baby's deel 2

Ek zei vorige week dat hij pas baby's met mij wil als ik huishoudelijker zou worden. Ek is de man in huis, maar qua huishouden ben ik de man in huis.
Dus sindsdien heeft de stofzuiger geen stoflaag meer, weegt de kat een kilo minder door het borstelen, krijgt de lelijke teckel regelmatig knusse knuffels, doe ik doordeweeks de was, haal ik voor een week boodschappen in huis en heb ik toestemming gegeven voor een kerstboom in huis. Maar die kerstboom ga ík niet optuigen! Echt niet! No way! Absolutely not! Daar ligt mijn grens! Zo ben ik niet!
En als ik zeg dat ik zo niet ben, ben ik zo ook niet en doe ik zo ook niet. Zoals ik een jaar geleden ook zei nooit burgerlijk te worden. Is dus ook niet gebeurt. Zo!

De allochtoon

Mijn vriendje is een allochtoon. En dat is zowel hilarisch als frustrerend.
Toen ik hem net kende deden we met zijn allen het spelletje Cranium. Omdat ik graag naast hem wilde zitten en zijn, wilde ik per se met hem in 1 team. Sindsdien wil ik nooit meer met hem in een team. Ek moest namelijk een mijter tekenen. En aangezien ze in Polen geen goede Sint hebben en hij net voorbij sinterklaas-leeftijd was toen hij in Nederland kwam, heeft hij nooit heeft geleerd wat een mijter is. Dus toen verloren we. Dik.
Ik had mijn lesje geleerd. Dus toen we laatst weer met zijn allen het spelletje 30 seconds gingen doen, riep ik meteen dat ik niet met hem in een team wilde. De jongens gingen tegen de meisjes.
Ek ging goed. Zijn team had al 4 van zijn 5 woorden geraden. Maar toen… “Ome Willem, wie is dah?”
Ook moest hij de naam Prins Harry omschrijven. En die ging zo: “Het is net zoals Willem-alexander maar dan is hij de tovenaarsleerling.” Cryptisch bedoeld maar niemand raadde het. Ek wist niet van het bestaan van Prins Harry. En ik kon bijna niet meer ademen van het lachen.
De zanger Prince omschreef hij als volgt: “Hij heeft aids, en is eraan dood gegaan en volgens mij was hij ook homo…en het is Willem-alexander.” Dat laatste deed het hem want toen riep er iemand Prins.

Baby's

(lepeltje lepeltje in bed)
- Liefje, zullen we baby’s maken.
- Nee eerst nog heel veel oefenen
- Hoeveel wil je oefenen dan?
- Nog 2000 keer.
- Ja maar… (stilte om te rekenen) dan zouden we elke dag moeten sexen en dan duurt het nog 6 jaar. En dan ben ik 34 als ie geboren wordt. Das veels te oud.
- Des te meer reden om 2 keer per dag te sexen dan.
- Ja daaaaag.

- Ik wil wel eerst een jongetje
- Nee ik wil eerst een meisje. Ik wil een mini-me!
- Die krijgen we dan toch als tweede.
- Maar ik denk dat we twee jongetjes krijgen.
- Waarom denk je dat?
- Dat voel ik zo.

- Ik vrees wel het ergste met onze kinderen. Dat worden enorme stuiterballen. Ik was vroeger altijd al de drukste van de klas en ik ben een meisje.
- Ik was ook een terrorkind.
- Nou dat wordt gezellig dan later.
- Ja, leuk he!

- Liefje, wat doe jij?
- Op dit moment steek ik er even een stokje voor.
- Oh...

In mijn hoofd

Eigenlijk is het vreemd dat het hier zo rustig is. Ik schrijf namelijk wel elke dag een blog. 1 probleem: ik schrijf hem in mijn hoofd. De meest mooie, ontroerende, spannende en grappige blogs heb ik al geschreven. Maar dat doe ik altijd op momenten dat ik niet kan schrijven. In de auto, in de trein of in bed. En even later ben ik de blog alweer vergeten.

Eigenlijk schrijf ik al sinds ik 10 ben blogs in mijn hoofd. Ik overdenk dingen die ik heb meegemaakt en in mijn hoofd herhaal ik ze in verhaal-vorm: "Waarom deed hij dat? Vroeg ik mezelf af. Ik schudde mijn hoofd terwijl ik hem aankeek".
Zo gaat dat dus. ik heb waarschijnlijk al wel meer dan een miljoen blogs bedacht, alleen dus helaas niet geschreven. Of ja, blogs? Die bestonden toen nog niet. Columns dan.

Ik zou willen dat ik een apparaatje in mijn hoofd had dat zodra ik weer een blog zou bedenken, deze automatisch uit de printer zou rollen. Dan zou ik waarschijnlijk een heel succesvolle blogschrijfster zijn geworden.
Maar helaas. Voor mij is een andere carrière weggelegd.

Oktober overvalt me ieder jaar

In 2 dagen tijd kwamen er twee films op mijn pad. Revolutionary road en Marley & me. Via mijn vingers op het digitale pad, welteverstaan. Sinds ik een computernerd vriendje heb kan ik snel en makkelijk films downloaden. Dat duurt nog maar 15 minuten in plaats 15 uur.

Waar de films over gaan moet je zelf maar opzoeken maar kort door de bocht vond ik de boodschap dat het hebben van een burgerlijk gezin in suburbia de doodsteek is voor al je dromen, hoop en verwachtingen.

Ik woon tegenwoordig in suburbia, in west welteverstaan. Want daar zijn de huizen goedkoop en heb je veel slaapkamers. Over een aantal jaar komt er wellicht een gezinnetje, misschien wel een huwelijk. Dag dag dromen en idealen. Hallo sleur en depressiviteit. Waarom kwamen juist deze twee films op mijn pad?

Ik ben gevoelig voor sleur. Als in, ik kom makkelijk in een sleur. Ik ben ambitieus, maar lui. Meestal wint de luiheid het, en frustreer ik mezelf over mijn niet behaalde doelen en ambities.

Deze week moet ik veel werken, elke dag. De paar uurtjes dat ik vrij ben lig ik op de bank. Te slapen en tv te kijken. Mijn leven bestaat deze week uit werken, slapen, eten, tv kijken.
Slapen, eten en tv kijken kan best vervangen worden door iets anders. Maar door wat weet ik niet. Ik vind het heerlijk om te slapen, eten en tv kijken. Vooral slapen. Veel slapen.
Maar tegelijk frustreer ik mezelf. Ik zit deze week in een sleur. Ik ben gevoelig voor sleur. Wat zal er gebeuren als ik kinderen heb? Kinderen, werken, eten, slapen en tv kijken?

Duidelijk tijd om de lichttherapielamp weer van zolder te halen. Oktober overvalt me ieder jaar. De herfst is al begonnen. En ik wil weer slapen, eten en tv kijken.

Een week uit het leven van Tamek

Maandag.
10:45. wakker gesmst door Ek waarin ie zegt dat ie veel van mij houdt en mij koestert en naar me verlangt en of ik lekker geslapen heb. Ik reageer terug dat ik zin heb om die avond bruut hard door hem genomen wil worden en eindig met vlekjes.
Ik besluit om mijn bed maar uit te gaan. beneden staat het lelijke lange teckelbeest op mij te wachten om uitgelaten te worden. Ik doe mijn verplichte rondje om de kerk met hem in mijn joggingbroek en mijn out-of-bed-look. De ochtend breng ik door met het eten van yoghurt en cruesli, drinken van chocomel en chillen achter mijn laptop.
Om 13:45 vertrek ik naar mijn werk waar ik ’s avonds om 22:15 van terug ben. Het verplichte hoe was je dag praatje volgt, het geroutineerde stoei-en-kietel-partijtje en de dag eindigt om 23:30 in bed met de beloofde brute sex-partij.

Dinsdag.
6:45. wakker gesnoozed door Ek die besluit om nog 4 keer te snoozen onder met mom van nog even tegen Tam aanlepelen. Ik zucht, grom en steun want ik wil graag nog even slapen.
8:15. Mijn wekker gaat. Om 9:00 op het werk voor weer een ouderwets drukke, gezellige en melige vergadering.
In de lunchpauze de boodschappen doen voor het koken vanavond. 17:30 thuis. Eten koken, eten eten en klussen doen in huis zoals verven, lakken, poetsen, etc.
Om 23:30 naar bed en lepeltje lepeltje in slaap vallen.

Woensdag.
10:30. Vanzelf wakker geworden. Lelijke harige teckel weer uitlaten. Nog een likje vernis over de tafel doen. Om 13:30 op de fiets naar het werk wegens gezondheidsweek.
Na het werk naar een vriend om te borrelen tot 4:00 uur. Op de fiets zwalkend weer terug naar huis. Thuis nog even chillen voor de TV en laptop en dan naar bed.

Donderdag.
Vandaag vrij. Om 9:30 de wekker gezet om naar Den haag te gaan. Daar afgesproken met een vriend van me. Gezellig heel de dag op het terrasje gezeten. Om 20:00 thuis. Eten koken, kletsen, om 23:30 naar bed en nog een uurtje gepornoot.

Vrijdag
12:00 wakker. De hond, de yoghurt en om 13:45 naar het werk. Om 22:00 weer naar huis en aan de wodka met Ek, afgewisseld met rosé. Kletsen, lachen, communiceren en om 2:00 naar bed voor dronken luie sex.

Zaterdag
11:00 wakker. Samen ontbijten en naar de bouwmarkten. Om 16:15 naar mijn werk voor een slaapdienst.

Zondag
9:30. op het werk rondhangen en om 12:30 thuis. Klussen in huis, daar weer heel chagrijnig van worden, veel zuchten, steunen en grommen. Om 18:00 op de bank. Om 20:00 is Ek klaar met klussen, eten in de magnetron, tv kijken, om 23:30 naar bed, lepelen en slapen.

Things to remember

Vriendje zei van de week dat hij het goed vond gaan met het lijstje.
Het lijstje wat ik een paar maanden geleden had gemaakt toen we net een paar weken samenwoonde. Ik vergat zoveel dingen te doen tot ergernis van vriendje dat ik maar een lijstje gemaakt had en die op de koelkast heb geplakt om het mij beter te herinneren.

Things to remember voor Tam
- Tijdens het douchen de afzuiger aan
- Koelkast dicht doen
- Rustig lopen op de trappen en zolder
- Wc-deur dicht doen zodat de hond niet de wc in kan
- Tandenborstel schoon houden
- Stofzuigen
- Wc poetsen
- Badkamer poetsen
- Was doen, uitschudden en opvouwen
- Slaapkamerdeur dicht doen
- Deuren op slot en op de knip
- Huis afstoffen
- Gordijnen en bank haarvrij maken
- Hond uitlaten
- Kastdeuren op slot doen.
- Afwassen
- Koken
- Boodschappen doen
- Lichten uitdoen
- Niet de kreng uithangen


Things to remember voor Ek
- Sponsje en vaatdoekje op het aanrecht leggen en niet in de wasbak
- Hond uitlaten als Tam dagdienst heeft
- Zo min mogelijk snoozen
- Brood opruimen na gebruik
- Niet zo zeuren

Voor hem poetsen

Afgelopen zaterdag stond ik met poetsdoek, sponsje en allesreiniger in de badkamer. En daarvoor stond ik in de wc. Daarna liep ik met een stofzuiger te zeulen van de zolder tot aan de huiskamer. En nog erger: ik verplaatste meubels en dergelijke zodat ik erachter kon zuigen want het vriendje zei dat ik altijd alleen maar de markt deed en nooit de zijstraatjes.
Daarna hielp ik mee met het ophangen van de was, meteen nadat het wasprogramma afgelopen was in plaats van daar 2 dagen mee te wachten. Want anders gaat het kreukelen. En het ophangen van de was deed ik door het eerst uit te kloppen, in plaats van het ergens overheen te slingeren. Ook dat helpt tegen het kreukelen.

Al met al, ik stond te poetsen. En ik ben er nu achter gekomen waarom ik eigenlijk amper ooit in mijn leven heb gepoetst. Omdat ik er een hekel aan heb.
En waarom doe ik het dan? Omdat ik anders ruzie krijg met mijn vriend. Die wil namelijk dat het huis zo’n 2 a 3 keer per week gestofzuigd word en dat de badkamer en wc zo’n 1 keer per week gepoetst wordt. En eerlijk gezegd ben ik het ook wel met hem eens. Een kat en een hond laten veel haren achter en een wc en badkamer worden op den duur vies en glad.
Het ziet er na het poetsen allemaal weer fris en fruitig uit en daar geniet ik dan ook wel van.
Maar waar ik het meest van baal met poetsen is dat het een paar dagen later toch weer vies is.

En daarom poetste ik nooit. Nutteloos om ergens veel tijd aan te besteden als het toch snel weer terugkomt en je weer opnieuw moet beginnen.
Maar nu, nu poets ik dus. Want hij vind het niet nutteloos en poetst altijd heel hard en grondig. En als ik niet ook af en toe zou poetsen zou ik ruzie met hem krijgen. En ik wil geen ruzie over poetsen. Dat vind ik pas echt nutteloos.
Dus poets ik maar. Poetsen voor de lieve vrede.

MJ

De allereerste plaat die ik had/kreeg was van hem, Bad. Ik heb hem kapot gedraaid.
Ik heb, 1 meter lang in die tijd, aan meerdere playback shows mee gedaan, compleet met een mislukte moonwalk en al. Mijn allereerste podiumervaring en die was bad!
6 jaar oud en ik was voor het eerst fan van iemand.
Ik droomde erover om hem te ontmoeten en mijn grootste wens op die leeftijd was MJ ontmoeten.
Toen kwamen daar de kaartjes op mijn pad. Ik riep nog: ik kan later tegen mijn kinderen zeggen dat ik naar Michael Jackson ben geweest.
Nu kan ik zeggen dat ik kaartjes had voor het laatste concert wat hij zou geven.
Ik was "bad" aan het doen, op het moment dat ik via sms te horen kreeg dat hij een hartaanval had. En Billy Jean was not my lover. Ook een mooi verhaal...

Het single leven vs het burgerlijk leven

De balans.

Single in 2008
De lusten:
- Veel zuipen en geweldige dronken acties.
- Veel stappen en geweldige dronken acties.
- Veel verschillende mannen door geweldige dronken acties.
- Veel geexperimenteer door geweldige dronken acties.
- Veel plezier met vriendinnen door geweldige dronken acties.
- Veel nieuwe mensen leren kennen door geweldige dronken acties.
- Veel doen waar ik lekker zelf egoistisch zin in had, vaak in combinatie met geweldige dronken acties.
- Veel lol door geweldige dronken acties.
- Altijd veel spannende verhalen te vertellen door geweldige dronken acties.
- In een rollercoaster van avonturen zitten door geweldige dronken acties.

De lasten
- Veel geheugenverlies door overmatig dronken acties.
- Veel schaamte door overmatig dronken acties.
- Veel gevaarlijke dingen gedaan door overmatig dronken acties.
- Vaak slechte sex gehad door overmatig dronken acties.
- Gedoe en onzekerheden met mannen door overmatig dronken acties.
- Ongezond en onregelmatig leven door overmatig dronken acties.


Relatie en burgerlijk in 2009
De lusten:
- Ineens in een groot huis wonen.
- Elke avond samen knus in slaap vallen.
- Gezond eten elke dag.
- Voor het eerst in mijn leven een gezond slaapritme.
- Rust, reinheid en regelmaat.
- Altijd iemand die naar mijn saaie verhalen wil luisteren.
- Zoveel goeie sex als ik maar wil.
- Iemand die er altijd en onvoorwaardelijk voor me is.
- Blij zijn met avondjes samen knus op de bank. (WTF?)
- Iemand hebben die helemaal gek op me is en me waardeert voor wie ik ben.
- Iemand hebben die mijn slechte eigenschappen verzwakt en mijn goede eigenschappen versterkt
- Iemand hebben waar ik van leer, die mij spiegelt en confronteert en waar ik verder door ontwikkel.

De lasten:
- Wel eens naar zijn saaie verhalen moeten luisteren.
- Weinig tijd voor jezelf helemaal alleen.
- Ook soms wel eens geen zin hebben in sex. (WTF?)
- Niet meer zo vaak geweldige dronken acties hebben. (WTF?)
- Niet meer zo vaak zin hebben om te stappen. (WTF?)
- Blij zijn met avondjes knus op de bank.
- Ineens een groot huis moeten poetsen.
- Ineens aan zijn verwachtingen moeten voldoen.
- Iemand hebben waar je je aan irriteert maar waar je niet omheen kan.
- Niet meer mijn lieve Poes in mijn bed.
- Ineens een hond moeten uitlaten (WTF?)
- Ruzie hebben met een van mijn beste vriendinnetjes en die moeten missen.
- Een kerstboom hebben staan dadelijk in december. (WTF?)
- Me vaak een saaie burgerlijke muts voelen.

Conclusie:
- Single zijn betekent veel geweldige dronken acties en veel gevolgen van deze acties
- Burgerlijk zijn betekent veel gezelligheid, rust, reinheid en regelmaat en daardoor soms ook wel saaiheid en mutserigheid.

En verder is het appels met peren vergelijken. Ik vind single zijn net zo geweldig als een relatie hebben. Het een is niet beter dan het ander, het een voelt niet beter als het ander en ik was in beide situaties net zo gelukkig maar dan op een andere manier.
Uiteindelijk draait het erom dat je gelukkig bent met jezelf. En als je dat geluk ophangt aan een relatie of aan single zijn zit er iets niet goed. Kuch.

Het 1e item voor onze baby-uitzet

Ek (mijn vriend) is een grote Metallica fan.
Dus toen we afgelopen zaterdag naar hun concert gingen, kon ik het niet laten om ons allereerste baby-item te kopen.

Dan nog een stel kistjes erbij en een hanekam en je ziet ons over een aantal jaar samen met de kleine over Lowlands struinen...



ps. check de aansteker om te zien hoe schattig klein het shirtje is

Overlijdensbericht

Afscheid nemen van iedereen waar je van hield
Was voor jou de moeilijkste opgave in je leven

Plots en abrubt is op 2 november 2008 op 26-jarige leeftijd overleden
Onze allerliefste

T-Licious

Nabestaanden
Tilburg: Tamek

Er is geen mogelijkheid tot het nemen van afscheid

Samenwoon perikelen 2

Een week geleden vond ik in zijn koelkast brood. Ik dacht dat het een vergissing was dus ik legde het brood weer in het kastje.
Niet veel later vond ik het brood weer in de koelkast. Ik vroeg aan hem waarom het brood in de koelkast lag en hij zei dat hij de laatste keer het brood moest weggooien omdat het beschimmeld was, iets wat mij logisch lijkt als je brood een week oud is.

Ergens klonk het me logisch in de oren, brood in de koelkast, maar ergens ook weer niet. Als brood in de koelkast zou horen, zou iedereen dit wel zou doen en ik ken echt niemand die brood in de koelkast legt. De meeste mensen leggen hun brood in een kastje of in de welbekende broodtrommel. En niet in de speciale broodla in de koelkast want die bestaat niet.
En dus legde ik het brood na gebruikt te hebben weer terug in het kastje.

Na een discussie of brood nu of wel niet in de koelkast hoort, besloot ik om te googlen. En dit is wat ik vond:

`Bewaartips en wetenswaardigheden bewaren van brood:
Vaak wordt gedacht dat brood bewaard dient te worden in de koelkast.
Dit verhaal mag absoluut naar sprookjesland verwezen worden.
Het is juist zo dat brood in de koelkast veel sneller oud word.
Het zetmeel in het brood (dat het water als het ware vasthoud) krijgt bij een temperatuur tussen de -5C en de +5C de neiging om dat water juist los te laten, daardoor droogt het brood snel uit en wordt het brood als het ware droog.
De temperatuur in de koelkast ligt ongeveer op die +5C.
Hoe moeten we brood dan wel bewaren:
Brood kan het beste bewaard blijven in een afgesloten broodtrommel in een plastic zak. Hierdoor blijft het brood het langst zacht en mals.
Voor mensen die van brood houden met een krokante korst is het raadzaam het brood in een papieren broodzak te bewaren.
Men dient er wel voor te zorgen dat de broodtrommel schoon is, dus zonder kruimels en condens.`

Nu vertelde hij dat zijn moeder ook altijd brood in de koelkast bewaarde.
Na opnieuw googlen kwam ik erachter wat hier de reden van is. Zijn moeder, en hij dus ook, is pools. In polen hebben ze namelijk heel vast en donkerbruin brood. Een soort van roggebrood. En die kan wel in de koelkast bewaard worden.

Ik ben wel benieuwd hoe vaak hij het brood in de koelkast stopt en hoe vaak ik hem er weer uit haal. We zijn namelijk beide koppig maar ik heb wetenschappelijk bewijs.

Tot zover onze samenwoonperikelen. Je ziet. Dit zijn mijn dagelijkse beslommeringen. Ik maak mij druk om brood. Een half jaar geleden maakte ik mij nog druk om de dingen die ik uitgevreten had terwijl ik zo stomdronken was dat ik de halve avond vergeten was.

Overigens, ergens volgende week, of in ieder geval wanneer de slaapkamer af is, gaat mijn kat bij hem wonen wegens ernstige verwaarlozing van mijn kant. Dus dat betekent samenwonen op proef zeg maar…eenmaal 1 kat over de dam…

Samenwoon perikelen

Voor alle mensen die zich nu doodschrikken, want T-Licious woont samen, nee ik woon niet samen. Maar ik heb wel een soort van samenwoonperikelen.
Mijn vriend heeft namelijk een huis gekocht. Een rijtjeshuis met 3 slaapkamers. Genoeg om baby’s in te maken.
We hebben nu 5 maanden verkering dus dat vind ik nog te vroeg om samen te wonen, laat staan baby's te maken. Maar wij maken wel samen beslissingen. Welke kleur lamimaat, welke kleur muur, moet die deur er wel of niet in, welke muur wordt zwart, etc.
Dus dat klinkt als samenwonen. Het hoekje in de keuken is ook al gereserveerd voor de kattebak van mijn kat. Maar zijn hond eet kattenbrokken, dus de kattenbrokken moeten ergens hoog komen te staan.
En we verbouwen dus. Al bijna 2 weken. Maar we gaan nog niet samenwonen. Maar we perikelen wat af. Menig vrij uur dat ik heb ben ik aan het klussen. Alsof het mijn huis is. Maar dat is niet zo. Maar het plan is dat dat wel gaat gebeuren.
Ik ga samenwonen. Ooit. Snel. Op korte termijn. Of ergens wanneer het goed voelt. Voor het eerst in mijn leven. Op mijn 27e. Jawel. Wie had dat ooit gedacht…

Klaar met de winter

Ik ben er helemaal klaar mee. Ik heb tot nu toe de winter redelijk overleefd met behulp van mijn lichttherapielamp maar nu ben ik er toch echt serieus klaar mee.
Ik slaap 12 uur per dag.
Ik slaap 's middags als ik vrij ben.
In het weekend slaap ik ook al om 12 uur 's nachts.
Ik onderneem geen sociale activiteiten.
Ik sms niet, bel niet, krabbel niet, en reageer ook niet als mensen dat bij mij doen.
Ik zit alleen nog maar op de bank.
Ik ruim mijn huisje niet meer op.
Ik voel me suf en energieloos.
Ik kom tot niks op mijn werk.
Ik ben zelden nog uitbundig vrolijk.
Ik heb geen zin meer in winkelen.
Ik heb geen zin leuke kleren aan te doen.
Ik ben er echt klaar mee.

Gelukkig is het maart en heb ik al een paar keer de lente mogen ruiken. Ik kan niet wachten tot ik weer een terasje kan gaan pikken, kan gaan picknicken in het park, lekker op stap kan gaan, en Nederland en Tilburg ga rondcruisen om te chillen met mijn homies.
Bwuh...Nog even volhouden...

Al mijn gedachten van de afgelopen 15 minuten

- Ik erger me de hele dag door. Aan iedereen om mij heen. Aan mijn collega´s op het werk, aan mijn clienten, aan mijn vrienden of vriendinnen en ook aan mijn lieftallige vriendje. Ik erger me soms zo erg dat ik er niet van kan slapen. Maar het allermeest erger ik mij nog aan mezelf. De hele dag door. En toch is een van grootste kwaliteiten als mens dat ik mij nooit ergens aan erger en dat ik iedereen accepteer zoals hij is.
En nu erger ik me aan het woord erger en vraag ik mij of of het juiste woord niet irriteren moet zijn.

- Ik heb honger maar ik weet niet waar ik zin in heb dus eet ik maar niks en steek ik maar een peuk op tegen de honger, dat werkt. Kut, ik kan mijn vuur niet vinden, waarom heb ik zo´n grote tas?

- He, ik moet Maarten binnenkort echt eens een keer bellen. En dat bedenk ik me nu al weken lang elke dag. Trouwens, ik moet ook al weken de tandarts bellen in verband met mijn vleesetende bacterie. Zou een vleesetende bacterie ook een piemel opeten?

- Ik wou dat het zomer was.

- Ik ben zo´n vies meisje eigenlijk dat ik niet eens eerlijk durf te zijn over hoe vies. Terwijl ik altijd eerlijk ben over alles. Dus kun je nagaan.

- Ik wil naar Zuid-Afrika want ik mis Rob, Barry en Ulla.

- Ik heb paars haar. En ik heb schoenen met roze veters. En ik ben 27 jaar.

- Ik heb nog steeds honger.

- Ik verveel me.

- Ben ik blij dat ik geen vliegangst heb.

- Heb ik zin in ei, of heb ik zin in chocoladepasta?

- Ik heb het koud

Ik haat verliefdheid

Ik ben zo ontzettend stapelverliefd op mijn vriendje, dat ik er strontchagrijnig van wordt.
Ik ben nu aan het werk, maar heb echt al heel de ochtend geen fuck gedaan. Beetje koffie gedronken, zitten kletsen met collega's, honderd keer Hyves checken, honderd keer mijn Hotmail checken en ondertussen kan ik alleen maar aan hem denken. Ik draai de meeste geile sex fantasien met hem in mijn hoofd af of fantaseer dat ik gewoon lekker knus in zijn armen lig. En dat dat op dit moment niet kan doet gewoon pijn in mijn buik.

We hebben nu 3 maanden verkering en dit vreselijke gevoel wordt met de dag erger. Ik vind er echt geen klap aan zo. Ik ben bijna nog liever single en depressief dan dit knagende, irritante, rommelende, vervelende, zeurende gevoel van hem moeten missen in mijn buik en mij op niks kunnen concentreren. Bijna dan. Want als we samen zijn ben ik heel blij. Lekker tegen mekaar aan liggen op de bank en sexen zoveel als ik maar wil.
Ja een vriendje hebben heeft best zijn voordelen. Maar op het moment vind ik het maar kut. Bah. Wat nou roze wolk. Wat nou "het is zo heerlijk om verliefd te zijn."

Ik ben gewoon verslaafd, verslaafd aan hem. En zonder hem zijn betekent afkicken. en afkicken is kut.

Final Destination

Ik ben door het oog van de naald gekropen. Ik had hier misschien niet kunnen zijn. Beelden flitsen continu door mijn hoofd. De paniek, mijn hartslag die wel 200 leek te gaan, mijn droge mond, de adrenaline, de machteloosheid. Ik kan met recht zeggen dat ik een engeltje op mijn schouder heb.

De voortekenen waren duidelijk.
Het begon met het uitprinten van de ticket naar Londen. Er stond geen streepjescode op. Bij het inchecken op Eindhoven Airport zeiden ze dat dat geen probleem was. Little did we know…
Toen wij, mijn vriendin M. en ik, vrijdag in het vliegtuig op weg naar Londen zaten, kwam er een vrouw voor ons zitten. Ik had een te grote koffer (ik ging winkelen in Londen, dus ik wilde een extra grote koffer) in de bagageruimte boven ons hoofd gedaan. Hij was 10 cm te lang, wat betekende dat hij niet dwars in het ruim paste, maar over de breedte. Ik dacht dat ik daar wel mee weg zou komen. En bij het inchecken hadden ze daar ook niks over gezegd.
De vrouw voor ons zag mijn koffer en begon te zeuren. “Belachelijk dat mensen zich niet aan de regels houden, dat kan toch niet” en nog veel meer gezeur. M. en ik zaten haar uit te lachen. Little did we know…

Het weekendje Londen was te gek. Veel gewinkeld (de buit: 5 paar nieuwe sneakers), een vette club bezocht (google op de Shunt) en een hoop gezelligheid.
Maar daar diende het volgende voorteken zich aan. Door het winkelen waren we niet op tijd bij de metro. Deze ingang op Oxford Street was ook nog eens dicht. Dus moesten we helemaal omlopen naar een andere metrolijn waardoor we weer flink wat tijd verloren.
Om 17:05 zou ons vliegtuig vertrekken en om 16:10 kwamen we aan op het vliegveld. In principe nog tijd genoeg.
Toen we bij de gate kwamen lieten we onze tickets zonder streepjescode zien. En dat accepteerde ze niet. We moesten in de lange rij gaan staan voor Ryan Air. Op dat moment zonk de moed ons al in de schoenen. Zouden we wel op tijd zijn? We besloten om voor de zekerheid onze bagage toch maar in te checken omdat mijn koffer te groot was en die van M. te zwaar.
Toen bleek dat we bij de verkeerde zone stonden. De tickets kon ze wel opnieuw uitprinten maar de bagage kon niet ingecheckt worden. We besloten de gok te wagen. Little did we know…

We kwam aan de bij de gate en het meisje daar zette meteen de koffer van M. op de weegschaal. Op dat moment wist ik meteen dat ik de Sjaak was. Ze zou meteen zien dat mijn koffer te groot was. En inderdaad. Ik mocht er niet door, welke argumenten ik ook noemde.
Ondertussen was het 16:40. Ze waren al een het boarden. Op dat moment ging mijn hartslag als een razende omhoog en werd mijn mond kurkdroog. Ik wist dat ik met mijn mogelijkheid mijn bagage op tijd kon inchecken. Ik riep tegen M. dat zij maar moest gaan boarden. En ik wist dat ik zou moeten overnachten op de luchthaven want de volgende vlucht zou pas om 7:00 ’s morgens gaan.
Ik rende tegen beter weten in naar de juiste zone van Ryan air. Daar stond een rij van wel 20 meter lang. Dat zou zeker 45 minuten duren. Ik probeerde nog voor te schieten maar werd teruggefloten door het personeel.
Op dat moment raak ik in paniek. Wat moet ik doen? Wat gaat M. doen. Zou ze vannacht bij me blijven of zou ze naar Nederland vliegen. Zou ik morgen terug kunnen vliegen? Ik wist in ieder geval zeker dat dit de ergste nacht in mijn leven zou worden. 14 uur wachten op een vliegtuig!
Op dat moment belde M. Ze was onderweg naar het vliegtuig. Ze vroeg wat ze moest doen. Ik wist het niet, ik kon haar niet vragen of ze bij me wilde blijven, maar ik wilde ook niet alleen blijven. Ze zei dat ze eerst ging kijken hoe lang de rij was bij het vliegtuig en dat ze dan terug zou bellen.

Op dat moment besloot ik om bij een andere balie het opnieuw te proberen met mijn koffer. Ik rende terug naar de ingangen en zag een man staan. Door mijn hoofd schoot dat ik het met mijn mooie blauwe ogen misschien wel kon redden.
Expres hield ik de koffer links achter me. En, zonder enige moeite, liet hij me door!
Yes, ondertussen was het 16:55. Nog 10 minuten voor het vliegtuig zou gaan.

Er stond weer een rij bij het poortje. Ik riep: “my flight leaves in one minute” en iedereen liet mij voor.
Mijn riem uit, mijn jas uit, koffer op de band. Even zei iemand van de douane, “there is something wrong with dat suitcase”. Maar gelukkig, het ging niet over de mijne.
Ik pakte de koffer van de band, mijn jas en mijn riem over mijn arm, ticket en paspoort in mijn hand en rennen maar.
Doordat ik zonder riem renden zakte mijn broek af. Ik denk dat je zeker 10 cm bilspleet zag en een mooie zwarte string, maar het interesseerde me niks (later zei maaike dat ook zij met ontblote billen had rondgerend).
Ik moest even stoppen om mijn jas opnieuw goed op mijn arm te leggen. Toen tikte iemand mij aan. “Is this your ticket?”. Had ik ook nog eens mijn ticket laten vallen. Het volgende voorteken!

Ondertussen belde M. Ze stond bij het vliegtuig en er was nog een steeds een lange rij! Yes, ik zou het halen!
Na 5 minuten rennen zag ik M. zwaaien. Ja ik was er! De opluchting die ik toen voelde kan ik met geen pen beschrijven. Ik kon het gewoon niet geloven. Alles wat er mis kon gaan was mis gegaan, maar alles wat er vervolgens goed kon gaan, was ook goed gegaan. Er stonden nog maar 6 mensen in de rij. M. rende naar een winkeltje om drinken te kopen en op dat moment riepen ze om “the flight takes off in 2 minutes”. Even dacht ik dat we nu alsnog door het drinken kopen van M. te laat zouden komen, maar gelukkig daar kwam ze aan.
Als allerlaatste gingen we naar binnen en de gate sloot achter ons.
In het vliegtuig paste mijn koffer natuurlijk niet in het laadruim. De steward sprak mij aan en zei dat mijn koffer te groot was. Ik zei dat ik overal doorheen gecheckt was en gelukkig zei dat hij hem wel even beneden in het kofferruim zou zetten. Gratis en voor niks dus.

Eindelijk zat ik. Rood, bezweet en met een hartslag van 250.
Een kwartier later, begon het hard te stormen en stortte ons vliegtuig neer.
Wat een doodzonde. Ondanks mijn tegenwerking heeft het lot het toch nog voor mekaar gekregen.

Van je familie moet je het hebben

De vriend van mijn tante vertelde laatst het volgende verhaal tegen mij:

"ik zat van de zomer op de verjaardag van je opa in de tuin met de hele familie (de koude kant ervan in ieder geval, want ik was er niet bij).
Ik had net de zoveelste stoppoging achter de rug dus ik had geen sigaretten bij. Tante T. (mijn oud-tante) was wel sigaretjes aan het roken. Ik vond de manier waarop ze dit deed al wel opvallend want haar pakje lag niet op tafel, maar zat in haar tas. Toen ze weer een sigaretje pakte zag ik dat het pakje nog bijna helemaal vol zat met sigaretten. Dus ik vroeg aan haar een sigaretje.
Met een zuur gezicht gaf ze me er eentje. Erg hartelijk vond ik dit al niet overkomen, maar ik besteedde er weinig aandacht aan.

Een uur later vroeg ik om nog een sigaretje. En wat ze toen zei, kan ik nog steeds met mijn volle verstand niet bij. Ze zei namelijk dat ze op waren! Terwijl ik zelf het volle pakje duidelijk in haar tas had zien zitten. Ik was echt Flabbergasted en ik geloof dat ik daarna een half uur stil ben geweest. De enige verklaring die ik mezelf maar bleef geven was dat ik het vast verkeerd gezien had, maar dat was mezelf voor de gek houden want ik wist het zeker. Nooit geweten dat deze mensen nog bestaan op de wereld. Tante T. heb ik die dag ook niet meer zien roken.

Een tijdje later ging ik naar de W.C., toevallig net na rante T.
Dacht ik dat ik die dag al een van de meest verwonderlijke dingen in mijn leven had meegemaakt, maar dit sloeg werkelijk alles. Op de W.C. stonk het namelijk heel duidelijk naar rook!
(Nu weet ik dat deze tante al zo lang als ik leef probeert te stoppen met roken. Regelmatig vertelt ze ook aan iedereen dat ze gestopt is, wat ze nooit lang volhoudt. Maar het erge is, for keeping up appearences, dat ze dan ook altijd tijdens zo'n zogenaamde stoppoging stiekem op de W.C. gaat roken. Iedereen van de familie weet en ruikt dit ook, maar ach, niemand zegt er wat over)

Terug in de tuin heb ik allerlei analyses en verklaringen voor mezelf proberen te zoeken voor dit meest gierige gedrag wat ik ooit heb meegemaakt. Maar antwoorden heb ik niet kunnen vinden.
Een paar minuten laten besloten we om naar huis te gaan, toevallig samen met tante T. Mijn vriendin, die ik nog niet had kunnen vertellen van dit voorval, stond in de gang haar jas te pakken, en rook duidelijk de rook. "He bah, wat stinkt het hier naar rook."
Op dat moment keek ik breed grijnzend naar tante T. om haar duidelijk te maken dat ik echt wel wist wat zich hier afgespeeld had.
Ze werd op slag rood en ik heb nog nooit iemand zo snel een jas aan zien doen, en weg zien gaan.
Nu, een half jaar na dato, speelt dit voorval nog regelmatig door mijn hoofd. Ik moet zeggen dat ik altijd wel in staat ben om het gedrag van mensen te analyseren en te begrijpen, maar in dit geval gaat me dat nooit lukken.