Ik heb altijd gedacht dat je liefdesverdriet voelt als je gedumpt wordt. Als de ander besluit om de relatie te beëindigen. Maar vandaag hoorde ik Theo Maassen op TV het woord liefdesverdriet zeggen. En ik ging nadenken. Waar komt dat woord vandaan? Ineens raakte het mij. Liefdesverdriet is verdriet om de liefde. En ik besefte mij, ik heb liefdesverdriet. Verdriet om de liefde. Omdat de liefde niet liep zoals ik had gewild, zoals ik had gehoopt.
Ik ben 1 keer gedumpt in mijn leven, toen ik 16 was. Ik had 17 dagen verkering. Dat was voor mij een record. Ik had al vele malen eerder verkering gehad, maar ik maakte het altijd na 14 dagen uit. Dit keer durfde ik het aan om over deze 14 dagen heen te gaan. Ik was al een jaar verliefd op deze populaire jongen. Maar toen maakte hij het uit. Ineens, plotsklaps. 3 maanden ben ik er kapot van geweest. Al die tijd heb ik gedacht dat dat liefdesverdriet was.
In alle andere relaties heb ik het uitgemaakt. Ik heb er wel verdriet om gehad, maar nooit heb ik mij bedacht dat dat liefdesverdriet was. Ik was immers niet gedumpt.
En nu, de laatste keer, hebben wij het samen uit gemaakt. Een beetje van hem, een beetje van mij. Die avond kwamen we samen tot de conclusie dat het niet meer ging. Ik werd niet gedumpt maar ik was ook niet de dumper. We waren het met elkaar eens.
Hoezeer ik er ook achter sta dat het over is, ik heb wel verdriet. Verdriet om de liefde. Over waarom de liefde mij in de steek heeft gelaten. Over wat dan wel liefde is. Over wat dan niet liefde is. Wanneer liefde klopt. Wanneer je weet of liefde niet klopt.
Los van dat ik verdriet heb over het onthechten van Eks, heb ik voornamelijk verdriet om de liefde, het spel wat liefde heet. Wat doet besluiten dat je ontzettend om iemand gaat geven. Wat doet besluiten dat je jezelf helemaal wegcijfert. Wat doet besluiten dat je doorgaat, ook al ben je ongelukkig. Wat doet besluiten dat je het oké vind dat je jezelf verliest. Wat doet besluiten dat je helemaal in iemand wil kruipen. Dat heet dan liefde. Liefde heeft meerdere kanten. Het is niet alleen maar rozegeur en maneschijn, ook al ken ik mensen voor wie dat wel zo geldt. Liefde komt in meerdere gedaantes. Liefde is. Zonder oordeel.
dinsdag 17 augustus 2010
dinsdag 10 augustus 2010
maandag 9 augustus 2010
Substitute for love
Zes jaar lang lag poes Breezer ‘s nachts in mijn bed. Knorrend en spinnend onder de veiligheid van mijn oksels (daar lag ze het liefst).
Vruuger, toen ik ging samenwonen, mocht de poes welgeteld één week in onze kamer. Daarna had Eks er genoeg van (trouwe bloglezers zien de woordgrap). Al die haren, je zou er maar eentje tegenkomen.
Ik moet eerlijk zeggen, na al die jaren nam ik mijn Breezer “for granted”. Ze was er gewoon en gewoon is al snel normaal. Regelmatig gooide ik haar van mijn schoot af omdat dat niet lekker zat, of negeerde ik haar gemauw omdat ik nog lag te slapen. Maar ’s nachts wrong ik mijzelf wel in allerlei bochten zodat ze lekker zij aan zij, lepeltje lepeltje, naast mij kon blijven liggen zonder wakker te worden. Ware liefde, als je het mij vraagt.
Op een nacht, toen wij dus een week samen woonden, kwam ik thuis ( één van de laatste keren in die tijd dat ik ging stappen denk ik) en was de slaapkamerdeur dicht. Ik kwam binnen en liet de deur voor de poes openstaan. Eks mompelde: “doe je de deur even dicht voor de poes.” Ik bevroor.
Zei hij dit nu serieus? Dacht hij nu werkelijk dat hij 6 jaar lang trouwe poezeliefde met een slaapdronken opmerking zomaar aan de kant kon zetten! Dacht het niet!
Maar meteen zei een stemmetje in mijn hoofd: “de wensen van je vriend zijn toch wel belangrijker dan een poes?”
Dus ik deed de deur dicht. Poes snapte er niks van. Ze bleef maar krabben en miauwen aan de deur. Mijn ogen vulden zich langzaam met tranen. Elke krab was een uithaal naar mijn ziel, elke mauw was een wanhoopskreet voor mijn liefde. Tranen biggelden over mijn wangen tot ik het niet meer hield en ik gierend begon te huilen. Eks schrok zich kapot en vroeg wat er was. “Breeeezuuuuhuuuuuuurrrr.” En ik mocht de deur openmaken.
De dag erna, na relationeel overleg, besloten om de slaapkamerdeur toch maar dicht te houden. Poes heeft 2 nachten staan krabben en vergat daarna, door haar ernstig verstandelijk gehandicapte intelligentie, dat ze ooit zes jaar lang bij mij in bed had geslapen.
Nog 53 nachtjes slapen en ik krijg ’s nachts weer onvoorwaardelijke liefde, geborgenheid en veiligheid van mijn lieve poezie Breezer! En dit keer laat ik haar nooit meer gaan!
Vruuger, toen ik ging samenwonen, mocht de poes welgeteld één week in onze kamer. Daarna had Eks er genoeg van (trouwe bloglezers zien de woordgrap). Al die haren, je zou er maar eentje tegenkomen.
Ik moet eerlijk zeggen, na al die jaren nam ik mijn Breezer “for granted”. Ze was er gewoon en gewoon is al snel normaal. Regelmatig gooide ik haar van mijn schoot af omdat dat niet lekker zat, of negeerde ik haar gemauw omdat ik nog lag te slapen. Maar ’s nachts wrong ik mijzelf wel in allerlei bochten zodat ze lekker zij aan zij, lepeltje lepeltje, naast mij kon blijven liggen zonder wakker te worden. Ware liefde, als je het mij vraagt.
Op een nacht, toen wij dus een week samen woonden, kwam ik thuis ( één van de laatste keren in die tijd dat ik ging stappen denk ik) en was de slaapkamerdeur dicht. Ik kwam binnen en liet de deur voor de poes openstaan. Eks mompelde: “doe je de deur even dicht voor de poes.” Ik bevroor.
Zei hij dit nu serieus? Dacht hij nu werkelijk dat hij 6 jaar lang trouwe poezeliefde met een slaapdronken opmerking zomaar aan de kant kon zetten! Dacht het niet!
Maar meteen zei een stemmetje in mijn hoofd: “de wensen van je vriend zijn toch wel belangrijker dan een poes?”
Dus ik deed de deur dicht. Poes snapte er niks van. Ze bleef maar krabben en miauwen aan de deur. Mijn ogen vulden zich langzaam met tranen. Elke krab was een uithaal naar mijn ziel, elke mauw was een wanhoopskreet voor mijn liefde. Tranen biggelden over mijn wangen tot ik het niet meer hield en ik gierend begon te huilen. Eks schrok zich kapot en vroeg wat er was. “Breeeezuuuuhuuuuuuurrrr.” En ik mocht de deur openmaken.
De dag erna, na relationeel overleg, besloten om de slaapkamerdeur toch maar dicht te houden. Poes heeft 2 nachten staan krabben en vergat daarna, door haar ernstig verstandelijk gehandicapte intelligentie, dat ze ooit zes jaar lang bij mij in bed had geslapen.
Nog 53 nachtjes slapen en ik krijg ’s nachts weer onvoorwaardelijke liefde, geborgenheid en veiligheid van mijn lieve poezie Breezer! En dit keer laat ik haar nooit meer gaan!
dinsdag 3 augustus 2010
Medicatie
"Hallo meneer de huisarts. Waar ik voor kom? Heb je toevallig ook pilletjes met geborgenheid? Niet? En zalfjes met erkenning dan? Oh. Eeh, een poedertje met genegenheid moet dan toch wel lukken? Ook niet? Nou dan maar een zetpil met waardering?! Nou ja zeg! En druppels met liefde? Allemaal niet? Maar hoe ga ik daar aan komen dan? Een vriend? Moet ik daarvoor een vriend hebben? Nee, die heb ik niet en daar moet ik voorlopig ook even niet aan denken. En nu? U weet het niet? Mooie huisarts bent u! Dan moet ik het maar in mezelf gaan zoeken. Wat zegt u? Is dat moeilijk? Dat zullen we nog wel eens zien!"
Abonneren op:
Posts (Atom)