Age is nothing but a number?

Afgelopen weekend, bij het NSK, zei ik: “houdoe, tot volgend jaar”.
Toen ik het zei besefte ik mij ineens dat ik volgend jaar bijna 28 ben, want het duurt niet al te lang meer voor ik 27 ben.
En daar heb ik toch een dikke issue mee!

Ik vind het heerlijk om 26 te zijn. 26 is echt de perfecte leeftijd. Ik kan er nog over opscheppen zonder triest te zijn. Ik ben net 25 af, maar ben nog lang geen 30.
Ik word namelijk regelmatig 21 geschat. En als ik dan zeg dat ik 26 ben zie ik ze denken, wow, die ziet er dan wel goed uit voor haar leeftijd. Ik zie mezelf dan gewoon stijgen in hun aanzien. Ook is het best nog wel cool als jong broekie zijnde om een 26-jarige meid (vrouw krijg ik echt mijn strot niet uit) te scoren.
Maar als je 27 bent, gaan mensen echt wel denken, wow, dat is triest dat zij er nog zo jong uitziet en nog steeds het leven leidt en de kleren draagt van een 21-jarige.
En dat gaat alleen nog maar erger zijn als ik 28 ben.

Ik heb nooit een issue gehad met mijn leeftijd. Maar die begint nu toch wel te komen. Want ik ga er waarschijnlijk niet veel ouder uit zien over een paar maanden. Maar ik zal nog steeds wel vallen op 20-plussers. En die zullen dan denken, jeezus, die T-Licious is een Milf!. En ik wil echt geen Milf zijn.
Ik denk dat ik ga liegen over mijn leeftijd.

Toen ik 14 was dacht ik dat ik op mijn 27e mantelpakjes zou dragen, een koophuis zou hebben, getrouwd zou zijn en zwanger zou zijn van mijn 2e kind. Not gonna happen!
Ik heb gewoon al de neiging om te zeggen: je bent zo oud als je je voelt. Triest triest triest.