Ik deel jongens in 5 categorieën in:
- De ONS: One-Night-Stand.
- De SV: Sex-Vriend
- De V+: Vriendschap Plus
- De BV: Beste-Vriend
- De LLV: Lepeltje-Lepeltje-Vriend
De ONS spreekt voor zich. Dat is een jongen die je dronken opduikelt in de kroeg, die je mee naar huis neemt, waar je matige sex mee hebt, en die meteen na de sex verdwijnt, en waar je de volgende dag de naam niet meer van weet.
De SV is een jongen waar je vaker sex mee hebt. Eentje die je altijd kan bellen, die niks van je verwacht, en waar jij niks van verwacht. Eentje waarmee je een hoop aantrekkingskracht hebt maar die geen relatiemateriaal is. Hij kan ook best van te voren komen eten, waarna je een hoop lol hebt en waarna je gruwelijke sex hebt en die na de sex ook blijft slapen, lepeltje-lepeltje en waar je ook wel een ontbijtje voor maakt.
De V+ is een goede vriend waar je zo nu en dan eens het bed in duikt en die je de dag erna nog gewoon recht in de ogen kan aankijken. Met hem doe je ook alle andere dingen die je met een andere goede vriend ook zou doen, zoals gewoon thuis gezellig bijkletsen, leuk mee op stap, mee naar een festival of een bioscoopje. Uiteraard blijft de V+ ook altijd slapen, ook lepeltje-lepeltje, en voor hem maak je hele goeie ontbijtjes. Hij voelt zo vertrouwd dat de sex bijna is als in een relatie.
De BV is je beste vriend met wie je alles deelt. Het kan best zijn dat je BV een vriendin heeft. Dat maakt niet uit. Met de beste vriend slaap je gemakkelijk in 1 bed, zonder dat er ooit iets zou gebeuren. Je voelt je ook niet aangetrokken tot de BV.
En dan heb je de LLV. En daar wil ik het met jullie over hebben. Met de LLV gebeurt er namelijk helemaal niks, behalve dat je lepeltje-lepeltje tegen elkaar aanligt.
De LLV kan iedereen zijn, ook iemand van bovenstaande categorieën. Het hoeft niet per se een jongen te zijn, het kan ook een meisje zijn. Eigenlijk vind ik dat iedereen die ooit om welke reden dan ook in je bed slaapt, een LLV kan zijn. Want laten we eerlijk zijn. Het slaapt toch veel lekkerder tegen elkaar aan in 1 bed, dan rug tegen rug met de grote angst om elkaar per ongeluk aan te raken. Gewoon lekker dat knusse gevoel. Even het gevoel dat je niet alleen bent, dat je je begrepen voelt.
Dus ik pleit ervoor dat je altijd met wie dan ook lepeltje-lepeltje moet liggen.
Er zijn maar 2 regels om dit tot een succes te brengen: niet kussen, niet strelen. Gewoon lekker liggen.
Wie o wie wil mijn LLV zijn?
donderdag 28 augustus 2008
maandag 18 augustus 2008
Liefde is...
Liefde is… onzeker. En manisch-depressief.
Je kan veel zeggen over liefde, maar het is duidelijk dat het zich niet laat beïnvloeden of leiden.
Ik vind dat liefde, en dan verliefd zijn in het specifiek, moet worden toegevoegd aan de DSM IV, als een officiële psychiatrische stoornis. Het brengt men tot ernstige misdaden, tot euforische geluksgevoelens, tot diepe depressies, tot levenslange trauma´s, tot veranderingen in je persoonlijkheid, tot waanzin…
Ik zou willen dat liefde een aan en uitknop heeft.
Wat heb je aan liefde, als je weet dat hij je niet kan geven wat je zoekt. Wat heb je aan liefde als je weet dat je met hem je toekomst niet wil delen. Wat heb je aan liefde als hij het wel helemaal is, maar weet dat je hem nooit zal krijgen. Wat heb je aan liefde als hij het wel bijna helemaal is, maar net niet genoeg.
Het is vreemd wat er dan in je buik gebeurd. Eerst dansten en fladderden daar de mooiste vlinders uitbundig. Maar als het dan misgaat in de liefde, veranderen die vlinders in giftige, sarcastische motten, die de boel weg lijken te knagen totdat het helemaal wegrot van binnen.
Wie of wat zorgt ervoor dat je toch van hem gaat houden. Is het alleen puur een chemisch stofje in je hersenen? Is het een groter omvattend iets, het lot? Is het puur toeval? Is het verveling omdat je eenmaal al een tijdje niet verliefd bent geweest en hij je net op het juiste moment aandacht geeft? Is het die ene blik in zijn ogen, net die ene juiste vraag op het juiste moment?
Ik heb momenteel geen hoge pet op de van de liefde. Het heeft me meestal alleen maar ongelukkiger dan gelukkiger gemaakt. Ja, de mooie momenten wegen wel op tegen de minder mooie, maar het wint het dan ook maar net.
Ik kan zeggen dat ik maar 1 keer echt heb mogen kennismaken met de liefde. Al die tientallen keren dat ik verliefd was, tel ik niet mee. Want wat waren dat nu voor verliefdheden. Geef mij een beetje aandacht en ik ben al gauw verliefd. Maak een beetje een leuke grap, en ik ben al verliefd. Heb een mooi hoofd op een mooi lichaam en ik ben al verliefd. Nee, dat tel ik dus niet mee. dat zijn crushes, alhoewel niet eens dat... dingetjes...
Maar die ene keer dat ik de liefde mocht ontmoeten, die zal ik nooit vergeten. Ik ben blij dat ik de liefde heb mogen leren kennen. Ik weet nu wat ik verdien en waar en hoe ik de liefde moet zoeken. Ik weet hoe de liefde eruit ziet. Ik kan me hem nog scherp voor de geest halen. Ik word vervuld met een warm gevoel als ik eraan denk. Ook soms met een triestig gevoel, omdat het uiteindelijk niet zo heeft mogen zijn. En eerlijk is eerlijk, ook soms met een beetje heimwee.
Het nadeel is, is dat die juiste liefde moeilijk te zoeken is, vooral nu ik juist weet hoe hij eruit ziet. Waar ik voorheen zou denken dat ik de juiste liefde had gevonden, weet ik nu dat dat een vermomming was. Iemand die eruitzag als, maar het niet bleek te zijn. Een soort van broodje frikandel. Het ziet er lekker uit, maar uiteindelijk niet bevredigend genoeg.
Vind de liefde het soms leuk om verstoppertje te spelen? En andere mensen als de liefde te laten vermommen? Nou, dan kan ik zeggen dat ik aan dat hele spelletje geen drol aan vind.
Ik weet het, ik klink sarcastisch. Ik ben momenteel single, en dat bevalt prima. Zo lang ik niet zeker ben van dat de liefde mij ook mooie dingen kan brengen, ga ik er niet naar op zoek, en wil ik hem ook niet vinden. Ook het idee dat ik jaren lang, misschien wel een leven lang, met dezelfde persoon moet delen, maakt me angstig. Daar lijkt me ook echt niks aan. Op een gegeven moment raak je toch op iemand uitgekeken?
Wie oh wie, wil mij hier nu gaan vertellen dat liefde wel iets moois is, en waarom het zo mooi is? Want ik geloof er niet meer in. Ik vind er geen bal aan.
Je kan veel zeggen over liefde, maar het is duidelijk dat het zich niet laat beïnvloeden of leiden.
Ik vind dat liefde, en dan verliefd zijn in het specifiek, moet worden toegevoegd aan de DSM IV, als een officiële psychiatrische stoornis. Het brengt men tot ernstige misdaden, tot euforische geluksgevoelens, tot diepe depressies, tot levenslange trauma´s, tot veranderingen in je persoonlijkheid, tot waanzin…
Ik zou willen dat liefde een aan en uitknop heeft.
Wat heb je aan liefde, als je weet dat hij je niet kan geven wat je zoekt. Wat heb je aan liefde als je weet dat je met hem je toekomst niet wil delen. Wat heb je aan liefde als hij het wel helemaal is, maar weet dat je hem nooit zal krijgen. Wat heb je aan liefde als hij het wel bijna helemaal is, maar net niet genoeg.
Het is vreemd wat er dan in je buik gebeurd. Eerst dansten en fladderden daar de mooiste vlinders uitbundig. Maar als het dan misgaat in de liefde, veranderen die vlinders in giftige, sarcastische motten, die de boel weg lijken te knagen totdat het helemaal wegrot van binnen.
Wie of wat zorgt ervoor dat je toch van hem gaat houden. Is het alleen puur een chemisch stofje in je hersenen? Is het een groter omvattend iets, het lot? Is het puur toeval? Is het verveling omdat je eenmaal al een tijdje niet verliefd bent geweest en hij je net op het juiste moment aandacht geeft? Is het die ene blik in zijn ogen, net die ene juiste vraag op het juiste moment?
Ik heb momenteel geen hoge pet op de van de liefde. Het heeft me meestal alleen maar ongelukkiger dan gelukkiger gemaakt. Ja, de mooie momenten wegen wel op tegen de minder mooie, maar het wint het dan ook maar net.
Ik kan zeggen dat ik maar 1 keer echt heb mogen kennismaken met de liefde. Al die tientallen keren dat ik verliefd was, tel ik niet mee. Want wat waren dat nu voor verliefdheden. Geef mij een beetje aandacht en ik ben al gauw verliefd. Maak een beetje een leuke grap, en ik ben al verliefd. Heb een mooi hoofd op een mooi lichaam en ik ben al verliefd. Nee, dat tel ik dus niet mee. dat zijn crushes, alhoewel niet eens dat... dingetjes...
Maar die ene keer dat ik de liefde mocht ontmoeten, die zal ik nooit vergeten. Ik ben blij dat ik de liefde heb mogen leren kennen. Ik weet nu wat ik verdien en waar en hoe ik de liefde moet zoeken. Ik weet hoe de liefde eruit ziet. Ik kan me hem nog scherp voor de geest halen. Ik word vervuld met een warm gevoel als ik eraan denk. Ook soms met een triestig gevoel, omdat het uiteindelijk niet zo heeft mogen zijn. En eerlijk is eerlijk, ook soms met een beetje heimwee.
Het nadeel is, is dat die juiste liefde moeilijk te zoeken is, vooral nu ik juist weet hoe hij eruit ziet. Waar ik voorheen zou denken dat ik de juiste liefde had gevonden, weet ik nu dat dat een vermomming was. Iemand die eruitzag als, maar het niet bleek te zijn. Een soort van broodje frikandel. Het ziet er lekker uit, maar uiteindelijk niet bevredigend genoeg.
Vind de liefde het soms leuk om verstoppertje te spelen? En andere mensen als de liefde te laten vermommen? Nou, dan kan ik zeggen dat ik aan dat hele spelletje geen drol aan vind.
Ik weet het, ik klink sarcastisch. Ik ben momenteel single, en dat bevalt prima. Zo lang ik niet zeker ben van dat de liefde mij ook mooie dingen kan brengen, ga ik er niet naar op zoek, en wil ik hem ook niet vinden. Ook het idee dat ik jaren lang, misschien wel een leven lang, met dezelfde persoon moet delen, maakt me angstig. Daar lijkt me ook echt niks aan. Op een gegeven moment raak je toch op iemand uitgekeken?
Wie oh wie, wil mij hier nu gaan vertellen dat liefde wel iets moois is, en waarom het zo mooi is? Want ik geloof er niet meer in. Ik vind er geen bal aan.
zondag 10 augustus 2008
Ik haat dikke kinderen
Dikke kinderen zijn zo ontzettend fokking lelijk. In principe zijn bijna alle dikke mensen lelijk, maar bij kinderen is het toch wel extra duidelijk dat de mens niet gemaakt is om dik te worden.
Het gezicht van een dik kind bestaat eigenlijk alleen maar uit dikke, vette, drillerige en celluliterige wangen. Ik kan er uren naar kijken.
Dat op zich is al een bizar verschijnsel, uren lang naar iets willen kijken wat heel lelijk is.
Ik kan echt uren naar een vet lelijk iemand kijken en ontzettend kicken op alle emotie´s die me dan overkomen. Walging, verbazing, verwondering, irritatie, misselijkheid. Net zo lang tot ik zin heb om zo iemand paff keihard een klap te verkopen. Puur gewoon omdat hij zo lelijk is. En er dus om vraagt.
Door persoonlijke omstandigheden heb ik twee keer een jaar lang twee keer per week tegen een etend dik kind moeten aankijken. Toen kwam ik erachter dat er nog iets erger is dan een dik kind. Namelijk kijken naar een dik kind dat eet. Het lijkt alsof die wangen en onderkinnen apart van mekaar een eigen leven gaan leiden. Alsof er dikke maden of andere parasieten zich door het hele hoofd verspreiden naarstig op zoek naar nog meer eten. Heel bijzonder hoe vet zich gedraagt als het zich beweegt.
Dikke kinderen scheppen ook altijd twee keer op. Op die momenten krijg ik altijd het visioen dat ik mijn vuist boor in hun dikke wang, die dan helemaal geabsorbeerd wordt en met 100 kilometer per uur terugschiet.
En dan nog iets, het lichaam van een dik kind. Zo mogelijk nog walgelijker dan hun dikke hoofd. Op de een of andere manier zijn altijd de kont en de heupen het dunste deel van hun lichaam en dat hoort gewoon niet zo te zijn. Vooral niet bij meisjes. De rug is zo breed dat je er makkelijk de Nijmeegse wandelvierdaagse op kan lopen. De buik zo vet dat je er de kindjes in Afrika makkelijk een maand lang van kan voeden. Ik verdenk alle dikke kinderen ervan dat ze hun broertje hebben opgegeten.
Alle dikke kinderen zijn ook dom. Ik weet dat dat niet zo is, maar op de een of andere manier ben ik genetisch zo bepaald dat ik zeker weet dat alle dikke kinderen dom zijn. Ook kunnen dikke kinderen niet voor zichzelf opkomen en humor hebben ze al helemaal niet.
Alle dikke kinderen zeuren om snoep in de supermarkt. Op dat moment heb ik zin om het meldpunt kindermishandeling te bellen om hun ouders aan te geven en uit de ouderlijke macht te zetten. Want laten we wel wezen, het is compleet de schuld van de ouders.
In de supermarkt krijg ik de neiging om op die ouders af te stappen en ze verrot te schelden omdat het gewoon pussy’s zijn omdat ze geen nee durven te zeggen tegen die lilleken draken van kinderen die zeuren om een snoepje.
De laatste jaren is het aantal dikke kinderen explosief gestegen. Opmerkelijk is dat de ziektekostenverzekeringen evenredig explosief gestegen zijn. Want al die dikke kinderen krijgen suikerziekte, of andere aan dikheid gerelateerde gezondheidsklachten. En daar moet de dunne mens dan voor opdraaien. Want 80% van alle dikke kinderen worden dikke volwassenen. En die krijgen allemaal hartproblemen.
Ik vind dat ze daarom de maagband moeten verbieden. Want als dikke mensen nu dik blijven en alleen maar dikker worden, zullen ze eerder een vroege dood sterven. En dan treed Darwins surival of fittest in werking, en zullen er over 100 jaar geen dikke mensen meer bestaan omdat alleen dan genetisch bepaalde dunne mensen zullen overblijven.
Het gezicht van een dik kind bestaat eigenlijk alleen maar uit dikke, vette, drillerige en celluliterige wangen. Ik kan er uren naar kijken.
Dat op zich is al een bizar verschijnsel, uren lang naar iets willen kijken wat heel lelijk is.
Ik kan echt uren naar een vet lelijk iemand kijken en ontzettend kicken op alle emotie´s die me dan overkomen. Walging, verbazing, verwondering, irritatie, misselijkheid. Net zo lang tot ik zin heb om zo iemand paff keihard een klap te verkopen. Puur gewoon omdat hij zo lelijk is. En er dus om vraagt.
Door persoonlijke omstandigheden heb ik twee keer een jaar lang twee keer per week tegen een etend dik kind moeten aankijken. Toen kwam ik erachter dat er nog iets erger is dan een dik kind. Namelijk kijken naar een dik kind dat eet. Het lijkt alsof die wangen en onderkinnen apart van mekaar een eigen leven gaan leiden. Alsof er dikke maden of andere parasieten zich door het hele hoofd verspreiden naarstig op zoek naar nog meer eten. Heel bijzonder hoe vet zich gedraagt als het zich beweegt.
Dikke kinderen scheppen ook altijd twee keer op. Op die momenten krijg ik altijd het visioen dat ik mijn vuist boor in hun dikke wang, die dan helemaal geabsorbeerd wordt en met 100 kilometer per uur terugschiet.
En dan nog iets, het lichaam van een dik kind. Zo mogelijk nog walgelijker dan hun dikke hoofd. Op de een of andere manier zijn altijd de kont en de heupen het dunste deel van hun lichaam en dat hoort gewoon niet zo te zijn. Vooral niet bij meisjes. De rug is zo breed dat je er makkelijk de Nijmeegse wandelvierdaagse op kan lopen. De buik zo vet dat je er de kindjes in Afrika makkelijk een maand lang van kan voeden. Ik verdenk alle dikke kinderen ervan dat ze hun broertje hebben opgegeten.
Alle dikke kinderen zijn ook dom. Ik weet dat dat niet zo is, maar op de een of andere manier ben ik genetisch zo bepaald dat ik zeker weet dat alle dikke kinderen dom zijn. Ook kunnen dikke kinderen niet voor zichzelf opkomen en humor hebben ze al helemaal niet.
Alle dikke kinderen zeuren om snoep in de supermarkt. Op dat moment heb ik zin om het meldpunt kindermishandeling te bellen om hun ouders aan te geven en uit de ouderlijke macht te zetten. Want laten we wel wezen, het is compleet de schuld van de ouders.
In de supermarkt krijg ik de neiging om op die ouders af te stappen en ze verrot te schelden omdat het gewoon pussy’s zijn omdat ze geen nee durven te zeggen tegen die lilleken draken van kinderen die zeuren om een snoepje.
De laatste jaren is het aantal dikke kinderen explosief gestegen. Opmerkelijk is dat de ziektekostenverzekeringen evenredig explosief gestegen zijn. Want al die dikke kinderen krijgen suikerziekte, of andere aan dikheid gerelateerde gezondheidsklachten. En daar moet de dunne mens dan voor opdraaien. Want 80% van alle dikke kinderen worden dikke volwassenen. En die krijgen allemaal hartproblemen.
Ik vind dat ze daarom de maagband moeten verbieden. Want als dikke mensen nu dik blijven en alleen maar dikker worden, zullen ze eerder een vroege dood sterven. En dan treed Darwins surival of fittest in werking, en zullen er over 100 jaar geen dikke mensen meer bestaan omdat alleen dan genetisch bepaalde dunne mensen zullen overblijven.
Abonneren op:
Posts (Atom)