Cursus Brabants

Ernstig grappig.

Ik ben niet geniaal

Ik lees blogs, veel blogs.
Dat moet ik eigenlijk niet doen, want uit elke blog die ik lees, blijkt dat ik niet geniaal ben.
Ik ben jaloers op veel bloggers.
Ik ga ze niet bij naam noemen, want dan gaan jullie ze lezen en als jullie ze lezen, dan leest helemaal niemand mijn blogs en dan sterf ik een akelig trieste dood.

Ik weet dat er mensen zijn die mijn blogs graag lezen en ze hilarisch en herkenbaar vinden en ze daarom blijven lezen. Ergens snap ik dat ook wel, want er zijn blogs van mezelf die ik amusant vind, maar geniaal zijn ze niet.

Maar wat is geniaal, denk ik dan. Voor mij heeft het te maken met bepaalde woordkeuzes in combinatie met bepaalde zinsopbouw.
Ik kan nooit aan dat niveau tippen van vele bloggers. Nu heeft iedere soort blog zijn eigen kwaliteiten waar je jezelf in kan vinden of niet dus dat staat er los van, maar toch.

Ik heb een magere woordenschat. Ik lees soms blogs waarin bepaalde synoniemen verwerkt zijn waar ik never nooit niet op gekomen zou zijn. Daardoor voel ik mij een loser in bloggersland.
Maar tegelijkertijd besef ik mij dat de keuze van een woord niet hoeft te bewijzen dat je blog geniaal is (Harry Mulisch is niet te vergelijken met Kluun bijvoorbeeld. Toch lees ik liever Kluun dan Mulisch)

Misschien ben ik beter in het verklaren van teksten, dan in het schrijven ervan. Voor mijn Nederlands mondeling op de Havo, over Bernlef, haalde ik een 10!
De eerste 10 in jaren, vertelde mijn Nederlands lerares! Ik kan Bernlef dan ook verklaren als de beste.
In mijn opleiding moesten we ook korte verhalen schrijven. Ook daarin werd ik erkend als de beste. Als het goed is wordt mijn korte verhaal nog steeds elk jaar voorgelezen als voorbeeld.

Maar toch. Ik ben niet geniaal. En ik zou dat graag willen. Ik word vervuld met triestheid als ik weer eens geniale zinnen of woordkeuzes te lezen krijg, waar ik zelf nooit of te nimmer op zou komen,
Het is mijn lot. Ik zal het moeten accepteren. En blij moeten zijn met die lezers die mijn blogs wel geniaal en hilarisch vinden.

T-

FF zeiken

Al wekenlang spelen de volgende gedachten door mijn hoofd maar ik vind dat ze allemaal geen aparte blog verdienen dus ik zet ze maar in 1 blog.

Sinterklaas:
Ik word schijtziek van Sinterklaas op tv.
Ik snap het ook niet. De doelgroep is duidelijk. Kinderen van nul tot zeven jaar. Ik ken de demografie van Nederland niet, maar dit zal maar om enkele duizenden kinderen gaan. Waarom wordt er dan zo veel aandacht aan besteed?
Je hebt de reclames, de Sinterklaas-journaals, de Sinterklaas-liedjes in de supermarkt, overal die smerige pepernoten, noem maar op.
Sinterklaas, je bent een oude zak en ga terug naar Spanje. Ik moet je niet en heb je nooit gemogen. Ik wist al vanaf me zevende dat je niet bestond, en in tegenstelling tot veel andere kinderen die een trauma overhielden aan het ontmaskeren van deze leugen, trok ik juist aan je baard en vond ik mezelf super stoer dat ik je ontmaskerd had. Lul!

Pesten:
Ik wil een stichting opzetten: de pro-pesten-stichting.
Want weet je dat juist de kinderen die vroeger gepest zijn, de meest coole volwassenen worden? Ik vind daarom dat pesten gestimuleerd moet worden omdat je daarmee juist een hoop goede dingen leert over jezelf en er alleen maar een beter mens van word. Niet allemaal zielig gaan lopen doen omdat je vroeger gepest werd, maar er juist dankbaar voor zijn en je pester op je blote knietjes ervoor bedanken.

T-:
Ze heeft nu drie en een halve week een relatie en negen dates gehad. Van die negen dates heeft ze er acht op de bank door gebracht. En dan zitten ze ook de hele tijd aan mekaar vast geplakt.
1 date was met wederzijdse vrienden en ook toen zaten ze klef aan mekaar vast geplakt. Getver de getver. In die drie en een halve week is T- twee keer op stap geweest in plaats van zes keer.
T- is een duidelijke loser. Ik heb het haar nog niet horen zeggen, maar wel zien denken: `ik heb rust gevonden`.
En is ze dan eindelijk een keer een avond zonder hem, dan voelt ze zich onrustig en wilde ze dat ze met hem was.

Sneeuw:
Sneeuw is kut want het is koud.

Sigaretten:
Zijn kut want lekker maar ik heb er nu nog maar 1 en de nacht begint net.

Bah.

Licious

Het vervolg

Om dit uit te kunnen leggen fabriceer ik voor de gelegenheid even een 3e persoon in mijn persoonlijkheid: de objectieve waarnemer.
T-Licious: dit is een samenvoeging van 2 persoonlijkheden. Namelijk T- (de beginletter van haar echte naam) die serieus en filosofisch in het leven staat.
En Licious, de alterego van T-, die geweldig mooi, intelligent, narcistisch, onweerstaanbaar aantrekkelijk etcetera enzovoorts is.

Ik zit in tweestrijd, zoals jullie al hebben kunnen lezen. Voor deze blog even in driestrijd, maar laten we het vooral niet moeilijker maken dan het al is.
Licious noemde het al eerder in deze blog: Mijn leven volgens Yin en Yang

Nu, meer dan ooit, is deze tweestrijd er. Licious heeft een ontzettende hekel aan T- momenteel, gezien T- momenteel een relatie heeft, zoals je kon lezen in: Ik haat mensen met een relatie

Dus deze twee voeren nu continu een strijd. Beide hebben een hoop te vertellen, maar ze zitten elkaar steeds in de weg. Na al dat gevecht hebben ze besloten om dan maar naast mekaar te leven. Dit betekent dat ze vast veel commentaar op elkaars blog zullen hebben en ze samen water en vuur zullen zijn, maar de een kan niet bestaan zonder de ander.
Ik, als objectieve waarnemer, ben erg benieuwd hoe dit gaat lopen.
Lezers, blijf dus regelmatig deze blog checken. Mijn bezoekersaantal is de afgelopen 2 weken dramatisch gedaald, maar ik beloof jullie dat er snel weer nieuwe shit geplaatst word.

groet,
T-, Licious en de objectieve waarnemer.

Back to sleep

Jullie zien het goed. Al een week niet geblogged. En waarom? Omdat er momenteel in het leven van T. geen cynisme en sarcasme bestaat.
En ja, daar kan inderdaad maar 1 reden voor bestaan. Mijn ergste nachtmerrie is waarheid geworden: ze is verliefd! Ze kan er maar niet over ophouden en loopt de hele dag te stuiteren. En hij is ook nog eens verliefd op haar. En hij is ook nog eens erg leuk. Bah bah. Wordt er schijtziek van. Dus ik ga maar weer slapen want al dat positivisme kan ik echt niet aan.
Hopelijk komt ze binnekort weer wat tot zinnen en kan ik mijn sarcastische shit hier weer droppen.

Vervlogen tijden

Vervlogen tijden. Niet in staat zijn om het af te sluiten, om het achter me te laten, om het los te laten.
Als tastbare bewijzen aan de herinneringen, alsof de herinneringen alleen niet genoeg waren. Alsof ik niet kon geloven dat het echt gebeurd was.

Smsjes voordat het mis ging. Dat waren de beste. Gelukshormonen die mijn lichaam doorgierden.
Smsjes nadat het mis ging. Beschamend. Stom. Pijnlijk.
Bijzondere smsjes, nare smsjes, vooral veel dronken smsjes.

Nog 1 keer terug in de tijd. Een samenvatting van mijn leven. Ik had de smsjes al ooit geselecteerd. De niet boeiende weggegooid.
Vanaf 1,5 jaar geleden tot aan vandaag. Nog even terug lezen. Mezelf afvragen waar het mis ging. Waarom het eerst wel kon. Wat het verschil dan maakte. Hoe ik mezelf voor de gek hield. Proberen te begrijpen en te analyseren maar niet tot een antwoord komen.

Omdat ik nooit om een antwoord vroeg. Ook niet durfde te vragen. Maar soms is het antwoord ook gewoon simpel. Heeft dat geen uren, dagen, weken of maanden aan zelf-of-de-ander-analyse nodig. Dingen zijn. Mensen zijn. Gevoelens zijn. En vaak worden die gevoelens niet beantwoord. Hoe moeilijk en onverklaarbaar ook. Ook omdat ik zeker leek te weten dat ik het gevoeld had. Dat het wel goed zat.

Nog 1 keer die kriebels in mijn buik, de knoop in mijn buik, de pijn in mijn buik. Het onbegrip, het plezier, de vreugde, de onzekerheid.
Sommige kon ik niet lezen. Dat lukte gewoon niet. Wilde het niet.
In plaats van 1 voor 1 markeren drukte ik de knop alle markeren in. De laatste 20 smsjes deselecteerde ik weer. Ik moet nog wat te lezen en te wissen hebben de volgende keer.

Voordat ik op verwijderen drukte twijfelde ik even. Maar ik besefte dat de enige reden waarom ik ze wilde laten staan was om mijn gevoel van eigenwaarde op te vijzelen. En op het moment dat ik dat besefte, besefte ik mij ook dat ik dat ik daar die smsjes niet voor nodig had. Dat gevoel zat al in me.

Al weken, maanden, zat ik tegen dit moment op te hikken. Vandaag voelde ik dat ik het kon. En ik heb het gedaan.
Ik voel me bevrijd, opgelucht. Een streep onder het verleden. Ik laat ze gaan. Ik laat ze los. En daarmee voel ik ruimte.

Overigens, bedenk ik me nu, krijg ik binnenkort een nieuwe gsm. En daar staan sowieso oude smsjes niet op. Dus eigenlijk voor niks gedaan. Praktisch gezien dan. Emotioneel gezien niet.

Waarom vrouwen altijd...

Mannen, opgelet. Bij deze enkele geheimen van vrouwen!

Waarom vrouwen altijd:
- Met zijn tweeën naar de wc gaan
Vrouwen zijn gezelschapswezens. Tijdens de WC spreken ze de avond door en roddelen ze wat af. Hier bespreken ze hun laatste avontuurtjes, hoe groot de bobbel in de broek van die ene gozer is, of hij neukbaar is etcetera enzovoorts.

- Na de sex naar de WC gaan.
Plassen na de sex verkleint de kans op blaasontsteking. In jullie piemels zitten nogal wat bacteriën en als die in onze plasbuis komen krijgen we een blaasontsteking. Hoe groter de piemel, hoe groter de kans is op een blaasontsteking. Maar de voornaamste reden is nog altijd om de hoeveelheid sperma te lozen in de wc. Je wilt toch niet gaan slapen terwijl er de hele nacht nog sperma lekt.

- Boos worden als je niet terug smst.
Vrouwen zijn van de details en overanalyses. Zelf kan ik het ook niet hebben als mannen niet terug smsen want dan blijf ik ze bestoken met smsjes. Terwijl als ik just not that into een man ben, en ik sms niet terug, ik dan ook nooit meer iets hoor van hem. Wat dat betreft wou ik dat ik een man was.
Vrouwen hangen hun gevoel van eigenwaarde op aan het terugsmsen van een man. Triest maar waar. Daarom hebben loverboys zoveel succes en bestaan er amper lovergirls.

- Tot in de details hun sexleven bespreken.
Vrouwen gebruiken nu eenmaal veel woorden. Zegt een man: “ik heb lekker geneukt”, zegt een vrouw: we hebben die en die standjes gedaan, ik ben niet klaargekomen, zijn piemel was zo en zo groot, we hebben nog lekker geknuffeld en we hebben goed gepraat.

- Gevaarlijker vreemdgaan dan mannen
Kijk, mannen gaan vreemd omdat ze hun lul achterna lopen. Dat kan gebeuren en dat zegt niks over de kwaliteit van hun relatie. Meestal blijft het dan ook bij 1 keer, of in ieder geval bij 1 keer met verschillende vrouwen. Dit hoeft dus helemaal geen bedreiging te zijn voor hun relatie.
Vrouwen gaan vreemd als het slecht gaat in hun relatie. En als ze vreemd gaan, is het meteen een langdurige relatie met 1 man. Dat is dus veel bedreigender voor hun eigen relatie. Vrouwen zijn wat dat betreft dus veel erger dan mannen.

- Minder psychiatrische stoornissen hebben dan mannen
Mannen hebben statistisch gezien een grotere kans op een psychiatrische stoornis dan vrouwen. Dit komt omdat vrouwen praten over hun gevoelens en mannen niet. Vrouwen zijn gewoon het sterke geslacht. Geen discussie over mogelijk.

- De baas zijn.
In welke cultuur dan ook, vrouwen zijn de baas. Mannen zijn ondergeschikt. Vrouwen zijn manipulatief en laten mannen denken dat ze de baas zijn, maar dat is dus nooit zo.
Dit zit hem in de kerndriften van een mens. Mannen willen altijd sex en moeten dus wachten tot een vrouw ook besluit om sex te willen. Dit zorgt ervoor dat mannen ondergeschikt zijn aan vrouwen.

Zo, dat waren weer even wat nutteloze weetjes...