De allochtoon

Mijn vriendje is een allochtoon. En dat is zowel hilarisch als frustrerend.
Toen ik hem net kende deden we met zijn allen het spelletje Cranium. Omdat ik graag naast hem wilde zitten en zijn, wilde ik per se met hem in 1 team. Sindsdien wil ik nooit meer met hem in een team. Ek moest namelijk een mijter tekenen. En aangezien ze in Polen geen goede Sint hebben en hij net voorbij sinterklaas-leeftijd was toen hij in Nederland kwam, heeft hij nooit heeft geleerd wat een mijter is. Dus toen verloren we. Dik.
Ik had mijn lesje geleerd. Dus toen we laatst weer met zijn allen het spelletje 30 seconds gingen doen, riep ik meteen dat ik niet met hem in een team wilde. De jongens gingen tegen de meisjes.
Ek ging goed. Zijn team had al 4 van zijn 5 woorden geraden. Maar toen… “Ome Willem, wie is dah?”
Ook moest hij de naam Prins Harry omschrijven. En die ging zo: “Het is net zoals Willem-alexander maar dan is hij de tovenaarsleerling.” Cryptisch bedoeld maar niemand raadde het. Ek wist niet van het bestaan van Prins Harry. En ik kon bijna niet meer ademen van het lachen.
De zanger Prince omschreef hij als volgt: “Hij heeft aids, en is eraan dood gegaan en volgens mij was hij ook homo…en het is Willem-alexander.” Dat laatste deed het hem want toen riep er iemand Prins.

Baby's

(lepeltje lepeltje in bed)
- Liefje, zullen we baby’s maken.
- Nee eerst nog heel veel oefenen
- Hoeveel wil je oefenen dan?
- Nog 2000 keer.
- Ja maar… (stilte om te rekenen) dan zouden we elke dag moeten sexen en dan duurt het nog 6 jaar. En dan ben ik 34 als ie geboren wordt. Das veels te oud.
- Des te meer reden om 2 keer per dag te sexen dan.
- Ja daaaaag.

- Ik wil wel eerst een jongetje
- Nee ik wil eerst een meisje. Ik wil een mini-me!
- Die krijgen we dan toch als tweede.
- Maar ik denk dat we twee jongetjes krijgen.
- Waarom denk je dat?
- Dat voel ik zo.

- Ik vrees wel het ergste met onze kinderen. Dat worden enorme stuiterballen. Ik was vroeger altijd al de drukste van de klas en ik ben een meisje.
- Ik was ook een terrorkind.
- Nou dat wordt gezellig dan later.
- Ja, leuk he!

- Liefje, wat doe jij?
- Op dit moment steek ik er even een stokje voor.
- Oh...

In mijn hoofd

Eigenlijk is het vreemd dat het hier zo rustig is. Ik schrijf namelijk wel elke dag een blog. 1 probleem: ik schrijf hem in mijn hoofd. De meest mooie, ontroerende, spannende en grappige blogs heb ik al geschreven. Maar dat doe ik altijd op momenten dat ik niet kan schrijven. In de auto, in de trein of in bed. En even later ben ik de blog alweer vergeten.

Eigenlijk schrijf ik al sinds ik 10 ben blogs in mijn hoofd. Ik overdenk dingen die ik heb meegemaakt en in mijn hoofd herhaal ik ze in verhaal-vorm: "Waarom deed hij dat? Vroeg ik mezelf af. Ik schudde mijn hoofd terwijl ik hem aankeek".
Zo gaat dat dus. ik heb waarschijnlijk al wel meer dan een miljoen blogs bedacht, alleen dus helaas niet geschreven. Of ja, blogs? Die bestonden toen nog niet. Columns dan.

Ik zou willen dat ik een apparaatje in mijn hoofd had dat zodra ik weer een blog zou bedenken, deze automatisch uit de printer zou rollen. Dan zou ik waarschijnlijk een heel succesvolle blogschrijfster zijn geworden.
Maar helaas. Voor mij is een andere carrière weggelegd.