Final Destination

Ik ben door het oog van de naald gekropen. Ik had hier misschien niet kunnen zijn. Beelden flitsen continu door mijn hoofd. De paniek, mijn hartslag die wel 200 leek te gaan, mijn droge mond, de adrenaline, de machteloosheid. Ik kan met recht zeggen dat ik een engeltje op mijn schouder heb.

De voortekenen waren duidelijk.
Het begon met het uitprinten van de ticket naar Londen. Er stond geen streepjescode op. Bij het inchecken op Eindhoven Airport zeiden ze dat dat geen probleem was. Little did we know…
Toen wij, mijn vriendin M. en ik, vrijdag in het vliegtuig op weg naar Londen zaten, kwam er een vrouw voor ons zitten. Ik had een te grote koffer (ik ging winkelen in Londen, dus ik wilde een extra grote koffer) in de bagageruimte boven ons hoofd gedaan. Hij was 10 cm te lang, wat betekende dat hij niet dwars in het ruim paste, maar over de breedte. Ik dacht dat ik daar wel mee weg zou komen. En bij het inchecken hadden ze daar ook niks over gezegd.
De vrouw voor ons zag mijn koffer en begon te zeuren. “Belachelijk dat mensen zich niet aan de regels houden, dat kan toch niet” en nog veel meer gezeur. M. en ik zaten haar uit te lachen. Little did we know…

Het weekendje Londen was te gek. Veel gewinkeld (de buit: 5 paar nieuwe sneakers), een vette club bezocht (google op de Shunt) en een hoop gezelligheid.
Maar daar diende het volgende voorteken zich aan. Door het winkelen waren we niet op tijd bij de metro. Deze ingang op Oxford Street was ook nog eens dicht. Dus moesten we helemaal omlopen naar een andere metrolijn waardoor we weer flink wat tijd verloren.
Om 17:05 zou ons vliegtuig vertrekken en om 16:10 kwamen we aan op het vliegveld. In principe nog tijd genoeg.
Toen we bij de gate kwamen lieten we onze tickets zonder streepjescode zien. En dat accepteerde ze niet. We moesten in de lange rij gaan staan voor Ryan Air. Op dat moment zonk de moed ons al in de schoenen. Zouden we wel op tijd zijn? We besloten om voor de zekerheid onze bagage toch maar in te checken omdat mijn koffer te groot was en die van M. te zwaar.
Toen bleek dat we bij de verkeerde zone stonden. De tickets kon ze wel opnieuw uitprinten maar de bagage kon niet ingecheckt worden. We besloten de gok te wagen. Little did we know…

We kwam aan de bij de gate en het meisje daar zette meteen de koffer van M. op de weegschaal. Op dat moment wist ik meteen dat ik de Sjaak was. Ze zou meteen zien dat mijn koffer te groot was. En inderdaad. Ik mocht er niet door, welke argumenten ik ook noemde.
Ondertussen was het 16:40. Ze waren al een het boarden. Op dat moment ging mijn hartslag als een razende omhoog en werd mijn mond kurkdroog. Ik wist dat ik met mijn mogelijkheid mijn bagage op tijd kon inchecken. Ik riep tegen M. dat zij maar moest gaan boarden. En ik wist dat ik zou moeten overnachten op de luchthaven want de volgende vlucht zou pas om 7:00 ’s morgens gaan.
Ik rende tegen beter weten in naar de juiste zone van Ryan air. Daar stond een rij van wel 20 meter lang. Dat zou zeker 45 minuten duren. Ik probeerde nog voor te schieten maar werd teruggefloten door het personeel.
Op dat moment raak ik in paniek. Wat moet ik doen? Wat gaat M. doen. Zou ze vannacht bij me blijven of zou ze naar Nederland vliegen. Zou ik morgen terug kunnen vliegen? Ik wist in ieder geval zeker dat dit de ergste nacht in mijn leven zou worden. 14 uur wachten op een vliegtuig!
Op dat moment belde M. Ze was onderweg naar het vliegtuig. Ze vroeg wat ze moest doen. Ik wist het niet, ik kon haar niet vragen of ze bij me wilde blijven, maar ik wilde ook niet alleen blijven. Ze zei dat ze eerst ging kijken hoe lang de rij was bij het vliegtuig en dat ze dan terug zou bellen.

Op dat moment besloot ik om bij een andere balie het opnieuw te proberen met mijn koffer. Ik rende terug naar de ingangen en zag een man staan. Door mijn hoofd schoot dat ik het met mijn mooie blauwe ogen misschien wel kon redden.
Expres hield ik de koffer links achter me. En, zonder enige moeite, liet hij me door!
Yes, ondertussen was het 16:55. Nog 10 minuten voor het vliegtuig zou gaan.

Er stond weer een rij bij het poortje. Ik riep: “my flight leaves in one minute” en iedereen liet mij voor.
Mijn riem uit, mijn jas uit, koffer op de band. Even zei iemand van de douane, “there is something wrong with dat suitcase”. Maar gelukkig, het ging niet over de mijne.
Ik pakte de koffer van de band, mijn jas en mijn riem over mijn arm, ticket en paspoort in mijn hand en rennen maar.
Doordat ik zonder riem renden zakte mijn broek af. Ik denk dat je zeker 10 cm bilspleet zag en een mooie zwarte string, maar het interesseerde me niks (later zei maaike dat ook zij met ontblote billen had rondgerend).
Ik moest even stoppen om mijn jas opnieuw goed op mijn arm te leggen. Toen tikte iemand mij aan. “Is this your ticket?”. Had ik ook nog eens mijn ticket laten vallen. Het volgende voorteken!

Ondertussen belde M. Ze stond bij het vliegtuig en er was nog een steeds een lange rij! Yes, ik zou het halen!
Na 5 minuten rennen zag ik M. zwaaien. Ja ik was er! De opluchting die ik toen voelde kan ik met geen pen beschrijven. Ik kon het gewoon niet geloven. Alles wat er mis kon gaan was mis gegaan, maar alles wat er vervolgens goed kon gaan, was ook goed gegaan. Er stonden nog maar 6 mensen in de rij. M. rende naar een winkeltje om drinken te kopen en op dat moment riepen ze om “the flight takes off in 2 minutes”. Even dacht ik dat we nu alsnog door het drinken kopen van M. te laat zouden komen, maar gelukkig daar kwam ze aan.
Als allerlaatste gingen we naar binnen en de gate sloot achter ons.
In het vliegtuig paste mijn koffer natuurlijk niet in het laadruim. De steward sprak mij aan en zei dat mijn koffer te groot was. Ik zei dat ik overal doorheen gecheckt was en gelukkig zei dat hij hem wel even beneden in het kofferruim zou zetten. Gratis en voor niks dus.

Eindelijk zat ik. Rood, bezweet en met een hartslag van 250.
Een kwartier later, begon het hard te stormen en stortte ons vliegtuig neer.
Wat een doodzonde. Ondanks mijn tegenwerking heeft het lot het toch nog voor mekaar gekregen.