Interview met mijn 26-jarige zelf

Iedereen mijmert en fantaseert over hun toekomst, vooral als je vijftien jaar oud bent. Het zou toch geweldig zijn om even een blik in de toekomst te kunnen werpen om te kijken of je ook terecht komt zoals je wilt en zodat je weet dat de keuzes die je maakt in het leven de juiste zijn? Daarom vond ik het echt super cool dat ik deze sprong in de toekomst mocht maken.

Hoe zou ik eruit zien en wat zou ik doen in 2008?
Ik denk dat ik dan een vaste baan heb in de jeugdhulpverlening. Ik woon al een paar samen met een man en heb een huis gekocht. Ik denk niet dat ik al getrouwd ben, maar wel dat ik rond deze leeftijd aan kinderen ga beginnen.
Waarschijnlijk draag ik nette kleren als in behouden rokjes en nette broeken. Ik heb lange blonde haren in een staart of leuk opgestoken.

We spreken af in Tilburg in een kroegje. Daar was ik al erg verbaasd over want ik had graag in Amsterdam willen wonen. Weg uit dat kansloze en dorpse Brabant.
Ik ga alvast aan een tafeltje zitten (buiten maar wel onder een warmtelamp, want daar mag je roken) maar weet mij al wachtende niet zo goed een houding te geven en steek maar snel een sigaret op.
Na 2 minuten wachten, uiteraard, want ik kom altijd op tijd, komt er een meisje naar me toe.
Ze heeft knal oranje-rood-achtig kort haar, wild overeind en door de war. Ze ziet er punky uit in een zwart rokje, een zwart shirtje, een zwarte legging en hoge zwarte All-Stars. Erg cool!
Aan de ene kant herken ik haar meteen, aan de andere kant moet ik twee keer kijken, maar dat komt vooral door de rust en zelfvertrouwen die ze uitstraalt die ik momenteel niet in mezelf herken.
Ik ben meteen trots op haar. Eigenlijk ziet ze er precies uit zoals ik gehoopt had, maar nooit gedacht had.

Ze gaat zitten, stelt zich voor (hoe raar ook), en zegt hoe leuk ze het vind om mij te zien. Ze bestelt een roseetje bij de ober en ik bestel een biertje. Ze steekt een sigaretje op en het interview kan van start.

- Mijn eerste vraag is waarom je ervoor gekozen hebt om in Tilburg te wonen.
“Ja, ik weet dat ik altijd in Amsterdam heb willen wonen, maar uiteindelijk ben ik een beetje bang voor verandering. Daarom ben ik ook nooit meer voor een jaar naar het buitenland gegaan ook al zou ik dat ergens nog steeds graag willen.
En verder kende ik al iemand in Tilburg, dus toen ik de plaats voor mijn studie moest kiezen, besloot ik om naar Tilburg te gaan, omdat ik de stad al kende, daar al een vriendin had, en het toch nog in het vertrouwde Brabant was.
En ik moet zeggen, ik woon hier nu acht jaar en ik ben van Tilburg gaan houden. Ik kan niet precies uitleggen waarom, want ergens is het net een groot dorp, maar het heeft wel iets. Sowieso heb ik hier nu een groot netwerk van vrienden en vriendinnen dus waarom zou ik weg gaan.”

Het doet mij meteen goed om te horen dat ze zich fijn voelt in Tilburg en dat ze veel vrienden heeft.

- Heb je een vriend en woon je samen?
“Ik heb sinds heel kort een vriend en dat is mijn vierde lange serieuze relatie. Ik ben net anderhalf jaar vrijgezel geweest en heb dan ook flink de bloemetjes buiten gezet. Dat was een geweldige tijd! En nu ben ik weer helemaal happy met mijn vriend.
Alle relaties waren overigens met schatten van jongens dus daar heb ik mazzel mee gehad. Maar nu woon ik dus niet samen.”

- Wat voor werk doe je?
“Ik werk op een leefgroep met pubers. Dat is echt helemaal geweldig. Ken je dat boek nog wat je vorig jaar gelezen had? Precies dat werk doe ik en het is precies wat jij ervan verwacht had. De beste beroepskeuze die ik ooit gemaakt heb kunnen hebben.
Verder heb ik een aantal jaar in een bandje gezongen en ben ook met toneel bezig geweest maar dat staat nu even op een laag pitje.”

- Hoe gaat het eigenlijk met je?
“ Ja super goed. Ben echt gelukkig, en echt helemaal sinds het afgelopen jaar. Op de een of andere manier lijken alle positieve en belangrijke dingen in mijn leven ineens allemaal samen te komen en gaat alles voor de wind. Ik zit super lekker in mijn vel op alle vlakken en kan echt genieten van elke dag en alle kleine bijzonderheden die het dagelijks leven met zich meebrengt.
Maar ik moet zeggen, het is niet altijd zo geweest. Het leven is pas vanaf mijn 22e echt gemakkelijker geworden omdat toen pas op de een of andere manier echt een basis gelegd was.
Maar ik kan je wel zeggen dat alles wat ik ooit heb mee gemaakt de moeite waard was om mee te maken en daar ben ik nu alleen maar een sterker mens door geworden. Ik heb ontzettend lieve en bijzondere mensen om mij heen en daar geniet ik echt zoveel van.

Ik vind het geweldig om haar zo te zien. Ze is alles wat ik gehoopt had te kunnen worden. Tuurlijk vind ik het jammer dat ze bepaalde dromen niet heeft waargemaakt, maar ik merk gewoon aan haar dat het leven dus daadwerkelijk makkelijker en beter wordt en dat ze goed in haar vel zit en veel zelfvertrouwen heeft gekregen. Ik vind het wel lastig om te horen dat dat dus pas echt sinds haar 22e zo was, want dat betekent dat ik nog veel moeilijke jaren voor de boeg heb. Maar zo te zien ga ik daar wel goed uit komen.

- Hoe is het nu met de familie?
Met paps en mams goed. Ik zie en spreek ze niet vaak maar het contact wat we hebben is goed sinds een paar jaar. En ook mijn broer zie ik niet vaak, maar het contact is echt ontzettend bijzonder en ik zou hem echt nooit willen missen. Hij is er als ik hem nodig heb en het is zo´n slimme en wijze man geworden!

- Hoe kijk je nu terug op je leven?
Met veel trots en zonder spijt. Ja, ik had op jouw leeftijd bepaalde wensen en dromen die niet uit zijn gekomen. Maar ik heb echt al heel veel bereikt en geleerd en dat komt doordat alles zo had moeten zijn zoals het gelopen is. Ik neem niemand wat kwalijk en heb alleen maar lering getrokken uit de moeilijke dingen des levens. Ik sta positief en meestal met een goed relativeringsvermogen in het leven. Het leven is bizar maar vooral erg mooi. Tuurlijk is het ook vaak moeilijk, oneerlijk en kut, maar het is maar net hoe je daar mee om gaat.

Ze kijkt me aan met haar indringende ogen. Het lijkt net alsof ze dwars door me heen kijkt dus ik kijk snel weg. Toch heb ik ook een aantal keer gezien dat zij zelf bewust wegkeek en dat ik een bepaalde pijn in haar ogen zag als ze nadacht over dingen uit het verleden. Maar ik had wel het idee dat die gedachten verder geen invloed hadden op haar leven in algemene zin.
Ik wil haar eigenlijk meer vragen. Levensvragen. Waarom dingen in het leven toch zo fucking moeilijk kunnen zijn en hoe ze daarmee om gaat of mee om is gegaan. Ik wil dat ze me gerust stelt, dat ik niet bang hoef te zijn en dat het allemaal wel goed komt.
Maar kijkend naar haar heb ik op een bepaalde manier al antwoord op deze vragen. En ik wil ook accepteren dat je nu eenmaal niet alles kan voorspellen in het leven en dat je dingen ook maar moet laten gebeuren.

Wist ik dit maar echt op mijn vijftiende, dat had het makkelijker gemaakt… maar misschien ook niet. Als ik dit toen al had geweten had ik misschien andere keuzes gemaakt waardoor mijn leven anders gelopen was en misschien was dat wel nadeliger geweest. En nu is het allemaal goed zo. Dat weet ik.

Interview met mijn 15-jarige zelf

Ik spreek met mezelf af bij het bankje bij het Grote Meer, het meer bij onze middelbare school.
Het meer waar altijd voor schoolfeesten ingedronken werd, waar de eerste en volgende kusjes werden uitgedeeld, waar de eerste en volgende jointjes gerookt werden en waar we elk tussenuur rondhingen.

Het is 1997. Ik zit op de enige Havo-Vwo school van het dorp die daardoor bekend staat als een kakschool. De populatie bestaat voor 75% uit nerds, voor 15% uit normalen, voor 7% uit rijkeluiskakkers, voor 1% uit gabbers, voor 1% uit alto´s en voor 1% uit skaters.
Ik behoor tot de laatste groep. Niet omdat ik ooit op een skateboard gestaan had of ooit naar herriemuziek geluisterd had, maar omdat ik de skateschoenen, wijde broeken en capuchonstruien cool vond. Behalve dat ik make-up droeg was er weinig vrouwelijks te bekennen aan mij en het Tom-boy gehalte in deze kledij beviel mij dan ook goed. Ook vond ik jongens in deze kleren uiterst sexy en dat is nu, 11 jaar na dato, niet veranderd.

Ik had het moeilijk in deze tijd. Een soort van depressief, ontheemd, eenzaam en met een chronisch gevoel van leegheid. Het is dat ik toentertijd nog niet wist dat er zoiets als krassen bestond, anders had ik mij zoals het een halve goth betaamd behoorlijk lopen scarificeren.

Samen staan we bij het Grote Meer. We dragen allebei skateschoenen en een baggy broek. Overigens draag ik pas sinds de laatste jaren ook veel rokjes, jurkjes en sexy shirtjes maar nog regelmatig hijs ik mij in mijn Tom-boy outfit. Some things never change.
Ik vraag haar of ze een sigaretje wil, dat is wel zo veel lekkerder dan een sjekkie. Dankbaar neemt ze die aan.
Het is vreemd om mezelf weer zo te zien. Ze heeft lange blonde haren met vage groene strepen erin en ze draagt een brilletje. Haar ogen zijn zwart omlijnd met kohlpotlood en ze kijkt quasi chagrijnig en nonchalant voor zich uit. Toch kan ik wel zien dat ze later een mooie meid gaat worden.
We gaan op het bankje zitten en het interview kan van start.

- Hoe gaat het ermee?
“Mwah. Kut he. Ik weet niet zo goed waar ik moet beginnen.”

- Ok, hoe gaat het op school?
“Qua leren niet zo. Ik zit in 4 VWO maar doe er niks voor. Maak nooit mijn huiswerk en ja, daar haal je niet echt goeie cijfers door. Vorig jaar ben ik op het randje over gegaan maar dit jaar zal het niet gaan lukken denk ik. Maar mooi niet dat ik 4 Vwo opnieuw ga doen. Dan ga ik liever naar de Havo.
In de klas is het kut. Het grootste deel van de klas bestaat uit nerds waar ik niks mee heb. De meiden dragen stomme kleren, zijn nog bezig met barbies, dragen geen makeup, gaan niet op stap, en hebben niet eens ooit met een jongen gezoend, terwijl ik al gewoon sex heb gehad.
De jongens zijn zielige sukkels met kleine pikkies. Daar heb je helemaal niks aan.
Dan zitten er een stuk of 6 van die populaire kakkers in mijn klas. Het enige wat ze doen is meelopen, mooi wezen en mij in de zeik zetten omdat ik anders ben dan zij. Ik ben de enige skater in de klas en zeg ook nog es vaak rare dingen die ze niet begrijpen. Ik sta er alleen voor, weet je wel.
Vooral de pauzes zijn kut. Ik weet niet waar ik moet gaan staan. Bij mijn vrienden van vorig jaar, of bij mijn nieuwe vrienden die mijn vrienden nog niet zijn.

“Hoe gaat het thuis?”
“Ook kut. Mijn ouders zijn echt vet irritant. Ik zit altijd alleen maar op mijn kamer en luister muziek of lees boeken. Mijn ouders snappen echt helemaal niks van me en ik snap nog minder van hun. Ik vind ze echt een stel trieste lui. Hoe kun je nou zo´n leven leiden? Elke dag dezelfde sleur, dezelfde saaie dingen, nooit wat spannends in je leven. Echt het grote voorbeeld van hoe ik het niet wil. Me moeder is een saaie doos en me vader is een klootzak. Ik kan niet wachten tot ik 18 ben en het huis uit ben. En me broer is een sukkel die denkt dat ie alles is.”

- Wat vind je het moeilijkst aan je leven momenteel?
“Dat ik overal en nergens bij hoor en me zo anders voel dan de rest. Soms wou ik dat ik zo´n popi meeloper was, dat zou het allemaal veel makkelijker maken, maar dan verloochen ik mezelf. Er zijn allerlei groepjes en in elk groepje zit wel iemand met wie ik overweg kan, maar ik hoor bij geen enkel groepje.
Ik kan ook mezelf niet zijn. Op de een of andere manier flap ik er vaak de raarste dingen uit in de les die ik zelf erg grappig vind, maar de popi´s kijken me dan aan alsof ik van mars kom en boren me de grond in. Ik probeer me er niks van aan te trekken maar het is toch kut, weet je. Niemand begrijpt mijn humor. Behalve bepaalde leraren. Zij zien me wel voor wie ik ben en met hun kan ik leuk kletsen en goed praten. Zij zeggen steeds dat ik er wel kom later, maar wat heb ik daar nu op dit moment aan?!
Ook thuis is het gewoon kut. Ik doe mijn ding en mijn ouders hebben geen idee van wie ik ben. Ze vinden me maar chagrijnig en egoïstisch en dat ben ik ook, want thuis hangt er echt geen enkele sfeer.

- Wat vind je wel leuk aan je leven?
“Ik trek veel op met een groepje jongens, skaters. Daar heb ik veel lol mee. Met een stel van hun heb ik ook al verkering gehad, maar op de een of andere manier maak ik het altijd na 2 weken uit. Ik weet niet wat dat is. Ben ik maanden verliefd op ze, krijg ik er iets mee, en dan vind ik ze stom. Dat schiet niet echt op.

- Waar zie je jezelf als je 26 bent?
“Ik wil graag met probleemjongeren werken. Dat lijkt me erg vet. Verder denk ik dat ik wel een relatie heb, waarschijnlijk al samen woon en misschien al wel aan kinderen ga beginnen. Qua kleren zal ik er wel netjes uitzien. Vrouwelijk enzo.
Verder zal ik in een succesvolle band zingen en veel optreden. Ook zal ik iets met toneel doen. Misschien dat ik ondertussen ook een tijd in het buitenland heb gezeten.
Hopelijk kan ik tegen die tijd wel eindelijk mezelf zijn en heb ik een leuke club vrienden en vriendinnen. Met mijn ouders en ik zal het ook wel beter gaan, al kan ik mij daar nu niks bij voorstellen. Mijn broer zal nog steeds wel een sukkel zijn, al zeggen ze dat je daar vaak later een betere band mee krijgt.

Dan is het tussenuur weer bijna voorbij. Ik geef haar nog een sigaretje en samen roken we die zwijgend op.
Zo onopvallend mogelijk observeer ik haar en ik zie haar denken. Alles overdenken. Ik kijk naar haar ogen en nu pas zie ik goed waarom mensen toch altijd aan mij vragen wat ik denk. Haar grote blauwgroene ogen worden donker en ze lijkt in zichzelf gekeerd. Ze is onbereikbaar en je kan alleen maar gissen naar wat ze denkt, maar diepe shit is het zeker.
Ik zou haar zo graag een knuffel willen geven. Zeggen dat het allemaal wel goed komt. Dat het zeker nog zwaar gaat worden, maar dat ze er wel gaat komen. Dat ze in zichzelf moet geloven en zich niets moet aantrekken van anderen. Dat ze bijzonder is en dat ze zich dat op een dag ook echt gaat beseffen. Maar ik weet ook dat dit haar pad is om te bewandelen. Ze komt er toch wel, zonder dat ik dit allemaal tegen haar heb kunnen zeggen.



Wordt vervolgd: “Interview met mijn 26-jarige zelf.”