Ik ben zo ontzettend stapelverliefd op mijn vriendje, dat ik er strontchagrijnig van wordt.
Ik ben nu aan het werk, maar heb echt al heel de ochtend geen fuck gedaan. Beetje koffie gedronken, zitten kletsen met collega's, honderd keer Hyves checken, honderd keer mijn Hotmail checken en ondertussen kan ik alleen maar aan hem denken. Ik draai de meeste geile sex fantasien met hem in mijn hoofd af of fantaseer dat ik gewoon lekker knus in zijn armen lig. En dat dat op dit moment niet kan doet gewoon pijn in mijn buik.
We hebben nu 3 maanden verkering en dit vreselijke gevoel wordt met de dag erger. Ik vind er echt geen klap aan zo. Ik ben bijna nog liever single en depressief dan dit knagende, irritante, rommelende, vervelende, zeurende gevoel van hem moeten missen in mijn buik en mij op niks kunnen concentreren. Bijna dan. Want als we samen zijn ben ik heel blij. Lekker tegen mekaar aan liggen op de bank en sexen zoveel als ik maar wil.
Ja een vriendje hebben heeft best zijn voordelen. Maar op het moment vind ik het maar kut. Bah. Wat nou roze wolk. Wat nou "het is zo heerlijk om verliefd te zijn."
Ik ben gewoon verslaafd, verslaafd aan hem. En zonder hem zijn betekent afkicken. en afkicken is kut.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten