yang en haal ik alles uit leven wat eruit te halen valt.

Mijn fantasie over mijn leraar

2008-09-29T03:02:00.005+02:00

Ik begin vrijdag aan een nieuwe cursus op mijn oude hogeschool. En laat ik er nu net achter komen dat deze cursus gegeven wordt door mijn oude mentor, het lekkerste stukje mannelijk vlees wat daar op die meidenschool rondliep.
Op het moment dat ik las dat hij de cursus zou geven schoten de kriebels al door mijn onderbuik.

Deze leraar zorgde ervoor dat ik zelfs op vrijdagochtend 9 uur met een kater in zijn les zat. Ik word altijd uiterst grappig van nog half dronken zijn en te weinig slaap, dus die lessen bestonden voornamelijk uit het verstoren van de orde met mijn uiterst scherpe grappen.
Van mij kon ie het hebben. Dan keek ie me aan met zijn pretoogjes en zag ik gewoon dat hij wilde dat ie niet getrouwd was en 2 kinderen had.
Heel wat uurtjes heb ik fantaserend naar de bobbel in zijn broek gekeken. Later kwam ik erachter dat alle meisjes naar de bobbel in zijn broek keken omdat dit namelijk een behoorlijke bobbel was op een erg aantrekkelijk lichaam.
Ik heb zelfs een keer een levensechte natte droom gehad, waarin we de wildste sex hadden. De dag erna op school heb ik de hele tijd blozend in zijn les gezeten.

Hij had ook zekers te weten een ding met mij. Hij is zelfs speciaal voor mij naar mijn diploma-uitreiking gekomen terwijl die 2 jaar vertraging had opgelopen. Ik hoopte de hele tijd al dat hij zou komen dus toen hij eenmaal de zaal binnenliep werd ik meteen slap in mijn benen. Ook mijn moeder wist niet waar ze kijken moest.
Het is nu 2,5 jaar geleden dat ik hem voor het laatst gezien heb. En in die 2,5 jaar ben ik uiterst goed opgedroogd. Ik heb een totale metamorfose ondergaan. Van lang haar, naar kort (wat mij uiterst sexy staat) en ik heb er sinds deze week ook een zeer sexy piercing bij. Ik heb er nog nooit zo goed uitgezien als dat ik nu doe. En ik weet zeker dat ik toen al het type meisje was waar hij op valt en nu alleen nog maar meer.

Ik zit al de hele dag te fantaseren over hoe hij mij gaat veroveren (niet dat ik veroverd hoef te worden, maar `veroverd worden` klinkt zo geil.)
Na de cursus zal hij aan me vragen of ik nog een kopje koffie met hem ga doen in de kantine. De spanning zal dan al om te snijden zijn. Af en toe raken per ongeluk onze benen mekaar en dan zullen de vonken daarvan af spetteren.
Als we dan in de lift stappen om naar beneden te gaan (het is maar twee verdiepingen maar in mijn fantasie nemen we de lift), zal hij me zodra de deuren sluiten, tegen de wand aanduwen en mij hartstochtelijk beginnen te zoenen. Hij zal zeggen dat hij hier altijd al naar verlangd had vanaf het eerste moment dat hij me zag. Mijn benen zullen week worden en mijn knieen zullen knikken. De lift zal vast komen te zitten en we zouden de meest gruwelijke hete sex hebben die ik ooit heb gehad. En daarna zouden we nog lang en gelukkig leven samen….

5 dingen die ik wil doen met kinderen tussen de 7 en 12 jaar

2008-09-27T12:23:00.000+02:00

Kinderen tussen de nul en zes jaar lijken net puppy´s. Ze zijn nog zo lekker onhandig en zien er snoezig uit. En als je ze slaat vallen ze tenminste meteen om.
Kinderen tussen de twaalf en achttien zijn super cool. Ze hebben een grote bek, ze gaan zuipen en roken en je kan vet om ze lachen en ze poep laten eten.
Maar ik haat kinderen tussen de zeven en twaalf jaar. Zij denken namelijk echt dat ze het helemaal zijn. Net zoals puppy´s die net puppy af zijn, zijn kinderen in die leeftijdscategorie erg lelijk en wild. Ze denken dat ze een mening hebben en doen alsof ze erg stoer zijn. Meisjes lopen altijd enorm dom te giegelen, en jongens fietsen op lowriders en dragen hun broeken alsof ze zestien jaar oud zijn. Ook gaan ze juist op deze leeftijd veel eten waardoor ze dik worden. En er is maar een ding erger dan kinderen tussen de zeven en twaalf jaar, namelijk kinderen tussen de zeven en twaalf jaar die dik zijn.

Daarom 5 dingen die ik zou willen doen met kinderen tussen de zeven en twaalf jaar:
1) Ik zou ze allemaal op een Thais eiland zetten. Vervolgens zou ik in zee zo´n grote bom laten ontploffen, dat er plaatselijk een enorme Tsunami ontstaat, zodat alle kinderen door de zee worden verzwolgen.
2) Ik zou het bij de wet laten verplichten om bij allemaal een chip in te bouwen. Op het moment dat ze irritant gaan lopen jengelen, zouden ze een stroomstoot van 10000 volt krijgen.
3) En ik zou bij alle andere mensen op de wereld ook een chip in laten bouwen die zo geprogrammeerd is, dat wanneer er zo´n kind voorbij loopt, ze automatisch een rotschup krijgen.
4) Ik zou de postnatale abortus in laten voeren, zodat je kinderen tussen de zeven en twaalf jaar alsnog zou mogen laten aborteren.
5) Ik zou alle dieren waar proeven op gedaan worden vrij laten, en kinderen in die hokjes stoppen.

5 redenen waarom ik van de gayscene hou

2008-09-22T01:57:00.004+02:00

Sinds een half jaar begeef ik mij regelmatig in de gayscene. Al jaren lang wilde ik daar graag onderdeel van zijn, omdat ik homo’s, lesbo’s, en bi’s (holebi’s) ontzettend cool vind, maar op de een of andere manier had ik tot mijn spijt alleen maar hetero’s als vrienden.
Sinds een half jaar heb ik vriendjes gemaakt met een aantal holebi’s. En dat voelt echt als een soort van thuiskomen. Ik heb echte zulke bijzondere, geweldige mensen leren kennen daar!
Daarom 5 redenen waarom ik zo van de gayscene hou.

1) Holebi’s hebben de meest geweldige humor die er bestaat.
2) De seksuele vrijheid: van welke geaardheid ze ook zijn, bijna iedereen zoent en/of neukt met iedereen.
3) Holebi’s zijn zwaar relaxed. Alles kan en alles mag en niemand wordt veroordeeld.
4) Holebi’s kunnen geweldig lekker zoenen.
5) Holebi’s zijn ontzettend lief voor elkaar.

Een half jaar geleden zou ik mijzelf nog omschrijven als 90% hetero, maar ondertussen is door bepaalde ervaringen dit getal wel geslonken tot 65%.
Een half jaar geleden vond ik het erg gezellig om in een gay-bar uit te gaan, maar baalde ik ook omdat ik dan die avond niet zou kunnen scoren. Ondertussen blijkt dat er toch nogal wat te scoren valt in een gay-bar.

De seksuele vrijheid die er heerst in de gayscene is echt ontzettend cool. Veel holebi’s hebben een open relatie. In de heterowereld heb je vette pech als je een leuke jongen tegenkomt die al een relatie heeft, want hij zal toch (proberen) monogaam te zijn. Nu trek ik mij daar verder niks van aan onder de noemer van “alles kan kapot” en zal ik toch proberen om zo iemand te scoren maar dat valt niet altijd mee.
Maar in de gayscene kun je makkelijk met een jongen of meisje zoenen waar hun partner zelfs bij staat. En nu is het ook nog eens zo dat die seksuele vrijheid zo ver gaat, dat een lekkere homo regelmatig van zijn geloof afvalt en ook met meisjes zoent. En er zitten nogal wat lekkere homo’s bij dus daar maak ik vreugdevol gebruik van.
Daarom is het voor mij dus eigenlijk altijd prijs in de gayscene. Ga ik in de heterowereld op stap, weet ik dat ik mij alleen maar kan focussen op jongens, maar in de gayscene is het altijd jackpot.

Je hoeft ook nooit moeilijke versiertrucs op iemand toe te passen. Je hoeft er vaak maar weinig woorden aan vuil te maken, want je stapt gewoon op iemand af en gaat daar mee staan zoenen. Of je zegt, hey, ik vind je lekker. Even zoenen?
En even later zie je iemand anders leuks, en ga je daar mee staan zoenen, zonder dat er dan ook maar iemand je een slet vind of iets dergelijks.

En ondertussen is iedereen zo lief voor elkaar. Een avondje in de gay-bar zorgt ervoor dat ik stralend weer thuis kom. Ik krijg altijd meerdere keren op een avond te horen, ook van homo’s, wat voor mooie vrouw ze me vinden (hetero’s zijn over het algemeen niet zo gul met complimenten). Ook sta ik zeker minstens 10 keer op een avond fijn te knuffelen of lieve kusjes te geven aan iemand.
Ook vertellen ze mekaar vaak hoe bijzonder ze elkaar vinden en waarom ze elkaar zo geweldig leuk vinden. Er zit echt zoveel oprechtheid, openheid en eerlijkheid bij holebi’s. Dat geeft een heerlijk veilig en vertrouwd gevoel.

Momenteel heb ik geen relatie en dat bevalt me prima. Ik zit daar eerlijk gezegd ook de komende tijd niet op te wachten. Als het gebeurt, dan gebeurt het, maar ik ga er niet naar op zoek. Maar mocht het gebeuren, dan hoop ik wel dat het met een jongen is die mij net zo vrij laat en net zo oprecht, open en eerlijk is als de mensen in de gay-scene.

Voor alle wildplassers

2008-09-20T11:36:00.000+02:00

Mochten jullie ooit door de pliesie in de kraag gegrepen worden voor wildplassen moet je altijd zeggen dat je niet aan het plassen was, maar dat je je aan het aftrekken was.
Een boete voor dit onzedelijke gedrag is namelijk 30 euro´s minder dan de boete op wildplassen

Josh Hartnett in Emporio Armana

2008-09-19T01:58:00.001+02:00

Ai ai ai. Bij deze reclame van een van de meest lekkere kerels van de wereld, begint het gelijk te kriebelen in mijn onderbuik. Kan er naar blijven kijken...

Ik haat kinderfoto´s op Hyves

2008-09-17T18:52:00.002+02:00

Als je je irriteert aan een ander zegt dat vaak meer iets over jezelf dan over een ander.
Ik irriteer me dood aan de profielfoto´s op Hyves van vrouwen die kinderen hebben, want zij staan altijd met hun blije kutkind op hun profielfoto.
Ga je vervolgens naar hun man kijken, of kijk je naar andere mannen waarvan je weet dat ze kinderen hebben, dan zie je altijd een standaard profielfoto. Gewoon een leuke foto van alleen hun zelf.

Ik heb het afgelopen jaar een aantal cursussen gevolgd en bij het kennismakingsrondje werd gevraagd wat je hobby´s waren. Echt serieus, bijna alle vrouwen die kinderen hadden gaven als antwoord dat hun kinderen hun hobby waren. Daar irriteerde ik mij zo gruwelijk ontzettend dood aan. Ik moet haast wel 7 levens hebben om dit soort opmerkingen te overleven.

Het leven van moeders draait bij zoveel moeders om hun kinderen. En dat is dan ook precies de reden waarom de kersverse pappa´s geen sex meer krijgen en uiteindelijk vreemd gaan. Nou, compleet begrijpbaar. Verse pappa´s, van mij mogen jullie lekker vreemdgaan! En het liefst met mij!
Verder vraag ik mij wel nog steeds af waarom deze irritatie meer over mij zegt dan over die moeder.

Ik smirt, jij smirt, wij smirten

2008-09-15T00:04:00.001+02:00

Gister in de kroeg zei ik nog tegen een vriendin van me dat ik grote voordelen zie van het rookverbod in de horeca.
De Philip heeft een gezellige rokersruimte boven. De Polly heeft een leuke rokerstuin. Bij de Cul de Sac is het buiten gewoon heel gezellig. Van andere kroegen weet ik het niet, want daar kom ik nooit.
Rokers zijn toch erg gezellige mensen en nu centreren deze gezellige mensen zich in 1ruimte. En nu blijkt dit een erg goeie plek en aangelegenheid te zijn om jongens te versieren en of mensen te leren kennen.

Het grappige is dus dat ik dit gister tegen een vriendin zei en er vandaag achter kwam dat hier al een officiële naam voor is, namelijk smirten. Even googlen leverde mij het volgende op.
Smirten is een combinatie van (buiten) smoking and flirting (roken en flirten).
Volgens de officiële benaming betekent smirten: het sociale tijdverdrijf in de vorm van flirten buiten, of voor de deur van, openbare plaatsten, zoals café, restaurant of overheidsgebouwen. Kortom overal waar roken verboden is. Eigenlijk is dit nieuwe werkwoord ontstaan toen na 29 maart 2004 in Ierland het rookverbod in de horeca van kracht was. In de afgelopen jaren worden daar de terasjes met bosjes gebouwd om te kunnen smirten.

Dat smirten, dat bevalt me goed. Ik heb gelukkig mijn mojo weer teruggevonden en mijn superpowers zijn weer op maximale krachten. Dus ik smirt me wat af, de laatste tijd.

Mensen houden van piemels

2008-09-13T22:45:00.003+02:00

Gister had ik in mijn korte carrière als blogger de meeste unieke bezoekers tot nu toe. En waarom? Omdat ik op mijn Hyves had gezet dat ik een nieuwe blog had, genaamd de piemel-theorie. En blijkbaar willen mensen alles van piemels weten want ik had twee keer zoveel bezoekers als normaal.

De piemel-theorie

2008-09-12T02:33:00.003+02:00

Sinds ongeveer mijn 12e kijk ik altijd naar de bobbels in de broeken van mannen en vraag ik mij af wat voor piemel ze hebben. Aangezien er verschillende mythes bestaan over hoe je erachter kunt komen wat voor piemel iemand heeft (grote handen, grote voeten, grote neus, dikke auto etc) besloot ik om zelf een theorie te bedenken en deze in de praktijk uit te testen.

Nu kan ik natuurlijk niet met elke vent het bed induiken wiens bobbel ik uitcheck want dan zou ik wel 10 keer per dag sex moeten hebben. Maar ik kan het wel doen bij de kerels met wie ik het wel doe.

Mijn piemel-theorie is als volgt. De grote en dikte heeft te maken met de bouw van iemands lichaam. Je hebt iele jongens, kleine jongens, van zichzelf brede jongens, kleine brede jongens, grote iele jongens enzovoorts.
Ik had mij bedacht dat iele kleine jongens kleine dunne piemels hebben. Kleine brede jongens hebben normale dikke piemels. Lange brede jongens hebben grote dikke piemels en ga zo maar door.
Al 11 jaar lang test ik deze theorie regelmatig uit. En ik ben hier erg hardleers in, want ik heb nog nooit enig bewijs voor deze theorie gevonden. Ook heb ik geen bewijzen gevonden voor de andere theorieën (grote handen, grote voeten, grote neus, dikke auto etc).

Overigens moet ik zeggen dat de meeste jongens een normaal formaat piemel hebben. Er zijn echt maar een paar uitschieters naar boven, en meer uitschieters naar beneden.
De laatste keer dat ik een echt hele grote piemel had, kan ik mij niet eens meer goed voor de geest halen. Dat is volgens mij in de jaren negentig geweest.
Een tijd lang had ik helaas een aantal kleine dunne piemels achter mekaar maar de laatste tijd zitten ze gelukkig wat meer aan de bovengrens. Dat vervult mij dan ook letterlijk met blijheid.
Een keer had ik echt goeie sex met een jongen met een kleine piemel. Deze jongen had verder ook alle potenties om een SV te kunnen worden en ondanks dat de sex echt goed was, besloot ik door zijn formaat piemel het contact toch maar te beëindigen.

Ik vrees dat ik mijn piemel-theorie toch maar aan de kant moet zetten. De laatste tijd valt het me zelfs op dat de iele jongens de grotere piemels hebben. Daar baal ik wel van, want ik val niet op iele jongens.
Toch wil ik wel doorgaan met dit kwalitatief kwantitatieve onderzoek. Nu alleen nog een nieuwe stelling bedenken. Ik zit er ook aan te denken om Brainiac hiervoor in te schakelen maar wil eerst jullie piemel-theorie te horen krijgen.

Soms, als ik zielig ben en alleen :-)

2008-09-10T21:02:00.003+02:00

Help, I have done it again
I have been here many times before
Hurt myself again today
And, the worst part is there's no-one else to blame

Be my friend
Hold me, wrap me up
Unfold me
I am small
and needy
Warm me up
And breathe me

Ouch I have lost myself again
Lost myself and I am nowhere to be found,
Yeah I think that I might break
Lost myself again and I feel unsafe

Be my friend
Hold me, wrap me up
Unfold me
I am small
and needy
Warm me up
And breathe me

Supersize me, tampon

2008-09-05T01:16:00.007+02:00

Je hebt tampons in de maten Mini, Normal, Super en Super plus. Maar waar staan die maten nu voor?

Na langdurig longitudinaal kwantitatief onderzoek formuleerde ik de volgende keuzemogelijkheden:
A) Het heeft te maken met de omvang van een vrouw wat direct een oorzakelijk verband heeft met de wijdte van hun kut. Dunne, kleine vrouwen hebben kleine kutjes en dus Mini. Grote, dikke vrouwen hebben grote kutten en dus Super plus.
B) Het heeft te maken de wijdte van de kut van de vrouw. Mini is voor strakke kutjes. Super plus is voor wijde olifanten kutten.
C) Het heeft te maken met wat een vrouw lekker vind. Preutse, frigide vrouwen hebben Mini. Geile, oversexte vrouwen hebben Super plus.
D) Anders, nl…

De uitslagen van de steekproefsgewijze survey in mijn directe omgeving leverde de volgende resultaten op
- Homo-collega was ervan overtuigd dat het A was. Hierbij aanwezig was de vriend van mijn andere (vrouwelijke) dikke collega. Hij antwoordde bevestigend: `ja, als ik haar neuk doe ik niet zo *maakt neukende beweging*, maar dan doe ik zo *springt 10 keer snel op en neer*.`
- Latente homo-collega dacht aan antwoord B.
- De man van een andere dikke collega dacht antwoord B.
- Een oud-collega van mijn collega dacht antwoord C.
- De beste vriend van die eerste dikke collega dacht antwoord D.

Het resultaat van dit onderzoek was dat iemand in mijn directe omgeving het goed had.

Dit onderzoek leverde overigens verbluffende andere niet verwachte resultaten op. Namelijk:
- Tijdens mijn werk gaan 75% van de gesprekken over dit soort aangelegenheden.
- Statistisch gezien werken er veel dikke mensen op mijn werk.
- Statistisch gezien is het opmerkelijk dat al mijn dikke collega´s partners hebben.
- Alle mannen op mijn werk zijn homo.
- Ik ben geniaal en magistraal aantrekkelijk.

Voor de mensen die mij niet kennen, waar denken jullie dat de maten van een tampon voor staan?

Voor de mensen die mij van binnen en/of van buiten kennen, wat voor maat tampon denken jullie dat ik gebruik en beargumenteer dit.

Schamen

2008-09-04T02:54:00.002+02:00

Soms ben ik alleen thuis en denk ik ineens terug aan bepaalde dingen die ik tegen mensen gezegd heb terwijl ik erg dronken was.
En dan schaam ik me zo erg dat ik helemaal rood word en wilde dat ik niet bestond.

De LLV: Lepeltje-Lepeltje-Vriend

2008-08-28T00:20:00.002+02:00

Ik deel jongens in 5 categorieën in:
- De ONS: One-Night-Stand.
- De SV: Sex-Vriend
- De V+: Vriendschap Plus
- De BV: Beste-Vriend
- De LLV: Lepeltje-Lepeltje-Vriend

De ONS spreekt voor zich. Dat is een jongen die je dronken opduikelt in de kroeg, die je mee naar huis neemt, waar je matige sex mee hebt, en die meteen na de sex verdwijnt, en waar je de volgende dag de naam niet meer van weet.

De SV is een jongen waar je vaker sex mee hebt. Eentje die je altijd kan bellen, die niks van je verwacht, en waar jij niks van verwacht. Eentje waarmee je een hoop aantrekkingskracht hebt maar die geen relatiemateriaal is. Hij kan ook best van te voren komen eten, waarna je een hoop lol hebt en waarna je gruwelijke sex hebt en die na de sex ook blijft slapen, lepeltje-lepeltje en waar je ook wel een ontbijtje voor maakt.

De V+ is een goede vriend waar je zo nu en dan eens het bed in duikt en die je de dag erna nog gewoon recht in de ogen kan aankijken. Met hem doe je ook alle andere dingen die je met een andere goede vriend ook zou doen, zoals gewoon thuis gezellig bijkletsen, leuk mee op stap, mee naar een festival of een bioscoopje. Uiteraard blijft de V+ ook altijd slapen, ook lepeltje-lepeltje, en voor hem maak je hele goeie ontbijtjes. Hij voelt zo vertrouwd dat de sex bijna is als in een relatie.

De BV is je beste vriend met wie je alles deelt. Het kan best zijn dat je BV een vriendin heeft. Dat maakt niet uit. Met de beste vriend slaap je gemakkelijk in 1 bed, zonder dat er ooit iets zou gebeuren. Je voelt je ook niet aangetrokken tot de BV.

En dan heb je de LLV. En daar wil ik het met jullie over hebben. Met de LLV gebeurt er namelijk helemaal niks, behalve dat je lepeltje-lepeltje tegen elkaar aanligt.
De LLV kan iedereen zijn, ook iemand van bovenstaande categorieën. Het hoeft niet per se een jongen te zijn, het kan ook een meisje zijn. Eigenlijk vind ik dat iedereen die ooit om welke reden dan ook in je bed slaapt, een LLV kan zijn. Want laten we eerlijk zijn. Het slaapt toch veel lekkerder tegen elkaar aan in 1 bed, dan rug tegen rug met de grote angst om elkaar per ongeluk aan te raken. Gewoon lekker dat knusse gevoel. Even het gevoel dat je niet alleen bent, dat je je begrepen voelt.
Dus ik pleit ervoor dat je altijd met wie dan ook lepeltje-lepeltje moet liggen.
Er zijn maar 2 regels om dit tot een succes te brengen: niet kussen, niet strelen. Gewoon lekker liggen.
Wie o wie wil mijn LLV zijn?

Liefde is...

2008-08-18T17:12:00.000+02:00

Liefde is… onzeker. En manisch-depressief.
Je kan veel zeggen over liefde, maar het is duidelijk dat het zich niet laat beïnvloeden of leiden.
Ik vind dat liefde, en dan verliefd zijn in het specifiek, moet worden toegevoegd aan de DSM IV, als een officiële psychiatrische stoornis. Het brengt men tot ernstige misdaden, tot euforische geluksgevoelens, tot diepe depressies, tot levenslange trauma´s, tot veranderingen in je persoonlijkheid, tot waanzin…

Ik zou willen dat liefde een aan en uitknop heeft.
Wat heb je aan liefde, als je weet dat hij je niet kan geven wat je zoekt. Wat heb je aan liefde als je weet dat je met hem je toekomst niet wil delen. Wat heb je aan liefde als hij het wel helemaal is, maar weet dat je hem nooit zal krijgen. Wat heb je aan liefde als hij het wel bijna helemaal is, maar net niet genoeg.
Het is vreemd wat er dan in je buik gebeurd. Eerst dansten en fladderden daar de mooiste vlinders uitbundig. Maar als het dan misgaat in de liefde, veranderen die vlinders in giftige, sarcastische motten, die de boel weg lijken te knagen totdat het helemaal wegrot van binnen.

Wie of wat zorgt ervoor dat je toch van hem gaat houden. Is het alleen puur een chemisch stofje in je hersenen? Is het een groter omvattend iets, het lot? Is het puur toeval? Is het verveling omdat je eenmaal al een tijdje niet verliefd bent geweest en hij je net op het juiste moment aandacht geeft? Is het die ene blik in zijn ogen, net die ene juiste vraag op het juiste moment?
Ik heb momenteel geen hoge pet op de van de liefde. Het heeft me meestal alleen maar ongelukkiger dan gelukkiger gemaakt. Ja, de mooie momenten wegen wel op tegen de minder mooie, maar het wint het dan ook maar net.

Ik kan zeggen dat ik maar 1 keer echt heb mogen kennismaken met de liefde. Al die tientallen keren dat ik verliefd was, tel ik niet mee. Want wat waren dat nu voor verliefdheden. Geef mij een beetje aandacht en ik ben al gauw verliefd. Maak een beetje een leuke grap, en ik ben al verliefd. Heb een mooi hoofd op een mooi lichaam en ik ben al verliefd. Nee, dat tel ik dus niet mee. dat zijn crushes, alhoewel niet eens dat... dingetjes...
Maar die ene keer dat ik de liefde mocht ontmoeten, die zal ik nooit vergeten. Ik ben blij dat ik de liefde heb mogen leren kennen. Ik weet nu wat ik verdien en waar en hoe ik de liefde moet zoeken. Ik weet hoe de liefde eruit ziet. Ik kan me hem nog scherp voor de geest halen. Ik word vervuld met een warm gevoel als ik eraan denk. Ook soms met een triestig gevoel, omdat het uiteindelijk niet zo heeft mogen zijn. En eerlijk is eerlijk, ook soms met een beetje heimwee.
Het nadeel is, is dat die juiste liefde moeilijk te zoeken is, vooral nu ik juist weet hoe hij eruit ziet. Waar ik voorheen zou denken dat ik de juiste liefde had gevonden, weet ik nu dat dat een vermomming was. Iemand die eruitzag als, maar het niet bleek te zijn. Een soort van broodje frikandel. Het ziet er lekker uit, maar uiteindelijk niet bevredigend genoeg.
Vind de liefde het soms leuk om verstoppertje te spelen? En andere mensen als de liefde te laten vermommen? Nou, dan kan ik zeggen dat ik aan dat hele spelletje geen drol aan vind.

Ik weet het, ik klink sarcastisch. Ik ben momenteel single, en dat bevalt prima. Zo lang ik niet zeker ben van dat de liefde mij ook mooie dingen kan brengen, ga ik er niet naar op zoek, en wil ik hem ook niet vinden. Ook het idee dat ik jaren lang, misschien wel een leven lang, met dezelfde persoon moet delen, maakt me angstig. Daar lijkt me ook echt niks aan. Op een gegeven moment raak je toch op iemand uitgekeken?

Wie oh wie, wil mij hier nu gaan vertellen dat liefde wel iets moois is, en waarom het zo mooi is? Want ik geloof er niet meer in. Ik vind er geen bal aan.

Ik haat dikke kinderen

2008-08-10T19:00:00.006+02:00

Dikke kinderen zijn zo ontzettend fokking lelijk. In principe zijn bijna alle dikke mensen lelijk, maar bij kinderen is het toch wel extra duidelijk dat de mens niet gemaakt is om dik te worden.
Het gezicht van een dik kind bestaat eigenlijk alleen maar uit dikke, vette, drillerige en celluliterige wangen. Ik kan er uren naar kijken.
Dat op zich is al een bizar verschijnsel, uren lang naar iets willen kijken wat heel lelijk is.
Ik kan echt uren naar een vet lelijk iemand kijken en ontzettend kicken op alle emotie´s die me dan overkomen. Walging, verbazing, verwondering, irritatie, misselijkheid. Net zo lang tot ik zin heb om zo iemand paff keihard een klap te verkopen. Puur gewoon omdat hij zo lelijk is. En er dus om vraagt.

Door persoonlijke omstandigheden heb ik twee keer een jaar lang twee keer per week tegen een etend dik kind moeten aankijken. Toen kwam ik erachter dat er nog iets erger is dan een dik kind. Namelijk kijken naar een dik kind dat eet. Het lijkt alsof die wangen en onderkinnen apart van mekaar een eigen leven gaan leiden. Alsof er dikke maden of andere parasieten zich door het hele hoofd verspreiden naarstig op zoek naar nog meer eten. Heel bijzonder hoe vet zich gedraagt als het zich beweegt.
Dikke kinderen scheppen ook altijd twee keer op. Op die momenten krijg ik altijd het visioen dat ik mijn vuist boor in hun dikke wang, die dan helemaal geabsorbeerd wordt en met 100 kilometer per uur terugschiet.

En dan nog iets, het lichaam van een dik kind. Zo mogelijk nog walgelijker dan hun dikke hoofd. Op de een of andere manier zijn altijd de kont en de heupen het dunste deel van hun lichaam en dat hoort gewoon niet zo te zijn. Vooral niet bij meisjes. De rug is zo breed dat je er makkelijk de Nijmeegse wandelvierdaagse op kan lopen. De buik zo vet dat je er de kindjes in Afrika makkelijk een maand lang van kan voeden. Ik verdenk alle dikke kinderen ervan dat ze hun broertje hebben opgegeten.
Alle dikke kinderen zijn ook dom. Ik weet dat dat niet zo is, maar op de een of andere manier ben ik genetisch zo bepaald dat ik zeker weet dat alle dikke kinderen dom zijn. Ook kunnen dikke kinderen niet voor zichzelf opkomen en humor hebben ze al helemaal niet.
Alle dikke kinderen zeuren om snoep in de supermarkt. Op dat moment heb ik zin om het meldpunt kindermishandeling te bellen om hun ouders aan te geven en uit de ouderlijke macht te zetten. Want laten we wel wezen, het is compleet de schuld van de ouders.
In de supermarkt krijg ik de neiging om op die ouders af te stappen en ze verrot te schelden omdat het gewoon pussy’s zijn omdat ze geen nee durven te zeggen tegen die lilleken draken van kinderen die zeuren om een snoepje.

De laatste jaren is het aantal dikke kinderen explosief gestegen. Opmerkelijk is dat de ziektekostenverzekeringen evenredig explosief gestegen zijn. Want al die dikke kinderen krijgen suikerziekte, of andere aan dikheid gerelateerde gezondheidsklachten. En daar moet de dunne mens dan voor opdraaien. Want 80% van alle dikke kinderen worden dikke volwassenen. En die krijgen allemaal hartproblemen.
Ik vind dat ze daarom de maagband moeten verbieden. Want als dikke mensen nu dik blijven en alleen maar dikker worden, zullen ze eerder een vroege dood sterven. En dan treed Darwins surival of fittest in werking, en zullen er over 100 jaar geen dikke mensen meer bestaan omdat alleen dan genetisch bepaalde dunne mensen zullen overblijven.