Interview met mijn 15-jarige zelf

Ik spreek met mezelf af bij het bankje bij het Grote Meer, het meer bij onze middelbare school.
Het meer waar altijd voor schoolfeesten ingedronken werd, waar de eerste en volgende kusjes werden uitgedeeld, waar de eerste en volgende jointjes gerookt werden en waar we elk tussenuur rondhingen.

Het is 1997. Ik zit op de enige Havo-Vwo school van het dorp die daardoor bekend staat als een kakschool. De populatie bestaat voor 75% uit nerds, voor 15% uit normalen, voor 7% uit rijkeluiskakkers, voor 1% uit gabbers, voor 1% uit alto´s en voor 1% uit skaters.
Ik behoor tot de laatste groep. Niet omdat ik ooit op een skateboard gestaan had of ooit naar herriemuziek geluisterd had, maar omdat ik de skateschoenen, wijde broeken en capuchonstruien cool vond. Behalve dat ik make-up droeg was er weinig vrouwelijks te bekennen aan mij en het Tom-boy gehalte in deze kledij beviel mij dan ook goed. Ook vond ik jongens in deze kleren uiterst sexy en dat is nu, 11 jaar na dato, niet veranderd.

Ik had het moeilijk in deze tijd. Een soort van depressief, ontheemd, eenzaam en met een chronisch gevoel van leegheid. Het is dat ik toentertijd nog niet wist dat er zoiets als krassen bestond, anders had ik mij zoals het een halve goth betaamd behoorlijk lopen scarificeren.

Samen staan we bij het Grote Meer. We dragen allebei skateschoenen en een baggy broek. Overigens draag ik pas sinds de laatste jaren ook veel rokjes, jurkjes en sexy shirtjes maar nog regelmatig hijs ik mij in mijn Tom-boy outfit. Some things never change.
Ik vraag haar of ze een sigaretje wil, dat is wel zo veel lekkerder dan een sjekkie. Dankbaar neemt ze die aan.
Het is vreemd om mezelf weer zo te zien. Ze heeft lange blonde haren met vage groene strepen erin en ze draagt een brilletje. Haar ogen zijn zwart omlijnd met kohlpotlood en ze kijkt quasi chagrijnig en nonchalant voor zich uit. Toch kan ik wel zien dat ze later een mooie meid gaat worden.
We gaan op het bankje zitten en het interview kan van start.

- Hoe gaat het ermee?
“Mwah. Kut he. Ik weet niet zo goed waar ik moet beginnen.”

- Ok, hoe gaat het op school?
“Qua leren niet zo. Ik zit in 4 VWO maar doe er niks voor. Maak nooit mijn huiswerk en ja, daar haal je niet echt goeie cijfers door. Vorig jaar ben ik op het randje over gegaan maar dit jaar zal het niet gaan lukken denk ik. Maar mooi niet dat ik 4 Vwo opnieuw ga doen. Dan ga ik liever naar de Havo.
In de klas is het kut. Het grootste deel van de klas bestaat uit nerds waar ik niks mee heb. De meiden dragen stomme kleren, zijn nog bezig met barbies, dragen geen makeup, gaan niet op stap, en hebben niet eens ooit met een jongen gezoend, terwijl ik al gewoon sex heb gehad.
De jongens zijn zielige sukkels met kleine pikkies. Daar heb je helemaal niks aan.
Dan zitten er een stuk of 6 van die populaire kakkers in mijn klas. Het enige wat ze doen is meelopen, mooi wezen en mij in de zeik zetten omdat ik anders ben dan zij. Ik ben de enige skater in de klas en zeg ook nog es vaak rare dingen die ze niet begrijpen. Ik sta er alleen voor, weet je wel.
Vooral de pauzes zijn kut. Ik weet niet waar ik moet gaan staan. Bij mijn vrienden van vorig jaar, of bij mijn nieuwe vrienden die mijn vrienden nog niet zijn.

“Hoe gaat het thuis?”
“Ook kut. Mijn ouders zijn echt vet irritant. Ik zit altijd alleen maar op mijn kamer en luister muziek of lees boeken. Mijn ouders snappen echt helemaal niks van me en ik snap nog minder van hun. Ik vind ze echt een stel trieste lui. Hoe kun je nou zo´n leven leiden? Elke dag dezelfde sleur, dezelfde saaie dingen, nooit wat spannends in je leven. Echt het grote voorbeeld van hoe ik het niet wil. Me moeder is een saaie doos en me vader is een klootzak. Ik kan niet wachten tot ik 18 ben en het huis uit ben. En me broer is een sukkel die denkt dat ie alles is.”

- Wat vind je het moeilijkst aan je leven momenteel?
“Dat ik overal en nergens bij hoor en me zo anders voel dan de rest. Soms wou ik dat ik zo´n popi meeloper was, dat zou het allemaal veel makkelijker maken, maar dan verloochen ik mezelf. Er zijn allerlei groepjes en in elk groepje zit wel iemand met wie ik overweg kan, maar ik hoor bij geen enkel groepje.
Ik kan ook mezelf niet zijn. Op de een of andere manier flap ik er vaak de raarste dingen uit in de les die ik zelf erg grappig vind, maar de popi´s kijken me dan aan alsof ik van mars kom en boren me de grond in. Ik probeer me er niks van aan te trekken maar het is toch kut, weet je. Niemand begrijpt mijn humor. Behalve bepaalde leraren. Zij zien me wel voor wie ik ben en met hun kan ik leuk kletsen en goed praten. Zij zeggen steeds dat ik er wel kom later, maar wat heb ik daar nu op dit moment aan?!
Ook thuis is het gewoon kut. Ik doe mijn ding en mijn ouders hebben geen idee van wie ik ben. Ze vinden me maar chagrijnig en egoïstisch en dat ben ik ook, want thuis hangt er echt geen enkele sfeer.

- Wat vind je wel leuk aan je leven?
“Ik trek veel op met een groepje jongens, skaters. Daar heb ik veel lol mee. Met een stel van hun heb ik ook al verkering gehad, maar op de een of andere manier maak ik het altijd na 2 weken uit. Ik weet niet wat dat is. Ben ik maanden verliefd op ze, krijg ik er iets mee, en dan vind ik ze stom. Dat schiet niet echt op.

- Waar zie je jezelf als je 26 bent?
“Ik wil graag met probleemjongeren werken. Dat lijkt me erg vet. Verder denk ik dat ik wel een relatie heb, waarschijnlijk al samen woon en misschien al wel aan kinderen ga beginnen. Qua kleren zal ik er wel netjes uitzien. Vrouwelijk enzo.
Verder zal ik in een succesvolle band zingen en veel optreden. Ook zal ik iets met toneel doen. Misschien dat ik ondertussen ook een tijd in het buitenland heb gezeten.
Hopelijk kan ik tegen die tijd wel eindelijk mezelf zijn en heb ik een leuke club vrienden en vriendinnen. Met mijn ouders en ik zal het ook wel beter gaan, al kan ik mij daar nu niks bij voorstellen. Mijn broer zal nog steeds wel een sukkel zijn, al zeggen ze dat je daar vaak later een betere band mee krijgt.

Dan is het tussenuur weer bijna voorbij. Ik geef haar nog een sigaretje en samen roken we die zwijgend op.
Zo onopvallend mogelijk observeer ik haar en ik zie haar denken. Alles overdenken. Ik kijk naar haar ogen en nu pas zie ik goed waarom mensen toch altijd aan mij vragen wat ik denk. Haar grote blauwgroene ogen worden donker en ze lijkt in zichzelf gekeerd. Ze is onbereikbaar en je kan alleen maar gissen naar wat ze denkt, maar diepe shit is het zeker.
Ik zou haar zo graag een knuffel willen geven. Zeggen dat het allemaal wel goed komt. Dat het zeker nog zwaar gaat worden, maar dat ze er wel gaat komen. Dat ze in zichzelf moet geloven en zich niets moet aantrekken van anderen. Dat ze bijzonder is en dat ze zich dat op een dag ook echt gaat beseffen. Maar ik weet ook dat dit haar pad is om te bewandelen. Ze komt er toch wel, zonder dat ik dit allemaal tegen haar heb kunnen zeggen.



Wordt vervolgd: “Interview met mijn 26-jarige zelf.”