Onthechten

Ik ben aan het onthechten.
Het ene moment wentel ik mij in de weelde die vrijheid heet, het volgende moment voel ik mij gehalveerd in mijn zijn. Mijn hoofd maakt zoveel overuren dat ik er blosjes van heb op mijn wangen.
Dit is de vierde relatie-fail in mijn leven. Ik begin mezelf af te vragen of ik wel relatiemateriaal ben. Ik begin mezelf af te vragen of ik wel relatiemateriaal wil zijn.
Is het niet het allerleukste om een seriële monogamist te zijn? Om van ieder mens weer te leren. Om steeds weer opnieuw hoteldebotel verliefd te zijn. Alleen is het nadeel van seriële monogamie dat een relatie ook weer over gaat voor een reden, dus dat je ook steeds weer tijden van ongeluk gaat voelen tijdens de relatie en daarna. Weegt dat op tegen de euforische geluksmomenten, vraag ik mij dus af?
En dan heb ik nog het “dertigersdillema”. Is dit wat ik wil, waar ik het wil, hoe ik het wil? Haal ik alles wel uit het leven? Wie bepaalt wat ik uit het leven moet halen? Hoe bepaal ik wat ik uit het leven wil halen? Kan ik tevreden zijn met een leven waarin ik tevreden ben?
Vooralsnog ben ik maar gewoon aan het leven. Aan het genieten van de kleine dingen. Aan het rouwen om de kleine dingen. Proberen om niet te ver vooruit te denken. En dat bevalt mij ook weer prima. Ik voel voornamelijk geluk. Ik prijs mezelf ook gelukkig, dat ik voor deze kans sta. Dat ik die kans heb en dat ik hem kan nemen en durf te nemen.
Lang geleden vroeg iemand mij wat het belangrijkste is in mijn leven. Mijn antwoord was vrijheid.

Oh oh Den Haag

Twee weken zijn voorbij. Het lijken er wel zes. Twee weken waarin ik een life changing decission heb gemaakt. Ik ga naar Den Haag, per 1 oktober. Alles is al geregeld. Ik ga bij mijn broer wonen. Ik heb een sabattical voor een jaar aan gevraagd bij mijn baas.
En wat ik in Den Haag ga doen? Geen flauw idee. Aan het strand liggen? In de kroeg werken? Met kansarme jongeren werken? Mijn autobiografie schrijven?
Ik ga het leven met de dag nemen. Kijken waar het mij brengt. Wat het mij oplevert. Hoe meer ik besluit met de dag te leven, hoe meer rust ik voel. Stond ik een paar dagen geleden nog stijf van de angsten en zenuwen over dit besluit, nu begin ik enthousiasme te voelen. Passie te voelen. Het leven weer te voelen.
Vooralsnog ben ik een zwerver. Ik zwerf met mijn koffertje en mijn kruiden (kan niet koken zonder mijn kruiden) tussen vrienden, vriendinnen, familie en collega’s. Ontzettend gezellig. Vandaag kijk ik waar ik morgen heen ga. Waar ik overmorgen ben, geen flauw idee.
Ik ben aan het loslaten. Structuren, patronen, verwachtingen, gedachten, alles gaat de lucht in. Kijken wat er overblijft. Wie er overblijft.
Met zo nu en dan tranen pel ik mijn eigen ui tot de pure kern over blijft.

Het roer om

Exact één jaar en acht maanden geleden leerden we elkaar kennen. Exact 1 jaar en 3 maanden geleden gingen we samenwonen. En nu is het over. Samen de keuze gemaakt. De keuze om weer gelukkig te worden. Om niet langer meer te proberen de verschillen tussen ons te overbruggen.
Dus het roer gaat om! En hoe dat gaat gebeuren horen jullie binnenkort van mij.