Substitute for love

Zes jaar lang lag poes Breezer ‘s nachts in mijn bed. Knorrend en spinnend onder de veiligheid van mijn oksels (daar lag ze het liefst).
Vruuger, toen ik ging samenwonen, mocht de poes welgeteld één week in onze kamer. Daarna had Eks er genoeg van (trouwe bloglezers zien de woordgrap). Al die haren, je zou er maar eentje tegenkomen.

Ik moet eerlijk zeggen, na al die jaren nam ik mijn Breezer “for granted”. Ze was er gewoon en gewoon is al snel normaal. Regelmatig gooide ik haar van mijn schoot af omdat dat niet lekker zat, of negeerde ik haar gemauw omdat ik nog lag te slapen. Maar ’s nachts wrong ik mijzelf wel in allerlei bochten zodat ze lekker zij aan zij, lepeltje lepeltje, naast mij kon blijven liggen zonder wakker te worden. Ware liefde, als je het mij vraagt.

Op een nacht, toen wij dus een week samen woonden, kwam ik thuis ( één van de laatste keren in die tijd dat ik ging stappen denk ik) en was de slaapkamerdeur dicht. Ik kwam binnen en liet de deur voor de poes openstaan. Eks mompelde: “doe je de deur even dicht voor de poes.” Ik bevroor.
Zei hij dit nu serieus? Dacht hij nu werkelijk dat hij 6 jaar lang trouwe poezeliefde met een slaapdronken opmerking zomaar aan de kant kon zetten! Dacht het niet!
Maar meteen zei een stemmetje in mijn hoofd: “de wensen van je vriend zijn toch wel belangrijker dan een poes?”
Dus ik deed de deur dicht. Poes snapte er niks van. Ze bleef maar krabben en miauwen aan de deur. Mijn ogen vulden zich langzaam met tranen. Elke krab was een uithaal naar mijn ziel, elke mauw was een wanhoopskreet voor mijn liefde. Tranen biggelden over mijn wangen tot ik het niet meer hield en ik gierend begon te huilen. Eks schrok zich kapot en vroeg wat er was. “Breeeezuuuuhuuuuuuurrrr.” En ik mocht de deur openmaken.

De dag erna, na relationeel overleg, besloten om de slaapkamerdeur toch maar dicht te houden. Poes heeft 2 nachten staan krabben en vergat daarna, door haar ernstig verstandelijk gehandicapte intelligentie, dat ze ooit zes jaar lang bij mij in bed had geslapen.
Nog 53 nachtjes slapen en ik krijg ’s nachts weer onvoorwaardelijke liefde, geborgenheid en veiligheid van mijn lieve poezie Breezer! En dit keer laat ik haar nooit meer gaan!