Voor hem poetsen

Afgelopen zaterdag stond ik met poetsdoek, sponsje en allesreiniger in de badkamer. En daarvoor stond ik in de wc. Daarna liep ik met een stofzuiger te zeulen van de zolder tot aan de huiskamer. En nog erger: ik verplaatste meubels en dergelijke zodat ik erachter kon zuigen want het vriendje zei dat ik altijd alleen maar de markt deed en nooit de zijstraatjes.
Daarna hielp ik mee met het ophangen van de was, meteen nadat het wasprogramma afgelopen was in plaats van daar 2 dagen mee te wachten. Want anders gaat het kreukelen. En het ophangen van de was deed ik door het eerst uit te kloppen, in plaats van het ergens overheen te slingeren. Ook dat helpt tegen het kreukelen.

Al met al, ik stond te poetsen. En ik ben er nu achter gekomen waarom ik eigenlijk amper ooit in mijn leven heb gepoetst. Omdat ik er een hekel aan heb.
En waarom doe ik het dan? Omdat ik anders ruzie krijg met mijn vriend. Die wil namelijk dat het huis zo’n 2 a 3 keer per week gestofzuigd word en dat de badkamer en wc zo’n 1 keer per week gepoetst wordt. En eerlijk gezegd ben ik het ook wel met hem eens. Een kat en een hond laten veel haren achter en een wc en badkamer worden op den duur vies en glad.
Het ziet er na het poetsen allemaal weer fris en fruitig uit en daar geniet ik dan ook wel van.
Maar waar ik het meest van baal met poetsen is dat het een paar dagen later toch weer vies is.

En daarom poetste ik nooit. Nutteloos om ergens veel tijd aan te besteden als het toch snel weer terugkomt en je weer opnieuw moet beginnen.
Maar nu, nu poets ik dus. Want hij vind het niet nutteloos en poetst altijd heel hard en grondig. En als ik niet ook af en toe zou poetsen zou ik ruzie met hem krijgen. En ik wil geen ruzie over poetsen. Dat vind ik pas echt nutteloos.
Dus poets ik maar. Poetsen voor de lieve vrede.