Onthechten

Ik ben aan het onthechten.
Het ene moment wentel ik mij in de weelde die vrijheid heet, het volgende moment voel ik mij gehalveerd in mijn zijn. Mijn hoofd maakt zoveel overuren dat ik er blosjes van heb op mijn wangen.
Dit is de vierde relatie-fail in mijn leven. Ik begin mezelf af te vragen of ik wel relatiemateriaal ben. Ik begin mezelf af te vragen of ik wel relatiemateriaal wil zijn.
Is het niet het allerleukste om een seriële monogamist te zijn? Om van ieder mens weer te leren. Om steeds weer opnieuw hoteldebotel verliefd te zijn. Alleen is het nadeel van seriële monogamie dat een relatie ook weer over gaat voor een reden, dus dat je ook steeds weer tijden van ongeluk gaat voelen tijdens de relatie en daarna. Weegt dat op tegen de euforische geluksmomenten, vraag ik mij dus af?
En dan heb ik nog het “dertigersdillema”. Is dit wat ik wil, waar ik het wil, hoe ik het wil? Haal ik alles wel uit het leven? Wie bepaalt wat ik uit het leven moet halen? Hoe bepaal ik wat ik uit het leven wil halen? Kan ik tevreden zijn met een leven waarin ik tevreden ben?
Vooralsnog ben ik maar gewoon aan het leven. Aan het genieten van de kleine dingen. Aan het rouwen om de kleine dingen. Proberen om niet te ver vooruit te denken. En dat bevalt mij ook weer prima. Ik voel voornamelijk geluk. Ik prijs mezelf ook gelukkig, dat ik voor deze kans sta. Dat ik die kans heb en dat ik hem kan nemen en durf te nemen.
Lang geleden vroeg iemand mij wat het belangrijkste is in mijn leven. Mijn antwoord was vrijheid.