Liefde is...

Liefde is… onzeker. En manisch-depressief.
Je kan veel zeggen over liefde, maar het is duidelijk dat het zich niet laat beïnvloeden of leiden.
Ik vind dat liefde, en dan verliefd zijn in het specifiek, moet worden toegevoegd aan de DSM IV, als een officiële psychiatrische stoornis. Het brengt men tot ernstige misdaden, tot euforische geluksgevoelens, tot diepe depressies, tot levenslange trauma´s, tot veranderingen in je persoonlijkheid, tot waanzin…

Ik zou willen dat liefde een aan en uitknop heeft.
Wat heb je aan liefde, als je weet dat hij je niet kan geven wat je zoekt. Wat heb je aan liefde als je weet dat je met hem je toekomst niet wil delen. Wat heb je aan liefde als hij het wel helemaal is, maar weet dat je hem nooit zal krijgen. Wat heb je aan liefde als hij het wel bijna helemaal is, maar net niet genoeg.
Het is vreemd wat er dan in je buik gebeurd. Eerst dansten en fladderden daar de mooiste vlinders uitbundig. Maar als het dan misgaat in de liefde, veranderen die vlinders in giftige, sarcastische motten, die de boel weg lijken te knagen totdat het helemaal wegrot van binnen.

Wie of wat zorgt ervoor dat je toch van hem gaat houden. Is het alleen puur een chemisch stofje in je hersenen? Is het een groter omvattend iets, het lot? Is het puur toeval? Is het verveling omdat je eenmaal al een tijdje niet verliefd bent geweest en hij je net op het juiste moment aandacht geeft? Is het die ene blik in zijn ogen, net die ene juiste vraag op het juiste moment?
Ik heb momenteel geen hoge pet op de van de liefde. Het heeft me meestal alleen maar ongelukkiger dan gelukkiger gemaakt. Ja, de mooie momenten wegen wel op tegen de minder mooie, maar het wint het dan ook maar net.

Ik kan zeggen dat ik maar 1 keer echt heb mogen kennismaken met de liefde. Al die tientallen keren dat ik verliefd was, tel ik niet mee. Want wat waren dat nu voor verliefdheden. Geef mij een beetje aandacht en ik ben al gauw verliefd. Maak een beetje een leuke grap, en ik ben al verliefd. Heb een mooi hoofd op een mooi lichaam en ik ben al verliefd. Nee, dat tel ik dus niet mee. dat zijn crushes, alhoewel niet eens dat... dingetjes...
Maar die ene keer dat ik de liefde mocht ontmoeten, die zal ik nooit vergeten. Ik ben blij dat ik de liefde heb mogen leren kennen. Ik weet nu wat ik verdien en waar en hoe ik de liefde moet zoeken. Ik weet hoe de liefde eruit ziet. Ik kan me hem nog scherp voor de geest halen. Ik word vervuld met een warm gevoel als ik eraan denk. Ook soms met een triestig gevoel, omdat het uiteindelijk niet zo heeft mogen zijn. En eerlijk is eerlijk, ook soms met een beetje heimwee.
Het nadeel is, is dat die juiste liefde moeilijk te zoeken is, vooral nu ik juist weet hoe hij eruit ziet. Waar ik voorheen zou denken dat ik de juiste liefde had gevonden, weet ik nu dat dat een vermomming was. Iemand die eruitzag als, maar het niet bleek te zijn. Een soort van broodje frikandel. Het ziet er lekker uit, maar uiteindelijk niet bevredigend genoeg.
Vind de liefde het soms leuk om verstoppertje te spelen? En andere mensen als de liefde te laten vermommen? Nou, dan kan ik zeggen dat ik aan dat hele spelletje geen drol aan vind.

Ik weet het, ik klink sarcastisch. Ik ben momenteel single, en dat bevalt prima. Zo lang ik niet zeker ben van dat de liefde mij ook mooie dingen kan brengen, ga ik er niet naar op zoek, en wil ik hem ook niet vinden. Ook het idee dat ik jaren lang, misschien wel een leven lang, met dezelfde persoon moet delen, maakt me angstig. Daar lijkt me ook echt niks aan. Op een gegeven moment raak je toch op iemand uitgekeken?

Wie oh wie, wil mij hier nu gaan vertellen dat liefde wel iets moois is, en waarom het zo mooi is? Want ik geloof er niet meer in. Ik vind er geen bal aan.