Vervlogen tijden

Vervlogen tijden. Niet in staat zijn om het af te sluiten, om het achter me te laten, om het los te laten.
Als tastbare bewijzen aan de herinneringen, alsof de herinneringen alleen niet genoeg waren. Alsof ik niet kon geloven dat het echt gebeurd was.

Smsjes voordat het mis ging. Dat waren de beste. Gelukshormonen die mijn lichaam doorgierden.
Smsjes nadat het mis ging. Beschamend. Stom. Pijnlijk.
Bijzondere smsjes, nare smsjes, vooral veel dronken smsjes.

Nog 1 keer terug in de tijd. Een samenvatting van mijn leven. Ik had de smsjes al ooit geselecteerd. De niet boeiende weggegooid.
Vanaf 1,5 jaar geleden tot aan vandaag. Nog even terug lezen. Mezelf afvragen waar het mis ging. Waarom het eerst wel kon. Wat het verschil dan maakte. Hoe ik mezelf voor de gek hield. Proberen te begrijpen en te analyseren maar niet tot een antwoord komen.

Omdat ik nooit om een antwoord vroeg. Ook niet durfde te vragen. Maar soms is het antwoord ook gewoon simpel. Heeft dat geen uren, dagen, weken of maanden aan zelf-of-de-ander-analyse nodig. Dingen zijn. Mensen zijn. Gevoelens zijn. En vaak worden die gevoelens niet beantwoord. Hoe moeilijk en onverklaarbaar ook. Ook omdat ik zeker leek te weten dat ik het gevoeld had. Dat het wel goed zat.

Nog 1 keer die kriebels in mijn buik, de knoop in mijn buik, de pijn in mijn buik. Het onbegrip, het plezier, de vreugde, de onzekerheid.
Sommige kon ik niet lezen. Dat lukte gewoon niet. Wilde het niet.
In plaats van 1 voor 1 markeren drukte ik de knop alle markeren in. De laatste 20 smsjes deselecteerde ik weer. Ik moet nog wat te lezen en te wissen hebben de volgende keer.

Voordat ik op verwijderen drukte twijfelde ik even. Maar ik besefte dat de enige reden waarom ik ze wilde laten staan was om mijn gevoel van eigenwaarde op te vijzelen. En op het moment dat ik dat besefte, besefte ik mij ook dat ik dat ik daar die smsjes niet voor nodig had. Dat gevoel zat al in me.

Al weken, maanden, zat ik tegen dit moment op te hikken. Vandaag voelde ik dat ik het kon. En ik heb het gedaan.
Ik voel me bevrijd, opgelucht. Een streep onder het verleden. Ik laat ze gaan. Ik laat ze los. En daarmee voel ik ruimte.

Overigens, bedenk ik me nu, krijg ik binnenkort een nieuwe gsm. En daar staan sowieso oude smsjes niet op. Dus eigenlijk voor niks gedaan. Praktisch gezien dan. Emotioneel gezien niet.